Α ρε Πάνικ (συνονόματε του αρφού μου) τι μου θύμισες με την σημερινή σου ανάρτηση... Όταν μιλούμεν για ενδοοικογενειακές αδικίες έχω πολλά να πω, παρόλο που οι γονιοί μου εν που τα πιο δίκαια πλάσματα που ξέρω. Πως γίνεται? Έλα ντε! Μάλλον έχω το σύμπλεγμα του αδικημένου :Ρ
Θκιαβάζοντας σε, Ντζόϋγκλοου, εθυμήθηκα τότε που ήταν να κάμουμεν πάρτυ αποφοίτησης από το Λύκειο (ναι! επήεν ο νους μου τόοοοσον παλιά) τζι όταν το ανακοίνωσα στον φάδερ, ακολούθησαν τα εξής:
-Παπά πόψε έχω έξοδο! Εν το πάρτυ αποφοίτησης μας στο Τάδε ξενοδοχείο!
-Ίντα πράαααμα? Τζαι ποιός σου είπεν ότι μπορείς να πάεις?
-Παπάαααα! Εν να πάσιν ούλλοι οι συμμαθητές μου τζαι εν ναν τζι οι καθηγητές μας!
-Α... Ε καλά, αλλά η ώρα 10 να είσαι έσσω!
-Μα παπά αφού η ώρα 9:30 ξεκινά το πάρτυ!
-ΝΤΣ! (νευριασμένο κλώσμα της τζεφαλής)... ... ...Καλά. 10:30!
-Μα παπά...
Τελικά - φυσικά - εγίνηκεν 12 να πάω σπίτι.
4 χρόνια αργότερα η αρφή μου, η γνωστή σε όλους σας Τάτσα, έθεσε τον πήχη ψηλότερα, αλλά έκατσεν πάνω γιατί υπήρχε το δικό μου ιερό και... ζηλευτό προηγούμενο: "Να' ρτεις μετά τες 12??? Ούτε να το σκεφτείς! Η Γρούτα η ώρα 11 ήταν έσσω!"*
17 χρόνια αργότερα, όμως, όταν ήταν να αποφοιτήσει το... ποσπόριον, ούτε άδειαν εζήτησεν (απλά ανακοίνωσε), ούτε χρονικό πλαίσιον εκαθορίστηκε (διότι που τα 15 της έφκαινε τζι εγύριζεν μετά τα μεσάνυκτα), ούτε αγχώθηκεν ίντα πον να φορήσει (γιατί μέχρι τότε ήταν πλέον παράδοση να γοράζουν επίσημον ένδυμαν και πατούμενα, ειδικά για την περίσταση)! Και σημειώσατε ότι μέχρι τζαι κομμωτήριο πηαίνουν επί τούτου (το ποσπόριν εν αθυμούμαι).
Κατά τα άλλα (σόρρυ Πάνικ μου) τζι εγώ τζι η Τάτσα είχαμεν μοτορούες. Εγώ μιαν Σιαλούαν τζι η αρφή μου μιαν Λαντούα. Το Ποσπόριον εν είσχεν! ΧΑ!
*Το να αυξομοιώνουμεν τα νούμερα κατά πως μας συμφέρει εν οικογενειακόν μας! Πχ η ώρα 7πμ έρκετουν μάνα μου να με ξυπνήσει για το σχολείο: Γρούτααα!!! Ξύπνα τζι εν 8 η ώρα! 15 λεπτά αργότερα: ΓΡΟΥΤΑΑΑ!!! Εν 8:30!
Πατήρ: εμεσομέρκασεν τζι είσασετν μες στα κρεβάθκια κόμα; (εν 9 η ώρα)
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε όλα τα άλλα όσο πιο μεγάλη, τόσο πιο αυστηροί οι γονείς. Εν ξέρω τι παθαίνουν. Βαρκούνται; Κουράζουνται; Πνάζουν; Πάντως εν πάντα πιο ελαστικοί με τα πιο μιτσιά κοπελλούθκια...
έβαλε με σε σκέψεις η απορία σου μουν
Διαγραφήεσκέφτηκα πώς είμαι εγώ με τα δικά μου αθρωπούθκια τζιαι όντως είμαι πιο χαλαρή με το μιτσί. Εν μιλούμε για εξόδους τζιαι δισκοθήκες, αντιλαμβάνεσαι, αλλά για διατροφή, αμαξούθκια, καρεκλούθκια, ούλλα μελετημένα τζιαι μετά που shίλιες έρευνες. Τζιαι μιαν ακρίβκειαν. Μετά που είδαμε ότι "πφφφτ, άξιον πράμα για ανατομικότητα/εργονομία/κτλ", πιάννουμεν τζιαι που το jumbo αμαξούθκια τζιαι καρεκλούες.
Άρα με το ίδιο σκεπτικό, θα απαιτούσα που τον μεγάλο να επιστρέψει που το πάρτυ στες 10, τζιαι μετά τζιαι εφόσον δω ότι "νταααξ ρε, κκούλαρε", ο μιτσής θα έρκεται στες 12...
stin prwti paragrafo prepei na mou efyan kapoies endiameses protaseis... vark na ta sasw
ΔιαγραφήΠαντως σε σχεση με την κορασα διαβλεπω μιαν χαλαρωση στον τροπο που αντιμετωπιζουμεν τον μαμμο. Διοτι γενικα εχαλαρωσαμεν αλλα τζι επειδη εν σηκωνει τζιολας πιο πολλυν σφιξιμο ο μαμμο. Αφου εν τατσιζης...
ΔιαγραφήΟσο για τα καρεκλια τζαι τ αμαξουθκια ρε Σαϊκ, εχρησιμοποιησαμεν τα ιδια, 5 χρονια μετα τζι αφου αναγιωθησαν ακομα 2 μωρα γνωστων μας, μεσα!!! Εν πραμα? Το ακριβον εν το καλον!
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζω εν και θέμα σύστασης της οικογένειας, κάθε οικογένεια διαφορετικά λειτουργεί
ΑπάντησηΔιαγραφήΠατήρ:Αμαδρυάδα φέρε κολόχαρτα γιατί ελέιψαν.
Α.Κ : Γιατί εγώ??? Να παν οι γιουες σου
Πατηρ: Εσυ είσαι γυναίκα
κλασικό επιχείρημα! τα νεύρα μου!
ΔιαγραφήΑτε ρε! Εν π' αστειο! Αποκλειεται να το εννοουν...
ΔιαγραφήA...ας εστιάσουμε και πάλι στο ντημπέϊτ Σιάλι Vs Τσιάλι πλήζ :D
ΑπάντησηΔιαγραφήΕιμαι Λεμεσιανή, που μεινίσκω Λευκωσία, να μιλήσω?????
ΔιαγραφήΓιατι ρε ΙΤΑ? Εν' ναι ξεκάθαρον οτι η Σιαλουα εν καλυττερη, που την ττου στροουκ?
ΔιαγραφήΕιδικα κατι Τσιαππυ εβαλλα τες κάτω με την πρωτη :Ρ
Χμμ Εδώ πρωτότοκη αλλά έχω αδελφό. Οπόταν , εγώ που είμαι κόρη έπρεπε να είμαι μαζεμένη και να κάνω τις αγκαρίες :-P
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυτυχώς είχα νεραϊδόφτερα. Τα φορούσα και πετούσα! ( κοινώς εχωρκογύριζα )
Συζήτηση με νεραϊδόπαιδο 1 ( όταν ήταν στο δημοτικό ):
Νεράιδα : Θυμάσαι που εγεννήθηκε ο αδελφός σου;
Νεραϊδόπαιδο: Ναι! Θυμάμαι που έφυγες να πας στο νοσοκομείο. Πήγα στο δωμάτιο μου και έκλαιγα! Και από εκείνη τη μέρα, έμαθα να κλαίω!
Ντόινγκ!
Καλαν κορη μου. Γιατι εσυνηθισεν στο κλαμα τουν το μωρο? Τι εγεννησες? Τον Ντενις τον Τρομερο? :Ρ
Διαγραφήxaxaxaxaxa Κάπως έτσι!
ΔιαγραφήΔεν φτάνει τον Μάμμο αλλά μια Τρομερότητα την έχει!
Δεν πιάνεται με τίποτα. Ακόμα και φορές που υπέπεφτα στο λάθος να του πω:
Τιμωρία στο δωμάτιό σου, έφεφκεν που το παράθυρο!
Απλά καλά ήταν 2 χρόνια το νεραϊδόπαιδο 1 μόνο του με όλη την προσοχή. Ήρθε ο μπελάς μες τα πόδια του, τι περιμένεις? χαχχαχα
υ.γ. έχουν πλάκα με τις ατάκες τους!
Ετσι ειναι, έστρωσα τον δρόμο για τις μιτσιες καθοτι πρωτη απο τρεις. Τη πρωτη φορα που πηγαμε δισκοθηκη ήταν στην madison τζαι η ώρα 12 ηρτε ο παπας της φιλης μου να μας πάρει. Περιτο να σου πω οτι τζιηνη την ωρα άρκεψε να ερχεται κόσμος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚλασσικά πράματα! Ειναι το συστημα ηλθον, ειδον κι απηλθον! :Ρ
ΔιαγραφήΕπειδή είμαι η πιο μιτσιά που ούλλη την οικογένεια (τζιαι που θείες θείους κλπ) τζιαι σαφώς πολλά πιο μιτσιά που τον ΙΤαν, εν καταλάβω για τι πράμα μιλάτε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπίσης θεωρώ οτι είμαι πολλά πιο διαλλακτική σαν μάνα με την Αχάπαρη junior παρά με τον Αχάπαρο junior διότι εμπνέει μου παραπάνω εμπιστοσύνη επειδή ακριβώς εν μεγαλύτερη.
Εν γεγονος οτι ο Αχαπαρος Τζουνιορ εν εσχει εμπιστοσυνη! Θυμιζει μου το λαϊκον ασμα: Κυρα Γιωργαινααα, ο Γιωργος σου που πααααει
Διαγραφήγια που το βαλε και που το ξενυχταειειειει...
Έγω άνοιξα τον δρόμο όι μόνο για τον αδερφό μου που εν 1.5 χρόνο πιο μιτσής αλλά και για τα ξαδέρφκια μου ούλλα διότι είμαι η πρώτη! Αδικίες μεγάλες!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤουλαχιστον ανοιξες δρομο καλο, πρεμιξ? Οξα κανενα μονοπατι γεματο χογλακοροτσους? :ΡΡΡ
ΔιαγραφήΜια χαρά εν ο δρόμος που άνοιξα, για ούλλους μετά που μένα ήταν πιο εύκολο, ελαλούσαν "...η Τζόι έκαμε έτσι οπότε θέλω τζιαι εγώ!". Τζιαι ούλλα ήταν πιο εύκολα να τα δεκτούν, μόνο μαζί μου επαθαίναν το σοκ!
Διαγραφή