Αδικίες...

Α ρε Πάνικ (συνονόματε του αρφού μου) τι μου θύμισες με την σημερινή σου ανάρτηση... Όταν μιλούμεν για ενδοοικογενειακές αδικίες έχω πολλά να πω, παρόλο που οι γονιοί μου εν που τα πιο δίκαια πλάσματα που ξέρω. Πως γίνεται? Έλα ντε! Μάλλον έχω το σύμπλεγμα του αδικημένου :Ρ

Θκιαβάζοντας σε, Ντζόϋγκλοου, εθυμήθηκα τότε που ήταν να κάμουμεν πάρτυ αποφοίτησης από το Λύκειο (ναι! επήεν ο νους μου τόοοοσον παλιά) τζι όταν το ανακοίνωσα στον φάδερ, ακολούθησαν τα εξής:
-Παπά πόψε έχω έξοδο! Εν το πάρτυ αποφοίτησης μας στο Τάδε ξενοδοχείο!
-Ίντα πράαααμα? Τζαι ποιός σου είπεν ότι μπορείς να πάεις?
-Παπάαααα! Εν να πάσιν ούλλοι οι συμμαθητές μου τζαι εν ναν τζι οι καθηγητές μας!
-Α... Ε καλά, αλλά η ώρα 10 να είσαι έσσω!
-Μα παπά αφού η ώρα 9:30 ξεκινά το πάρτυ!
-ΝΤΣ! (νευριασμένο κλώσμα της τζεφαλής)... ... ...Καλά. 10:30!
-Μα παπά...

Τελικά - φυσικά - εγίνηκεν 12 να πάω σπίτι.

4 χρόνια αργότερα η αρφή μου, η γνωστή σε όλους σας Τάτσα, έθεσε τον πήχη ψηλότερα, αλλά έκατσεν πάνω γιατί υπήρχε το δικό μου ιερό και... ζηλευτό προηγούμενο: "Να' ρτεις μετά τες 12??? Ούτε να το σκεφτείς! Η Γρούτα η ώρα 11 ήταν έσσω!"*

17 χρόνια αργότερα, όμως, όταν ήταν να αποφοιτήσει το... ποσπόριον, ούτε άδειαν εζήτησεν (απλά ανακοίνωσε), ούτε χρονικό πλαίσιον εκαθορίστηκε (διότι που τα 15 της έφκαινε τζι εγύριζεν μετά τα μεσάνυκτα), ούτε αγχώθηκεν ίντα πον να φορήσει (γιατί μέχρι τότε ήταν πλέον παράδοση να γοράζουν επίσημον ένδυμαν και πατούμενα, ειδικά για την περίσταση)! Και σημειώσατε ότι μέχρι τζαι κομμωτήριο πηαίνουν επί τούτου (το ποσπόριν εν αθυμούμαι).

Κατά τα άλλα (σόρρυ Πάνικ μου) τζι εγώ τζι η Τάτσα είχαμεν μοτορούες. Εγώ μιαν Σιαλούαν τζι η αρφή μου μιαν Λαντούα. Το Ποσπόριον εν είσχεν! ΧΑ!


*Το να αυξομοιώνουμεν τα νούμερα κατά πως μας συμφέρει εν οικογενειακόν μας! Πχ η ώρα 7πμ έρκετουν μάνα μου να με ξυπνήσει για το σχολείο: Γρούτααα!!! Ξύπνα τζι εν 8 η ώρα! 15 λεπτά αργότερα: ΓΡΟΥΤΑΑΑ!!! Εν 8:30!

Τα νεεεεύρα μου, πράσινα να' ναι ή μαβιά... λαραλαλαλαλαλα

-Ίντα πον να κάμεις να φάμε πόψε?
-Ίντα που θέλεις?
-Εν ιξέρω. Εν κάμνεις λλίον τραχανά?
-Λάλε σίουρα. Πρέπει να φκάλω την κότα να ξηπαώσει.
-Φκάρ' την.

3 ώρες μετά...

...Άου γμτ! Έκαψεν με το λεμόνι... Τουν τα σχέρκα μου εγίναν κεϊμάς... Λαλείς ναν που τα σχέρκα μου τζείν το γαίμα που ήβρα πας το μαξιλάρι της κοράσας?... Αποκλείεται! Ήταν πολλύν! Αλόπως έσπασεν η μούττη της σαν ετζοιμάτουν...
...Πότε εν να γειάνουσιν?... Εσπάσαν τα νεύρα μου! Η κοράσα πυρετό, ο γιός βήχα, ο Γρούτος τον λαιμό του... εσπάσαν με! Εν έπρεπε να δικαιούνται να αρρωστούν ούλλοι μονοφάτσhι... Ένας-ένας! Μέν κουντάτε...
...Να βάλω την κότα να ψήνεται τζαι να απλώσω τα ρούχα... Τούτη η μαείρισσα εν παθαίνει τίποτε! Εν πολλά καλή! Νομίζω εν να λύσω μες το χώμα τζι η μαείρισσα μου εν να ζει κόμα! χαχαχχα! Τι μακάβρια σκέψη!
...Να ψηθεί η κότα τζαι να σύρω τζαι τον τραχανά...
...Α! Να καθαρίσω τζαι λλίον το τζάμι του τραπεζιού... Ου! Ελείψαν τα χαρτομάντηλα που το... το... 'Ιντα που το λαλούν το βιλλιστρίκκι που βάλλομεν τα χαρδομάνδηλα σιόρ? Τέλοσπάντων... Μόλις τελειώσω με το τζάμι να αθθυμηθώ να μεν ξηχάσω να βάλω...
...Να λλιάνω την φωθκιά άμπα τζαι ξησχειλίσει...
...
...Ου Παναϊα μου τούτος ο μιτσής! Πάλαι ανακάτωσε το συρτάρι με τα μαχαιροπίρουνα!... ΑΧΧΑΧΧΧΑ Τον Βύρωνα λαλεί τον Πύρουνα! αχχαχαχχα
...Είες! Εξήασα τα χαρτομάντηλα! Μα' ντα κακόν εν τούτον ολάν? Ούτε για ένα λεπτόν εν κρατά η μνήμη μου πλέον? Σίερα, βιταμίνες, χάπια για την μνήμη κλπ αθθυμήθηκα να πιω? ΟΪ! Να τα πιω τωρά που αθθυμούμαι...

-Κόρη μαειρεύκω να φάμεν! Μεν μου τρώεις πελλάρες! Άεις τα κάτω! Έβαλα τον τραχανά τζαι ψήνεται. Σε μισήν ώρα εν να φάμεν. Αν φάεις πισκότα εν θα' σχεις όρεξη...
-2 μόοοονο!?! Άαατε...
-Πιάς τα τζαι πήαινε...

...Κκελλέ του πουπούξιου! Πόθεν επήρεν... τς τς τς

-Ρεεεεεε! Τι έκαμες δαμαί? Εσιόνωσες τα νερά? Γιατί? Τζαι... ΑΜΑΝΑΜΟΥ ΜΑΝΑΜΟΥ! Ρε μα εν την κάμερα που βαστάς τζαι... πλυνίσκεις? ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ! Που την ήβρες? Θα σε λύσω! Τιμωρία! Στο πάρκο σου! ΤΩΡΑ! Τιμωρία για... ΠΑΝΤΑ!

...Εν να πεθάνω που τα νεύρα μου εγιώ! Σίουρα πράματα. Στην νεκροψία μου θα γράφει: αιτία θανάτου οξεία νευρική ανεπάρκεια ή... λήξη νευρικών απολήξεων ή κροσιοποίηση κεντρικού νευρικού συστήματος...
...Είες? Εσυγχίσαν με τζι εξήασα να πιω τα χάπια μου! Να θυμηθώ να λλιάνω τζαι τον τραχανά να μεν σιονωστεί...

-Γρούτα!
-ΕΕΕ!
-Κάμε μου ένα τσάι ρε μάνα μου...
-Πάλαι? Πόσα ήπιες σήμερα? Εν να σε βλάψουν...
-κχμ κχμ! ΚΟΥΧΟΥ ΚΚΟΥΧΧΧΟΥ χρρρ φτου! ΣΝΙΙΙΦΦΦ... ΣΝΙΙΙΙΦΦΦ
-Ππππεεεεε

...Εκάμαμεν την ματσίν! Άνοιξεν η τύχη μας δαμέσα! Αν με κολλήσουν θα τους ΛΥΣΩ! Να απλώσω τα ρούχα τζαι... κάτι ελάλουν να κάμω... κάτι είχα να κάμω... ίντα που' ταν?...

-Γ Α Μ Ω Τ Ο! Ο τραχανάς!
...Υπάρχει περίπτωση να κάμω τραχανά τζαι να μεν σιονωστεί? Α? Α? Πάλαι καλά που έμεινε για να φάμε τζιόλας...
...Α! Τα χάπια μου!

-Ελάτε να ΦΑΑΑΜΕΕΕΝ!
...
-Κάααφκει!
-ΣΡΡΡΡΡΡΡλουπ! ΣΡΡΡΡΡΡΡλουπ! Εν ανάλατος! ΣΡΡΡΡΡΡΡλουπ!
-Μάμα... σέλω πιρούνιιιι!

Γιάου!

Μα κυκλοφορεί νέος συρμός στα επιφωνήματα τζι εν επήρα χαπάρι?

Οϊ γιατί η κοράσα ούλλον τζαι πετάσσει μου έναν... "γιάου"!(???)
Πριν ήταν "νιάου" τζι ήταν σπαστικό τζι είπα της να το κόψει! Λαλείς να το έκαμεν κάλυψην απόκρυψην σε... "γιάου"?

Εν τω μεταξύ σύρνει μου το σε διάφορες φάσεις τζι εν εκατάλαβα ακόμα την ακριβή του σημασία  Κάποτε εν "ουάου", κάποτε εν "δέαξ", κάποτε "γεεες", κάποτε "άαου"... Εν σαν λέξη τζόκερ, ας πούμεν. Κολλά παντού... Εν ιξέρω... προβληματίζει με πολλά τουν το θέμα...

Ο μάμμο, σήμερα, εκρατούσε ένα πλαστικό... πράμα (βλ.: βιλλιστρίκκι Reg, to Achapari) , τζι εκουπανιούσεν τον Γρούτο. Ο Γρούτος εθύμωσεν του, τζι ο μάμμο έφυεν. Ύστερα που 5 λεπτά έρκεται η κοράσα τζαι λαλεί του: "Παπάαα άφησες το πορτοφόλι σου κάπου τζι έπιασε το ο μάμμο ή άνοιξεν το συρτάρι?! Πάντως... κοίτα!" Τζαι βλέπουμεν τον μάμμιον να έρκεται συστός τζαι λυιστός, βαστώντας ένα 20ευρο!!! Ο Γρούτος εξεμάνει, εκ νέου!
-Γιατί άνοιξες το πορτοφόλι του παπά? Πε μου γιατί!
-Ήθεα λετά!
-Μην το ξανακάμεις! Εν ναι δικά σου τα λεφτά! Εν δικά μου! Του παπά! Κακό!
-Ώκει πάτσο?
Κάγκελλον ο Γρούτος! Τζι ως που να εύρει τι να απαντήσει ή να σπουρτίσει, απλά, που το γέλιο... πάει ο μάμμο τζαι κολλά την βούκκα του πάνω στην χούφτα του Γρούτου!!!
Σαν να του λάλεν "αν θεν να μου δόκεις, δος μου τον, να τελειώνουμεν! Εν τζι εν να κάτσω δαμαί να σε καρτερώ μιαν αιωνιότητα!"

Όταν κάμνει αταξίες, για να καταλάβεις, δείχνω του την παλάμη μου...
-Τι γράφει δαμαί?
-Πάτσο!
-Ποιού εν τούτος ο πάτσος?
-Μάμμο!
-Να σου τον δόκω?
-Ναι!
-Έλα!
Φυσικά εν λοάται πάτσος, αλλά χάδι τζαι γι' αυτό, ο μάμμο εν έσχει πραγματικήν επίγνωση του πάτσου.

Οϊ πως εν έτυχεν να τον... "ξησκονίσω"! Έτυχεν! Αλλά, ο πάτσος έσχει την έννοια του χτυπήματος που δέχεται κάποιος στο πρόσωπο, πράγμα το οποίον απεχθάνομαι. Το θεωρώ άκρως εξευτελιστικό!

Που λές, ο μάμμο επηρεάζεται πολλά που την κοράσα! Ούλλον τζαι πιο έντονα ζητά μου να τον πάρω... μπαέτο (=μπαλέτο)! Μόλις με δει να χτενίζω την κοράσα, έσχει την απαίτηση να του κάμω τζαι τζείνου... πότσο (=κότσο)! Αφού να φανταστείς όταν του ζητήσω να κάμει κάτι, απαντά μου έτσι: "Εντάαα!" (= εντάξει).

Μόνο το "γιάου" εν εσύναξεν ακόμα :D

Γιατί...

Κάποιος να μου εξηγήσει γιατί συμβαίνει...

...ενώ είσαι ένας συγκροτημένος, ψυχικά ισορροπημένος (λέμε τώρα), χωρίς ιδιαίτερες φοβίες ενήλικας, που γενικά είναι αισιόδοξος άνθρωπος, ψιλοαναίσθητος, με λλίον χοντροκομμένους τρόπους/απότομος, που δεν κρύφκει ποττέ τζαι πάντα λαλεί τα πράματα με το όνομα τους (ή έτσι νομίζει)...

...να νιώθει τόσην ασφάλεια όταν τζοιμάται δίπλα που το μωρό του? Να κάμνει τον καλύττερο του ύπνο? Να ηρεμεί σαν το μαρτούι?

Είναι παράξενο, γιατί, τί ασφάλεια να σου παράσχει ένα μωρό?

Φυσικά, εν να μου πεις το μωρό εν ρογχαλίζει, όπως ο Γρούτος, εκτός τζι αν μιλούμεν για τον... μαμμόθρεφτο :D

Η κοράσα μου, όμως, τζοιμάται όπως τον άγγελο... εν μουίζει (άτσα Sike?)!

Εν σαν τζαι τζειν την ώρα (που αναγκάζομαι να τζοιμηθώ στο κρεβάτι της, επειδή ο Γρούτος... σχίζει ξύλα), γινούμαστεν συγκοινωνούντα δοχεία... Η ασφάλεια, που νιώθει το μωρό διακατέχει με τζαι μένα τζαι το ανάποδο...

Τζοιμούμαστε σαν άγγελοι, χωρίς να γυρίσουμεν ούτε πλευρόν ως το πρωί...

Γράμμα στην Τάτσα...

Αέρφι,

Που τα νεύρα μου τζαι τες φωνές που έβαλα σήμερα, επιαστήκαν τα ζινίσhια μου τζι επόνησα τζαι τον λαιμό μου. Τωρά που σου γράφω τρέμουν τα σhέρκα μου. Ετσακρίσαν με τζι εσπάσαν με! Ο γιος θέλει δήμμα... ο τζύρης το ίδιο... με άλυσο! Η κόρη θέλει δώρο, που το Τζάμπο, γιατί ημίσhι έγραφεν ωραία γράμματα τουν την ευτομάν (κάτι καλακατσούνες ΝΝΑ! με το συμπάθκιο...)

Την κόρη, εδέησεν ο Γρούτος να την πάρει για ύπνο.
Τον μαμμόθρεφτον έχω τον τιμωρία μες το πάρκο γιατί:
1. είσχεν την απαίτηση να τρώει μόνος του τα μακαρόνια του, με άμεσο κίνδυνο να μείνει νηστικός,
2. άνοιξεν ούλλους τους πάγκους τζι έκαμεν τους αλέ ππερέ,
3. εκράτεν ένα μασκαραλλίκκι τζι εφάκαν το χαμαί, έπιασα του το τζαι
4. έπιαεν άλλο μασκαραλλίκκι τζι εφάκαν το χαμαί, έπιασα του το τζαι τζείνο τζαι
5. εντελώς προκλητικά έπιαεν άλλο μασκαραλλίκκι, επαναλήφθηκε το μοτίβο τζαι
6. επειδή εν εύρισκεν τίποτε άλλο να φακκά χαμαί, εχτυπιέτουν ο ίδιος να τον πιάσω τζαι
7. επείδη εν τον έπιανα άρκεψεν να τραβά - εντελώς προκλητικά - τα σύρματα που τες πρίζες...

Εν τω μεταξύ εθκιάβαζα τζαι το "Η δύναμη των όπλων" του Γουίλπουρ Σμιθ τζι επειδή ήμουν στο τέλος τζαι έισχεν πολλήν αγωνία, εκνευρίζουμουν παραπάνω, που εν με αφήναν να το τελειώσω. Τελικά, ετέλειωσα το! Πολλά ωραίο!

Το σπίτι θέλει που γωνιάς, το ίδιο τζι ο κήπος, τα πλύμματα εν ποσπάζουνται.. άσε... Αύριον εν να πάμεν Πάφο τζαι την Κυριακή έχουμεν γεννέθλια τζαι βαρκούυυυυυμαι...

Θέλω να ππέσω να τζοιμηθώ τζαι να ξυπνήσω σε διακοπές... ή τουλάχιστον να τες δω όρομα!

Καληνύχτα τζαι καλήν αντάμωση!
Η αρφή σου, που είναι γρούτα...



ΥΓ: Να μας ζήσει ο φάδερ ημών! (εν τζαι φαντάζομαι να τον εξήασες?)

Είπα σου... σκουλλίστου λλίον...

-Ίντα που' παθες μάναμου?
-Άστα ρε μάναμου... είμαι μαύρος τζαι γέρημος... εν κομμένα τα κόκκαλα μου!
-Ε ρε μάναμου... αφού εν τον χρησιμοποιάς καθόλου (τον νου)... Εγιώ φορώ κλατσόν, κολάν, κλάτσες ως το γόνατο, τρία μανίτζια τζαι σάκκο, για να φκω έξω... τζι εσού εφκήκες με τες φορμούες τζαι την τελαντωτή που μέσα, πας την ταράτσα?... εχτές? ...που ήταν ψόφος?
-Αφού εσκουλλίστηκα τζαι τον κούκκουλλο της φόρμας... τς τς τς... Τζαι μεν μιλάς εσού, ρε μάναμου! Που είσαι τουρτούρα! Θέλεις να πεις αν σε αήκουν στους -30 (βαθμούς κελσίου), πόσα δεύτερα του δευτερολέπτου εν ν' αντέξεις? χαχαχχαχαχα.... Θέλεις να πεις, πόσην ώρα κάμνεις για να ντυθείς? χαχχαχαχχαχα
-Στους -30 εν έχω τσιανς τζαι για να φορήσω, ούλλα, τουν τα ρούχα θέλω τουλάχιστον 15 λεπτά... πληροφορία μπόνους, όταν φκάλω τα ρούχα μου γεμώνει μισό πλυντήριο! Αλλά, εν τζι είμ' εγώ που αρρώστησα, εν ναι?
-...
-Αρρωστάς συχνά τελευταίως Γρουτάκη... πρέπει να προσέξεις λλίον παραπάνω τον εαυτό σου...
-Ναι... αρρώστησα πολλές φορές φέτος, ρε γμτ... Αλλά ίντα που θέλεις να μου πεις? οτί εγέρασα?
-Ε... εν θέλω να σε πληγώσω... αλλά ετσούρεψες, ρε μάναμου... χαχχαχαχχα
-χαχαχαχχαχα... Μα πόσα κλείω φέτος? Τα 45? Απαναΐα μου! Τζαι λαλούν ότι μετά τα 45, δυσκολεύκει πολλά η κατάσταση...
-Ε ναι, εν 45 που κλείεις τζι εγώ 36...
-Η διαφορά μας είναι 8 ΧΡΟΝΙΑ τζαι 8 ΜΗΝΕΣ! Όπως τζαι να τα φκάλεις, η διαφορά εν αλλάσσει!
-Ε λοάρκαστα!
-... Α ναι ρε! Έσχεις δίκαιο... εν 36 που κλείεις!

ΚΟΡΑΣΑ!

Αν τζι έγραψα πολλά πράματα, αρκετές φορές τζαι για την κόρη, κάποιοι θεωρούν (βλ.: Πρασινάδα) ότι εν αφιέρωσα καμιάν ανάρτηση, αποκλειστικά, στην κοράσα τζι έχουν δίκαιο. Η κόρη εν μεγάαααααααααααλο κεφάλαιον, όμως, γιατί εκτός του ότι στα 6+ χρόνια καριέρας της στην γη, έκαμεν αρκετά ώστε να μπορώ τζαι βιβλίο να της αφιερώσω, αλλά τζι επειδή εν μιάλον κόζιν.

Η κόρη εν το Α σε σχέση με τον μαμμόθρεφτο, που εν το Ω. Αντιλαμβάνεστε ότι που το Α ως το Ω μεσολαβούν κάποια γράμματα, ενώ που το Ω τζαι μετά... το χάος ;Ρ Μιά που τις έννοιες, τουτης της φράσης για μένα, είναι ότι η κοράσα ήταν η αρχή της μητρότητας, ενώ ο μαμμόθρεφτος η τελευταία επιχείρηση της.

Που μιάν άποφη τζαι τούτη η ανάρτησή μου, ήταν για την κοράσα.

Επιγραμματικά θα αναφέρω ορισμένα πράματα/καταστάσεις που θυμούμαι πιο έντονα.

• Μόλις εγεννήθηκε είπαν μας ότι εν πολλά φρόνιμη τζι ανοικτομμάτα. Τζι ήταν πράγματι πολλά φρόνιμη. Το κλάμα της εν το ακούσαμε όσον ήταν βρέφος. Έκλαιεν χωρίς ήχο τζαι στην πολλή την ώρα ακούετουν ένα βραχνό νιαούρισμα. Εγελούσεν, όμως, ηχηρά!!! ενώ ήταν ακόμα ημερών (αν θέλετε πιστεύκετε το!). Τζι ανοικτομμάτα ήταν... το μμάτι της έπαιζεν άγρια τζι ήταν ππιρίλλα ;Ρ
• 38 ημερών εσταμάτησε να ξυπνά την νύχταν να θέλει γάλα. 4 μηνών έκοψεν το τέλεια!!! Εδοκιμάσαμεν άλλα γάλατα.... τίποτε! Ο κουμπάρος που έσχει δίδυμα, επρότεινε μας να την ταϊζουμεν σαν τζοιμάται τζι εμείς εγελούσαμεν. Όταν το εδοκιμάσαμεν, όμως, είδαμεν αποτέλεσμα. Τζι έτσι εσυνεχίσαμεν, ώσπου εγίνηκεν 8 μηνών τζι έκοψεν το οριστικά τζι αμετάκλητα. Τότε ήταν, που αρκέψαμεν τα δημητριακά τζαι τα μπισκότα στο γάλα. Ειδικά τα δημητριακά ήταν απαίσια, ανούσια. Άλλα μωρά που δοκιμάζαν εκάμναν εμετό, αλλά η κοράσα έτρωεν τα.
• Η κόρη είσχεν τον εμετό μες το τζεπάκι της! Άμαν εγέμωνεν το στομαχούι της ΓΛΟΥΠ... έφκαλλεν τα ούλλα με έναν φαντασμαγορικό πίδακα. Αγχώνουμουν πολλά, γιατί πάντα ήταν κάτω που το κανονικό σε βάρος, ενώ το ύψος της πάντα στο ανώτατο όριο. Για να φάει έπρεπε να κάτσουμεν να λαλούμεν τραγουδάκια για κανένα μισάωρο + (τζαι να παρακαλούμεν να μεν μας τα φκάλει στην τελευταία κουταλιά). Εξ ου και στην ηλικία των 2 χρόνων, η κοράσα είσχεν στο ρεπερτόριο της ούλλα τα παιδικά τραγουδάκια, πλας πολλά τραούθκια της Κυριακούς Πελαγία τζαι άλλα κυπριακά. Το αγαπημένο της ήταν τούτο:
  ΩΩΩΩ
  Που τον τζαιρόν που πλάστηκα,
  δουλεύκω τζι εν εσάστηκα
  ακόμα να ην κλέφκω (δις)
  ΩΩΩΩ
  Εν τζαι γρειάστηκα γιατρό
  εν οι κοπέλλες που τα τρων
  στ΄ αγκάλια τους που ππέφτω (δις)
  ΩΩΩΩ
  Την νύχταν πον να λογιαστείς
  έφκα αππέξω να κροστείς
  τζι εμέν τα κλάματα μου (δις)
  ΩΩΩΩ
  τζι αν είσαι πλάσμα σπλαχνικό
  τζαι δεν θέλεις για μεν κακό
  φύε τζι έλα μιτά μου (δις) 

 http://www.youtube.com/watch?v=GfXq69Vn4FM&feature=related

Τζαι φαντάσου ας πουμεν, ένα μωρό 2μιση χρονών να σου το τραουδά τζαι να καμπανιάζει τζαι την φωνή της. Φυσικά που τότε αναβαθμίτηκε πολλά το ρεπερτόριο της. Ο Σωκρατάκης (Μάλαμας) εν ο αγαπημένος της, ίσως επειδή εν πολλά χαρακτηριστική η φωνή του τζαι ξεχωρίζει τον. Ακούει τζαι Μ. Πασχαλίδη, Παπάζογλου, Ιωαννίδη, Χαρούλα, Γλυκερία, Καζαντζίδη κάπ.

• Η κοράσα, όταν ήταν, όσος εν ο μαμμόθρεφτος τωρά (18 μηνών), τον παπά ελάλεν τον παπάλλα, την μάμμα > μαμμούλλα τζαι τα κακκά > κακκάλλα ;) Ήταν που την αρκή πολλά καθαρόγλωσση. Αφού τις λέξεις που εν ελάλεν σωστά, άφηνα την ξεπίτηδες να τες λαλεί λάθος τζι εν την εδιόρθωνα. Ήταν πολλά μιτσιά για να τα λαλεί ούλλα σωστά... Ας πούμε την τηλεόραση ελάλεν την τόαση, τα DVD > ΔΙΒΙΔΙ, την Νουτέλλα > Μουτέλλα, την φωτογραφία > ζωβαφία.
• Επικοί διάλογοι:

(Κοράσα 4 χρονών).

-Μάμμα ήβρα ποιόν εν να παντρευτώ πον να μεγαλώσω... (γελούθκια)
-Ποιόν εν να παντρευτείς αγάπη μου?
-Τον παπά!!!... (γελούθκια).
-Μα μωρό μου, ο παπάς σου εν παντρεμένος μαζί μου. Εν γίνεται...
-Εγώ ποιόν εν να παντρευτώ κάλοοοο... (σχεδόν κλάματα).
-Πον να μεγαλώσεις εν να έβρεις ένα πολλά καλό παιδί, που να το αγαπάς τζαι εν να σε αγαπά τζαι τζείνο τζι εν να παντρευτείτε!
-Εσύ που τον ήβρες τον παπά?
-Μες την αφροζούα...
-Τι?
-Εγνώρισα τον στο Πανεπιστήμιο.
......
-Τζαι που εν να μεινίσκω εγώ, άμαν παντρευτώ?
-Με τον άντρα σου, αγάπη μου!
-Δηλαδή εν θα είμαι μαζί σας?... (δάκρυα).
-Ε όϊ, εν να πρέπει να έσχετε δικό σας σπίτι!
-Ε τζαι ποιός εν να μας κάμνει φαϊ να τρώμε?... (:D)
-Ε εν να μαϊρεύκετε εσείς το φαΐ σας, αγάπη μου!
-... Μάμμα, ξέρεις τι εσκέφτηκα... να μου φτιάξει ο παπάς ένα σπίτι, τέλεια κοντά στο δικό μας, για να είμαστεν ούλλη μέρα μαζί τζαι να μαϊρεύκεις εσύ να τρώμε!!!... (:DDDDDDDDDD)

(Κοράσα 4μιση χρονών)

-Μάμμα, ήβρα ποιόν εν να παντρευτώ πον να μεγαλώσω...
-Ξέρω! Τον Χρίστο?
-Ναι! μα πως το ήξερες?
-Η μάμμα ούλλα ξέρει τα... Εζήτησεν σου να παντρευτείτε?
-Ε ναι! Είπεν μου πον να τελειώσει το σχολείο εν να παντρευτούμε...
-Μα πον να τελειώσετε το νηπιαγωγείο εν να πάτε δημοτικό, ύστερα γυμνάσιο, ύστερα λύκειο, ύστερα πανεπιστήμιο. Ποιό σχολείο να τελειώσετε?
-Ε ούλλα τα σχολεία μάααααμμα, πον να μεγαλώσουμε είπαμεν!
-ΑΑΑ! Μάλιστα! Ως τότε, μάναμου, μπορεί να γνωρίσεις κάποιον άλλον, που να σου αρέσκει παραπάνω... Γιατί εν περιμένεις λλίον...
-ΕΕΕ, αφού... εγνώρισα τον Χρίστο... αφού εγνωριστήκαμεν, τελοσπάντων... εν να τον παντρευτώ... 

(Κοράσα 5 χρονών)

-Ίντα ωραία τωρά που έχουμεν τζι ένα μωράκι?
-Ναι! Εν πολλά ωραία...χμ... μόνο που... κάμνει κακκά μες το πανί του τζαι πππουυυ βρωμεί πολλά!
-Ε μα εν μωράκι, αγάπη μου. Πον να μεγαλώσει ακόμα λλίον τζι εν να περπατά, εν να τον μάθουμεν να τα κάμνει στην τουαλέττα.
-Ναι, ...αλλά... εγώ ήθελα κοριτσάκι :(
-Αν ήταν κοριτσάκι, ήταν να σου πιάνει τα παιχνίδια σου! Ενώ το γιούι μας εν να παίζει με αυτοκινητάκια... Εξάλλου, αφού έσχεις την Εβελίνα*! (*=κούκλα/κόρη της Κοράσας)
-Ου! Εξέχασα τέλεια να της δόκω γάλα... (βουρά να... θηλάσει το μωρό της).

(Κοράσα 6 χρονών)

-Μάμμα! Έλα σύναξε τον γιο σου τζαι πιάνει μου τα πράματα μου!
-Εν σου είπα να μεν τ' αφήνεις τζει που τα φτάνει?
-Βαρ' τον μες το πάρκο του, να ξεκουραστεί... (...τάχα μου ;/)
-Εν κρίμα κόρη! Θέλει να παίξει τζαι τούτος λλίον! Κάτσε στο τραπέζι πον εφτάνει...
-ΟυυυυυΥΥΥΥ!

Ο πιο διαχρονικός και τετριμμένος μας διάλογος, όμως, είναι ο εξής:

-ΚοράΑΑΣΑ, φάε το φαϊ σου ούλλο! Αν δεν το φάεις, εν θα σηκωστείς που το τραπέζι!
-ΝΤΑΞΕΙ! :ζ
....
-Να φάω αλλό 3 μπουκιές τζαι κανεί?
-ΟΥΛΛΟ!
-Εν πεινώ άλλο :((((((((((((( ... 4 μπουκιές?
-5 ΓΕΜΑΤΕΣ!...Τζαι μόλις τελειώσεις να συγυρίσεις τες γερημίες που έκαμες!
-ΝΤΑΞΕΙ! Μεν μου το λαλείς συνέχεια! Είμαι τίποτε μωρό?... (:DDDDDDD)

• Άμαν κάτσουμε στο τραπέζι τζι ακούσω την να λαλεί: "Μμμμμμ, εν πολλά ωραίο το φαΐ!" εν σαν τζαι φακκά μου πας την κκελλέ! Γιατί ξέρω, ότι, άμαν πει τούν την κουβέντα, σημαίνει ότι εν της αρέσκει τζαι προετοιμάζει το έδαφος για την ...ηρωικήν έξοδον!
• Όταν έμεινα έγκυος τον Μαμμόθρεφτο, η έννοια μου ήταν, πως θα το πάρει η Κοράσα. Πέντε σχεδόν χρόνια μοναχοπαίδι, ξαφνικά να χάσει την αποκλειστικότητα, εν τζι εν λλίον πράμα, εν ναι? Μα τελικά αποδείκτηκε πολλά ΚΑΛΟμαθημένο μωρό! Εν πολλά προστατευτική με τον αδερφό της τζαι παρόλο που την εκνευρίζει μερικές φορές, δείχνει πολλύν υπομονή μαζί του. Πολλές φορές πάει τζαι φκαίνει πάνω της, σαν κάθεται στον καναπέ τζαι κάθεται πας την κκελλέ της, πατά την, κλωτσά την, τριχομαλλίζει την κανονικά τζαι η Κοράσα... φύρνεται που το γέλιο!

Η Κοράσα θέλει πολλύν υπομονή γιατί εν πολλά έξυπνη διαπραγματευτής. Τζι επειδή εγώ, εν φημίζομαι για την υπομονή μου, άκουσεν πολλές παουρκές, ως τωρά! Πατσαρκές εν έφαεν κόμα, μόνο 2-3... ξεσκονίσματα. Ως εκ τούτου, κατόπιν και της ελεύσεως την αυτού Μαμμοθρεφτότητας, τζει που ήταν τζαι τζείνη τέλεια μαμμόθρεφτη, εκόλλησεν με τον Γρούτο τζαι πολλές φορές κάμνουν... κόμμα τζαι χαχχανίζουν πας την ράσχη μου. Φυσικά μόλις την νέψω, αφήνει τον στα κρύα του λουτρού τον παπά της... χεχεχε!

Όπως τζαι να' σχει, είμαι περήφανη για την Κοράσα γιατί εν πολλά δυναμική, ανεξάρτητη τζαι με μιαν φαντασία τόσο ζωηρή, που δεν συνάεται.

Άτε κανεί γιατί όπως πάω εν ν΄ ανοίξω άλλο κεφάλαιο! ;Ρ

Άκυρη...

Λυπούμαι όταν σκέφτομαι ότι τουν το μπλογκ έπρεπε να το είχα κάμει πριν χρόνια...

Έτσι εποχή περίπου, πριν 2 χρόνια ας πούμεν, ήταν να σας πρήω, που οι γιατροί... ακυρώναν με σαν άνθρωπο. Που επροσπαθούσαν να με πείσουν ότι εγκυμονούσα έναν εξωγήινο. Που μου λέαν ότι το μωρό που περίμενα εν "επληρούσεν τες προδιαγραφές" για να ζήσει. Που μας εκάμαν, εμένα τζαι τον άντρα μου, να παρπατούμεν τζαι να παραμιλούμεν. Να κλαίουμεν με λυγμούς... Κοινώς, να σύρνουμεν πέτρες.
 
Ένιωθα το, μέσα μου, να κινείτε συνέχεια, να δηλώνει σε κάθε ευκαιρία πως θέλει να ζήσει. Ήξερα που τότε, που ήμουν 5 μηνών έγκυος, ότι, ο Μαμμόθρεφτος εν ναν τατσίζης τζι εν έππεσα έξω! Σκέφτου να μπορείς να διακρίνεις, πριν ακόμα γεννήσεις, στοιχεία του χαρακτήρα του μωρού σου. Εν το λαλώ σαν επίτευγμα δικό μου, απλά ήταν τόσον ξεκάθαρες οι εκδηλώσεις του. Έθελεν με μονίμως σε ύπτια θέση. Αν επήαινα πως εν να κάτσω, εστριφογύριζεν τζι εκλώτσαν με, ώσπου να γύρω πάλαι πίσω. Αν με ενοχλούσεν κανένα πόδι του ή σχέρι τζαι κούντουν τον να αλλάξει θέση, εκούνταν με τζαι τζείνος τζι εμπάρρωννεν τζιόλας. Αν τούτον εν ναιν τατσιλίκκι, έχασε το νόημαν η λέξη...

Τζι όπως, βιώνεις εσύ τούτα ούλλα τα θαυμάσια, έρκουνται οι γιατροί στον υπέρηχο του δευτέρου τριμήνου να σου πουν ότι, το μωρό σου παρουσιάζει κάποιες ενδείξεις, που μπορεί να σημαίνουν πολλά σοβαρά προβήματα (τίποτε σίουρον, όμως). Παρουσιάζουν σου, λοιπόν σαν επιλογή την έκτρωση. Να χαρώ εγώ επιλογή! :D...  Έκτρωση τζι επιλογή, εν παν μαζί. Ειδικά στον 5 μήνα τζαι μετά, η έκτρωση σημαίνει κανονική γέννα τζαι θανατώση του μωρού, αφού γεννήθει. Σκέφτου, λοιπόν, να εγκυμονείς 5+ μήνες, να πάεις να γεννήσεις τζαι να επιστρέψεις σπίτι σου χωρίς μωρό - ωσάν να μεν εσυνέβηκε τίποτε - επειδή ο ακτινολόγος είδεν κάτι πον του άρεσε! 

Ποττέ στην ζωή μου δεν ένιωσα πιο άκυρη την ύπαρξη μου. Βασικά, ποττέ εν ένιωσα ξανά έτσι. Ένιωθα ισοπεδωμένη, ένα τίποτε, ΑΚΥΡΗ! Σαν να είχα περάσει ξαφνικά στην ανυπαρξία... Που την στιγμή που μου είπαν ότι ΠΡΕΠΕΙ να αποβάλω το μωρό μου (αν τζαι διατείνουνταν ότι εν δική μου η απόφαση τζι η... επιλογή [!!!???]), που την στιγμή που ακυρώναν την ύπαρξη του μωρού μου (ως μη πληρούσα τις προδιαγραφές), που απαξιώναν το δικαίωμα του να ζήσει/να με γνωρίσει/να δει τον κόσμο, ήταν σαν να με ακυρώναν εμένα την ίδια. Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς, πως είναι να νιώθεις άκυρη - σας βεβαιώνω, όμως, ότι εν πολλά αφύσικο τζαι συντριπτικό συναίσθημα.

Εν έχω πολλά για τα οποία μπορώ να νιώθω περήφανη στην ζωή μου... Ένα πράμα για το οποίο, θα είμαι πάντα περήφανη, είναι η σταθερότητα που έδειξα τζείν την εποχή. Δεν εδιανοήθηκα, ούτε για ένα δευτερόλεπτο να επεξεργαστώ νοητικά, την περίπτωση να σκοτώσω τον γιόν μου. Τζι ενώ, η υστεροβουλία, εν ένα που τα ποοολλά "προσόντα" μου ;Ρ, στη συγκεκριμμένη περίπτωση, η απόφαση μου ήταν οριστική τζαι αμετάκλητη που την ίδια στιγμή, που τέθηκε το ζήτημα. Ο ακτινολόγος είπεν μου: "αφού θωρείς το κόρη! τουν το μωρό εν ναιν καλό!" Τάχα, "ρίψε" το! Απάντησα του: "εν τζι εν πουκάμισο που εγόρασα τζι ήρτεν μιάλο μου τζι εν να το πάρω πίσω, εν τζι εν αυτοκίνητο που το παράγγειλα τετράπορτο τζαι φέραν μου δίπορτο!". Φυσικά εκοίταξεν με, με ύφος "είσαι κρίμα - ότι παθαίνει ο άθρωπος εν που την τζεφαλή του - ότι πάθεις εν τζαι λλία σου".
Τελευταία, σκέφτομαι, σοβαρά, να του πάρω τον Μαμμόθρεφτο, να του τον αμολύσω μες το ακτινολογικό του, να του τα κάμει λιλλίτσια! Για να μάθει να μεν παίρνει τα μωρά στον λαιμό του, με τόσην ευκολία. Εν καλά πον να κάμω? Εν να καταλάβει τίποτε όξα εν θα χαπαρίσει? 

Τίποτε απ' όσα υπέθέσαν οι γιατροί (ακτινολόγοι, γενετιστές κά) δεν επαληθεύτηκε στην περίπτωση του Μαμμόθρεφτου. Δόξα τω Θεώ! Είναι ένας τετέντης (= λεβέντης).
Αν, όμως, υπέκυπτα στις πιέσεις τους, σίουρα ήταν να' μουν ακόμα στα πατώματα, μονίμως... ακυρωμένη...   


Σημ.: Μάμμμμμα, Τάτσα, τα μυξομάντηλα εν πας το τραπέζι... ;Ρ

Αυτή είναι ζωή!

Ίντα ωραία!!!!!!!!! Εν ησυχία!

Ο Μαμμόθρεφτος παίρνει τον απογευματινό του υπνάκο. Η κόρη εν στο μπαλέτο της. Ο Γρούτος επήεν να την φέρει, αλλά που την κίνηση εν να κάμει τζαι καμιάν ώρα να στραφεί... τζι εν ησυχία! ΩΩΩΩΧ! Αυτή είναι ζωή! που λέει τζαι η κοράσα (την ώρα που κάμνει μπάνιο).
Ούτε τα τηλέφωνα του Γρούτου να φακκούν, ούτε ο Μαμμόθρεφτος να κάμνει την μια ζημιά μετά την άλλη, ούτε η κόρη να σαλαβατά συνέχεια να της παραχωρήσουμε το κομπιούτερ να παίζει ηλεκτρονικά παιχνίθκια....
Τι ωραία.... Τι καλά....

....

τακ τακ τακ (νευρικό κτύπημα των δακτύλων πάνω στο γραφείο)...

Όφφου εβαρήθηκα! Εν πολλή η ησυχία! Σαν του τάφου ένα πράμα.... αροθυμώ...
Πότε εν να ξυπνήσει τουν το μωρό? Εβαρυτζοιμήθειν οξα εν η ιδέα μου... Λαλείς να τον ξυπνήσω? Οϊ ρε κουμπάρε, εν κρίμα το μωρό! Τελικά, οι ειδικοί λαλούν ότι ο ύπνος εν θρέφει τα μωρά, αλλά τζαι πάλαι... Άηστο να πνάσει... τόσες γερημίες που έκαμεν σήμερα... εκουράστηκεν...

Τζαι τούτος ο Γρούτος? Πόσην ώραν ολάν? Ε μα αφού πάντα πάει, όπως την σχελώνα! Άτυχα πλάσματα οι πισινοί του! Κρούζει το βλαντζί τους... Να μεν πετύχεις τον Γρούτο πρώτον πας τα φώτα με κότσhινο! Αφταίνει πράσινο τζι ως που να μπει ο Γρούτος, ππεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε.... εξανάψεν κότσhινο!

A! Ήρτασιν!
Πππεε εξύπνησαν τον Μαμμόθρεφτο! Ίσια εγινήκαμεν μύλος... ΟΚ, τωρά είμαι στο φυσικό μου περιβάλλον...
Σε λλίον μάλιστα, οι φωνές μου θα ακούονται σε όλη την επαρχία Λεμεσού...
Αυτή είναι ζωή! :D

Οι περιπέτειες του Μαμμόθρεφτου!

Η Μαριλού εισηγήθηκε πριν λλίον τζαιρό, να μετονομάσω το μπλογκ σε "Οι περιπέτειες του Μαμμόθρεφτου". Έσχει δίκαιο! Αφού μονοπωλεί τα θέματα των αναρτήσεων μου. Μα πως να γίνει διαφορετικά, αφού εν μια ιστορία τουν το κοπελλούι! Κάθε μέρα ζω ένα μαραθώνιο συνάματος των γερημιών τζαι των ζημιών που κάμνει.

Αν τον αφήσουμεν μιαν ώραν ανεξέλεγκτο, θα κατεδαφίσει το σπίτι, ...χωρίς υπερβολή ;). Μόλις τον κατεβάσουμε που τον θρόνο του (high chair), πρέπει απαραιτήτως να γίνουν τα εξής:

• Να κλείσει η πόρτα της τουαλέττας, για να αποφευχθούν τυχόν επαφές με την λεκάνη, τον κάλαθον αχρήστων, την φρούτσα της τουαλέττας κλπ.
• Να κλείσει η πόρτα του πλυσταρκού, για να μεν υπάρχει περίπτωση, να πάει να φάει καμιάν ταμπλέττα ή άλλον απορυπαντικό πλυντηρίου.
• Να κλείσει η πόρτα της αποθήκης, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να ανοίξει τα σκουπίθκια τζαι να κάμνει έρευνα, ανακύκλωση ή τζαι γευσιγνωστικές δοκιμές.
• Να είναι κλειστό το καντζέλλι της σκάλας, ειδάλλως σε δευτερόλεπτα (σαν αίλουρος) βρέθεται ως τα μισά της σκάλας.
• Ε κανεί! Εν έσχεις άλλες πόρτες...
• Να είναι 'ΗΔΗ απλούμενη η χούβερ πας το χαλί, για να ασχολείται μαζί της.
• Να μην υπάρχουν πουθενά εύθραυστα, μικροσκοπικά τζαι άλλα επικίνδυνα αντικείμενα (πχ χώμα).
• Να μην υπάρχουν καλώδια εκτεθειμένα, που μπορεί να τραβήσει με αποτέλεσμα να πάθει ήλεκτροπληξία ή να ππέσει κάτι πάνω του (πχ τηλεόραση, στερεοφωνικό κλπ).
• Να μην υπάρχουν παράθυρα ανοιχτά, γιατί πλέον φκαίνει άνετα πας τους καναπέδες τζαι απόκτησε πρόσβαση.
• Να υπάρχει πάντα κάποιος (εκτός του Γρούτου) που να έσχει την έννοια του, γιατί έσχει πολλά δημιουργική φαντασία (μάναμου το μωρρρρρό μου) τζαι μπορεί, που το πούθενά να βρει κάτι... επικίνδυνο να κάμνει!

Επειδή, όμως, ούλλον τζαι κάποιος θα ξηάσει μιαν πόρταν... ανοιχτή τζαι επειδή, αναγκαστικά, κάποτε την επίβλεψη του έσχει την ο Γρούτος...:
-Πριν λλίες μέρες έρκεται τζαι δείχνει μου το όφκαιρο κουτί μαγιονέζας, που έιχα πετάξει, λλίο πριν, μες τα σκουπίθκια....
-Ύστερα έπιασεν μιάν καρέκλα της κουζίνας τζαι εκουντούσεν την τζαι πήαιννε, ώσπου έππεσε χαμαί μαζί με την καρέκλα...
-Ότι αφήσει η κοράσα εκτεθειμένο πού τα πράματα της (συχνό φαινόμενο), γυρεύκουμεν το για πολλύν τζαιρό...
-Εχτές άνοιξεν τον κάλαθο της τουαλέττας τζι έκοψεν σε μικρά κομματάκια το περιεχόμενο του (ευτυχώς που το περιεχόμενο του ήταν πολλά λλίον τζαι "σχετικά" ""καθαρό"")...

Εν τω μεταξύ μόλις τον πιάσεις επ' αυτοφόρω τζαι πεις του "κακόοοοο", κοιτάζει σε με τα αθώα του τα ματούθκια τζαι ρωτά, "κακού?" Ας πούμεν, είσαι σίουρη ότι εν κακό? Άμπα τζαι κάμνεις λάθος?

Το λεξιλόγιο του εν λλίον περιορισμένο, σε σχέση με της κοράσας, η οποία στην ηλικία του έκαμνεν "διαλέξεις".
Λαλεί μας παπά, μάμμα, ζιαζιά, παπού (με ένα "π" παρακαλώ), άτε, κάτου (κάτω), κει (ποτζεί), ταμέ (τζαμαί), έππετε (έππεσε), νιε (ναι), ούι (όϊ), νιά (γατάκι), βαβ (σκυλάκι), έφυε, έλα, ουλειά (δουλειά), τάτα (βόλτα) κ.ά.. Κατά τα άλλα, ούλλη μέρα μιλά την δική του γλώσσα. Εχτές είπεν μου διάφορα ακαταλαβίστικα τζαι άμαν εσταμάτησε, λαλώ του "μα σοβάρα?" τζαι απαντά μου... "νιέ"!

Ως πριν καμιάν ευτομάν εκάμναμεν, κάθε πρωί, τον εξής διάλογο:
-Μάμμα?
-Ναι γιε μου!
-Παπά?
-Εν δουλειάν αγάπη μου!
Τούτον επαναλαμβάνετουν καμιάν 20ρκα φορές. Ύστερα επήαινεν έτσι:
-Μάμμα?
-ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!
-Παπά?
... εν του απαντούσα γιατί σατσιίν (που λέει κι η Αχάπαρ), οπότε ερωταπάνταν μόνος του:
-Ουλειά?
-Ναι γιε μου εν δουλειάν ο τζύρης σου, κανεί τζι έπρησες μας!
-Μάμμα?
-ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
-Κακά!

Εκατάλαες τί τραβώ? Πρώτα πρήει με, με τον παπά του τζαι ύστερα διαλαλεί την πραμάθκεια του! Για μας εν έσχει τίποτε, μόνο κακά!

Ησυχίααα! Άκρα του τάφου σιωπή...

Επειδή εν θα πάω Πάφο τουν το Σάββατο, ούτε' γω, ούτε η Τάτσα, αλλά ούτε τζι η ροκόλα, οι γρουτογονείς θα παραμείνουν μόνοι τους, μαύροι τζαι γέρημοι :(

Θα κάμουν, λοιπόν, το φαούϊ τους, θα στρώσουν το καλό το τραπεζομάντηλο, θα βάλουν κόκκινα τριαντάφυλλα στο βάζο, θα ανοίξουν παγωμένη σιαμπάνια, θα ανάψουν αρωματικά κεράκια, θα χαμηλώσουν τον φωτισμό, θα βάλουν απαλή μουσική και θα κάτσουν σαν άνθρωποι, να φάν με την ησυχία τους! (ππφφφ! ναι, σιγά!...)

Το σίουρον ένει ότι εν να φαν με την ησυχία τους! Αφού, εν θα έχουν να μαειρέψουν για 11 νομάτους, εν θα' χουν 5 ροκόλους να παουρίζουν: Έπιαε μου τοοοοο! Μάμμα πε του! Εν δικοοοο μου! Εν η σειρά μου τωράααα! Παπά ενοχλεί μεεεεε! Γιαγιά πεινώωωωω! Μάμα, παπά? Ούτε τους υπόλοιπους (τάχα μου, ενήλικες) να σαλαβατούν: Μα πάλαι ψητό!? Ενόμιζα εν να κάμεις κουπέπια! Οφφου πόσην ώρα να ψηθεί το φαϊ! Κοα Κόλες έσχει? Γιαούρτι? Πεινώωωωωωωωωω! Επίσης, σίουρα εν να πάρουν το απογευματινό τους κουρούδιν, με την ησυχία τους, ως εκ των ανωτέρω.

Την νύχτα λλίον εν να βαρεθούν τζαι εν να τους πάρει, σίουρα, ο ύπνος πας τον καναπέ που τες 7. Κάποια στιγμή εν να ανοίξει ο παπάς μου το ένα του μμάτι, εν να ξυπνήσει την μάμμα μου τζι εν να της πει: "Άτε ρε Γρουτομάνα, πάμεν να ππέσουμεν?". Η μάμμα μου, εν να κλώσει, με βλέμμα νυσταγμένο και βαρύ, πας το ρολόϊ του τοίχου να δει την ώρα τζι εν να του πει: "Εν γλήορα κόμα... κόμα 10 εν η ώρα!". Οπότε... εν να ξαναγύρουν πας τον καναπέ, αλλό καμιάν ώρα...

Ανέκαθεν εθεωρούσα τους γονιούς μου ως ΤΟ πρότυπο, βαθκιά αγαπημένου ζευκαρκού! Με την εκρηκτικήν τους ιδιοσυγκρασίαν, όμως, τούτον πολλές φορές εδημιουργούσεν εκρηκτικές καταστάσεις, ηλεκτροφορτισμένες ατμόσφαιρες, μαγνητικά πεδία, μπουνάτσες, καταιγίδες, ισχυρά μποφόρ, φορτισμένες νηνεμίες τζαι κρυστάλλινες ηλιόλουστες μέρες...

Φυσικά άμαν "γεράσει" το πλάσμα τζαι κάτσουν τα λαμπρά του, βαρκέται να παλεύφκει με το έ(ν)τερο ημίσh (Reg. to Moonlight) :) Τωρά που είπα έντερο, λαλούν ότι έρωτας περνά από το στομάχι! Πιστεύκω το! Άμαν δεις σκεμπέ, τζιαμαί να δεις έρωτα! Γι΄ αυτο σου λαλώ ρε άμμα! Άεις τον που λαλεί εν η πούζα, που του' καμες! Η σκεμπέ του παπά εν... έρωτας! Είμαι 100% σίουρη ότι, εν ερωτευμένος... με... τα φαγιά σου! χεχεχεχε

Μαμμούλα, παπάκη... Καλήν Όρεξη τζαι καλήν ...ησυχία!

ΥΓ1: Μάμμα, παρακαλώ, αγνοήσατε τα πιο πάνω αν, εν τω μεταξύ, αποφασίσατε να έρτετε εσείς ως δάξω, οπότε δεν μπορώ να εγγυηθώ την ασφάλεια της ησυχίας σας, αλλά φαϊν εν να φάτε!

ΥΓ2: Επειδή η Τάτσα εν να το θκιαβάσει τούτο, οπωσδήποτε, (υποκύπτω στον πειρασμό και) προσθέτω:

Μετά τιμής,

Η πιο έξυπνη, πιο όμορφη, πιο ψηλή (εξακριβωμένο), πιο... ήρεμη και πιο... ευαίσθητη από ΟΛΕΣ σας τις κόρες!
Γρούτα Κλειστολογίου

ΧΧΧΧΧ

Προ-ΣΕΞ-τε το! ...VIP*

  Επειδή, εφοητσιάσαμεν σας λλίον με το θεμα "κοπελλούθκια", τελευταίως, είπα να σας παρουσιάσω (στα μέτρα των φτωχών μου δυνατοτήτων) τζαι τον αντίποδα της υπόθεσης. 

  Είπα σας ότι τζαι γω επροσπαθούσα για 5 χρόνια να κάμω μωρό? Εν σας το είπα. Αφού επέρασεν η πενταετία του μαρτυρίου, λοιπόν, τζαι πάνω που απελπιστήκαμεν τζαι γω τζι ο στύλλος του σπιθκιού (τζαι τα 110,000,000 σπερματοζωάρια του), έμεινα έγκυος την κόρη μου. Η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου ήταν, όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος!

  Εγέννησα την κόρη με καισαρική. Σε κάποια φάση που εξύπνησα μετά το χειρουργείο, μες την χαύνωση του αναισθητικού, χωρίς να συνειδητοποιώ ακόμα, που είμαι και τι μου συμβαίνει, ακούω την μάμμμμα μου τζαι λαλεί: "να της φέρουμεν τζαι το μωρό να το δει". Αμέσως, έφερα τα μίλια μου τζαι είπα στον εαυτό μου: "Περίμενε μιαν στιMή! Μα ΝΑΙ! είσχεν τζι ένα μωρό μέσα η υπόθεση!". 

  Φέρνουν την τζαι βάλλουν την πάνω μου. Εν επρόλαβα να την κοιτάξω (να σκεφτώ ότι εν ασχημόπαπο τζαι ζαρωμένο τζαι ίνταλως το τυλίξαν έτσι, όπως το κουπέπι) τζι επιάαν με κάτι πόοοοονοι! Φοβεροί! Λάλω της μάνας μου: "Πιάς την γλήορα τζι εν να μου ππέσει!". 
  Το απόγευμα, που μου την εξαναφέραν, ήμουν πολλά καλύττερα τζαι συνειδητοποίησα ότι τουν το πλασματάκι ήταν μέσα μου ασφαλισμένο, τζαι τωρά, που εν σε ξένο περιβάλλον, έσχει με ανάγκη συνέχεια, για να νιώθει καλά. Τζι εγώ τόσες ώρες έμεινα μακριά του γιατί εν εμπορούσα να του προσφέρω τίποτε :(  Μόλις άνοιξε τα ματούθκια της τζαι είδα την να ποκνιάζεται (χεχε), ένιωσα την βαθύτερη χαρά της ζωής μου! Τούτο που λαλούν ότι, μόλις δεις το μωρό σου ξεχάνεις τα ούλλα, τζαι την ταλαιπωρία τζαι τους πόνους, εν αλήθκεια. Μπορεί στις καισαρικές να μεν γίνεται αμέσως, αλλά επέρχεται σύντομα τζαι ειδικά μετά τον πρώτο θηλασμό.

  Επιγραμματικά να σας πω ότι, για μένα προσωπικά, το κλάμα εν βλακεία - χάσιμο χρόνου - εν μ' εξυπηρετεί σε τίποτε. Οι φορές, που έκλαψα στην ζωήν μου - προ μητρότητας και μετά παιδικότητας - εν μετρημένες στον ένα σχέρι. Μετά την μητρότητα, όμως, κλαίω συχνά!  
  Δάκρυα χαράς τζαι συγκίνησης με κάθε ευκαιρία: 

• η αντανάκλαση του εαυτού μου στις κόρες των μμαθκιών της, 
• εχασμουρήθηκε,
• έκλεισε το δάκτυλο μου στο μικροσκοπικό της χεράκι,
• εγέλασεν μου,
• είπε με "μάμμα", 
• το πρώτο της δόντι, 
• έκαμεν πρόταση, 
• επαρπάτησεν, 
• τα πρώτα της γεννέθλια, 
• έδωκεν μου μιάν μες τα μούτρα τζι εχαχχάνιζε, 
• έδωκεν μου φιλί, 
• έπιασεν με αγκαλιά, 
• έκαμεν κακκά στην τουαλέττα, 
• εζωγράφισεν κάτι με νόημα για πρώτη φορά, 
• η πρώτη της μέρα στο νηπιαγωγείο, 
• μια κουβέντα της, πολλά φιλοσοφημένη, 
• η πρώτη γιορτούλλα - η πρώτη απαγγελία ποιήματος...

Η λίστα εν ατέλειωτη! Καθημερινές χαρές, που επισκιάζουν ούλλα τ' άλλα, τζαι φωτίζουν τις ζωές μας.

  Τα αισθήματα, που συνοδεύκουν την μητρότητα είναι τα πιο δυνατά σε ένταση και διάρκεια, που μπορεί να νιώσει μια γυναίκα στην ζωή τής. Αν ήταν να γεννάς το μωρό σου σε ένα μήνα (αντί εννιά), θα ήταν τόσο μεγάλο το σιόκ (λόγω τούτων ούλλων των αισθήματων, που σε κατακλύζουν), που δεν θα άντεχες ψυχολογικά.

  Εν ναιν τυχαίο, που η εγκυμοσύνη στους ανθρώπους, διαρκεί τόσους μήνες. Η φύση επρονόησε, ώστε η μάνα να προετοιμαστεί τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά. Εν ναι τυχαίο, που τα μωρούθκια εν μικροσκοπικά τζαι χαριτωμένα. Η φύση επρονόησε έτσι, για να τρυπώνουν αμέσως μες την καρκιά της μάνας, γιατί την έχουν ανάγκη! Εν ναιν τυχαία, που αλλάσουν αυτόματα οι προτεραιότητες της γυναίκας, μόλις γίνει μάνα. Γιατί η ιδιότητα της μάνας, ενώ εν καταργεί αυτήν της γυναίκας, είναι πάνω απ' όλα, για την ίδια τζαι το μωρό της!

 "Κάθε γυναίκα, σαν γίνει μάνα, γίνεται και ιδέα, και οι ιδέες είναι από άφθαρτο υλικό και δεν πεθαίνουν."  

(Πασχαλία Τραυλού)

 

* Στο τίτλο έβαλα την λεξη ΣΕΞ, γιατί αφενός εν σχετική, τζι αφετέρου... πουλά ;Ρ 

VIP = Very Important Post :ΡΡΡΡΡ

Τα καλύτερα Χριστούγεννα!

  Μιάς τζι αρκέψετε ούλλοι που τα τωρά, με τα Χριστούγεννα τζαι ξέρω γιω ιστορίες - ένεκα τζαι του βλογοπαίγνιου "Σίκρετ Σάντα" που ενεπνεύστηκεν η Πρας (και θα διεκπεραιωθεί με την συμπαιγνία του Alter Ego - για πληροφορίες χώρε δαμαί), θα σας πω τζι εγώ για τα πιο ευτυχισμένα Χριστούγεννα της ζωής μου! Ενδέχεται, να σας βοηθήσω να μπείτε καλύτερα στο κλίμα!

  

  Που λέεις, ντήαρ αναγνώστερ (που λέει τζι η Αχάπαρ), λλίο πριν τζείνα τα Χριστούγεννα (είσχεν ένα χρόνο που εγέννησα την κόρη μου), ήμουν σε μιαν φάση πολλά περίεργη. Εν μου ξανάτυχεν που τότε (εύχομαι να μεν μου ξανατύχει), ούτε στον σχειρόττερο μου εχθρό εν θα ευχόμουν την φάση τζείνη. Ήμουν μεταξύ πελλής τζαι λαωμένης. Για να καταλάβεις πρέπει να σου πω ότι γενικά είμαι νάκκον νευρόσπαστον, αλλά τότε είχα ξεφύγει εντελώς. Για να μου απευθύνει τον λόγο, πλάσμα, έπρεπε να είναι πολλά θαρραλέο! Επιάνουμουν με το παραμικρό τζαι ελύσσιαζα! Επαούριζα τζι έσυρνα πράματα (ναι! έφτασα ως τζιαμαί!). Μόλις εσυνέβηκε τζαι τούτον, το τελευταίο, εκατάλαβα ότι κάτι εν πάει καλά. Δεν ήμουν ο εαυτός μου, αφούς! Ήμουν αγρίμι σε κλουβί! Ούλλοι τζαι ούλλα εφταίαν μου! Έφταια μου τζι εγώ! Κυρίως εγώ! Για ούλλα όσα ήθελα να κάμω τζι εν εμπορούσα! Είχα τύψεις!

  Εγυρεύτηκα (άτσα! το κυπριακόν της γιαγιάς) σε γιατρούς γιατί τούτη ούλλη η συμπεριφορά, εσυνοδεύκετουν με φοβερή κούραση, φοβερή κατάπτωση τζαι αδυναμία. Το αποτέλεσμα των εξετάσεων ήταν ότι, είχα φοβερήν αβιταμίνωση, που μου προκαλούσεν υπερκόπωση. Η άσχημη συμπεριφορά, όμως, είσχεν να κάμει με την παντελή έλλειψη Β12. Μια βιταμίνη, που εν υπεύθυνη για την καλή λειτουργία του νευρικού συστήματος. Η εγκυμοσύνη, μάλλον, με είσχεν στραντζίσει από αποθέματα!

  Να μεν τα πολυλογώ, έπαιρνα τριάντα λογιών βιταμίνες, έκαμνα ειδική διατροφή - γιατί είχα τζαι δυσανεξία σε ορισμένα φαγιά - τζαι επομπαρίσκουμουν με ενέσιμη Β12!

  Στον μήνα, αρκέψαν τα αποτελέσματα της αγωγής να φαίνουνται! Ένιωθα πολλά καλλύττερα, ηρέμησα τζαι είχα πολλύν ενέργεια! Η στρίγγλα που έγινεν αρνάκι... :)

  Μέχρι τα Χριστούγεννα, δηλ. λοάρκασε 2 μήνες περίπου, ήμουν μες την τρελλή χαρά! Έκαμνα ωραιότατα προγράμματα διαχείρισης χρόνου, τα οποία ετηρούσα! Εν εξεχνούσα τίποτε (βασικό τούτο)! Έκαμα το σπίτι που γωνιάς τζαι κόντρα! Έκαμα στολίθκια επιτοπίου κατασκευής με μάππουρους! Έκαμα γλυκά! Το πρωΐ των Χριστουγέννων, μετά την εκκλησία, έκαμα σούππαν αυκολέμονη! Είχα πάρει δώρα για ούλλους! Αλλά, το πιό βασικό έιναι ότι, είχα καρφωμένο, συνεχώς, ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο!!! Κι επειδή, όπως ξέρετε, το χαμόγελο είναι κολλητικό τζαι μια αμφίδρομη κατάσταση, ήταν τζαι οι δικοί μου εξίσου ευτυχισμένοι τζαι γελαστοί! Οπωσδήποτε, το "πνεύμα των περασμένων Χριστουγέννων", ήταν το κάτι άλλο...

  Αχ! Τι ωραία που ήταν! ...Πρέπει επειγόντως ν' αρκέψω ξανά, να χτυπώ ενέσεις (Β12) :(

Υ.Γ.: Ύστερα που κάποιους μήνες, είδα έναν επεισόδιο του House, που είσχεν μιαν περίπτωσην με έλλειψη Β12! Τζαι τζείνη είσχεν τύψεις! Φυσικά τζείνη είσχεν τζαι ταινία στα έντερα (που απορροφούσε την Β12 που τον οργανισμό της) αλλά, ενιγουέϊς... ;p

Η αρφή μου!

  Όϊ πως σας κόφτει αλλά έτσι για.... κουβέντα να γένεται ολάν!... Έχω μιαν αρφή, δηλ. εν θκυό που έχω, αλλά η μιτσιά εν τζει που την περίπτωση "ET want to go home" γι' αυτό εν θα ασχοληθώ με τον ρόκολο. Θα ασχοληθώ με την "φυσιολογική" (τρόπος του λέγειν) αδερφή μου! 

  Τούτη η περίπτωση αρφής - γιατί περί περίπτωσης πρόκειται - έσχει πρόΛημα! 

  Εφαήθειν να κάμει κοπελλούθκια! Κάθε μήνα επήαιννε τζι έρκετουν: 

-Ούφφου πάλαι αδιαθέτησα!

-Ούφφου κόμα να δω! Λαλείς?

-Τουν τη φορά είμαι! σίουρα!

-Έκαμα τεστ! Τζίφος!

-Μα γιατί? Εγώ πότε θα γίνω μάνα?

  Τελικά, έμεινεν έγκυος τζι επνάσαμεν ούλλοι. Επνάσαμεν? Μπα! Πνάζεις άμαν η αρφή σου εν έγκυος τζαι μιαν φορά την εφτομά βουρά στην κλινική με αιμορραγίες? 

  Ε τελοσπάντων, γυρω στον τρίτο μήνα εγκυμοσύνης, που εποσπαστήκαμεν τζαι με τις αιμορραγίες, κάπως εχαλαρώσαμεν. Απασχολούσαν μας φυσικά κάποια... θέματα: 

-Μα ίνταλως τρώει έτσι τούτη η κοπελλούα?

-Θέλει 15 μερίδες στο κάτσιμο της!

-Εν να γίνει, όπως, τον όχτο!

-Έφαν μιαν μαείρισσα κουπέπια μόνη της!

-Τιιιιιιιιί? Έφαν τα ούλλα? Εγώ ίντα πον να φάω τωρά? 

  Ε ΟΚ! τελικά εν έβαλεν πολλά κιλά - εν επρόλαβε - γιατί εγέννησε λλίον μετά τον 7ο μήνα. Βλέπετε τις τρίδυμες κυήσεις, γεννούν τες πρόωρα για ευνόητους λόγους.

Όπως, αντιλαμβάνεσται το σχήμα πάει κάπως έτσι:

Τρίδυμα > Τριπλή χαρά > Τριπλό πλούμισμα > Τριπλά έξοδα > Τριπλόν άλλαμα > Τριπλό τάϊσμα > Τριπλά κλάματα > Τριπλά ξενύχτια > Τριπλές αρρώστιες > Τριπλή κούραση > ...Τέζα Χ Τρία

  Άλλον να πιάννεις το μωρό σου που το μαιευτήριο τζαι να το φέρνεις σπίτι, να το σάζεις, να του παίζεις, να το σχαίρεσαι τζι άλλο να τα πιάννεις... εργολαβία: ώσπου να τα ταίσεις να θελουν άλλαμα, ώσπου να τ' αλλάξεις να θέλουν τάϊσμα τζαι πτου που ξάναρκης!

  Φυσικά, τωρά εμεγαλώσαν και σαν σωστά τρίδυμα κάμνουν πολλά πράματα (που ας πούμεν η κόρη μου, που εν μοναχοκόρη εν να τα κάμει, αφού παουρίσω), πχ: συγυρίζουν, κάμνουν μπάνιο μόνα τους, σηκώνουν το πιάτο τους, βοηθούν ο ένας τον άλλο, την μάμμα, τον παπά, κλπ. 

  Παρόλ' αυτά δεν παύεις να έσχεις να κάμεις με τρία 6χρονα. Πρέπει να τους θκιαβάσεις του καθενός ξεχωριστά, να τους απαντήσεις τζαι την 30η Χ 3 φορά πον να σε ρωτήσουν το ίδιο πράμα, με όσην υπομονή διαθέτεις, όσο κουρασμένος και να είσαι και να καταμερίσεις την προσοχή και σημμασία σου σε τρία, ίσα και δίκαια μέρη. 

Το πρόΛημα της αρφούας μου τούτον ένει: πως να κοπεί σε τρία κομμάθκια για να τα προλάβει ούλλα! 

Για προτάσεις περί εξεύρεσης τρόπου κλωνοποίησης, απευθύνεσται στην Τάτσα.  :)

Αρφούα αν εσυγκινήθηκες, τα μυξομάντηλα εν πας το τραπέζι ;Ρ

"ΤΟ" ρεζιλι...

Α μαναμου, μαναμου! Αθυμουμαι την φαση τζαι θελω να γελω τζαι να κλαιω ταυτοχρονα!

Ο αντρουλης μου τζι εγω (που πολλα θα ηθελα να τον αποκαλω αχαπαρο, αλλα εν θελω να πιαω τα copyrights άλλων, γι αυτο θα τον αποκαλω "ΠΧ4" - δηλ. Πεντε Ποντους Παχος Πετσα, κοινως παχύδερμο - εν το χαϊδευτικο του) εγνωριστηκαμεν οταν ημασταν και οι δυο φοιτηται. Αφου εκαμαμεν τα κουμαντα μας με τα πτυχια, επαναπατριστηκαμεν τζαι ελογιαστηκαμεν, ως ειθισται. 

Σχεδιαζοντας, λοιπον, τον επικειμενο γαμο επαραθεταμεν ο καθενας τα πραματα που θελουμε τζαι ΔΕΝ θελουμε να συμβουν στο γαμο μας, πχ: 1. ΔΕΝ υπηρχε περιπτωση να χορεψουμεν για να μας κρεμμασουν ρυαλια, 2. ο γαμος θα ήταν απλός τζαι κλειστός (1000 νοματοι στην Κυπρο, εν κλειστος γαμος, εν ναι?), 3. το πατημα του ποθκιου την ωρα του γαμου ήταν μες τα ΔΕΝ (επατησα τον ομως! :) - αν εγινετουν το αντιθετο, ο γαμος θα σταματουσε παραυτα).
Αναμεσα σ' αλλα αθυμουμαστεν τζαι διαφορα επεισοδια, που γαμους γνωστων μας τζι εγελουσαμεν τζαι (γιατι να το κρυψωμεν αλλωστε) επεριπαιζαμεν! Πχ: οταν εβρεθηκε το αντροϋνο μπροστα στην εκκλησια, αντι να φιληθουν, εκουτουλλησεν ο ενας τον αλλο!!! ή αντι να της δοκει την ανθοδεσμη εβασταν την σφιχτα τζι εν την εξαπολα!!! ή επηεν μια κοτζιακαρη να σχαιρετησει το αντροϋνο τζαι εβαλεν τον σταυρο της τζαι επροσκυνησεν το σχερι του γαμπρου!!!
Ολα κανονισμενα λοιπον τζαι ερκεται η Μερααα... Βούρος-βούρος, που το πρωιν (κομμωτηρια, αισθητικους, φωτογραφιες, κακα)!... Παμεν στην εκκλησια, σχεδον, την προκαθορισμενην ωρα (με 15' αξιοπρεπους, ενδεδειγμενης και προσυμφωνημενης καθυστερησης)! Βλεπω τον ΠΧ4 να με περιμενει με την κουστουμια του και τα βγιορα. Βλεπω και τον κοσμο συναμενο, με την προσμονη καρφωμενη στο βλεμμα τους... Αλλα, βλεπω και κατι αλλο στο βλεμμα τους: κατι προσδοκιες ειδα, κατι αξιωσεις κλπ τζαι παθαινω ενα ψιλοαγχος, που εκτροχιαζει τον νου μου απο την προδιαγεγραμμενη και λεπτομερως προσχεδιασμενη πορεια του! Δεν ειχα και τον χρονο να ανακαμψω ρε παιδι μου γιατι τα σκαλια της Εκκλησιας ήταν μονο 5!!! Οποτε, ανεβαινω τον γολγοθα μου με ενα θολωμα μες τον νου μου και πλησιαζω τον λατρεμενο μου ΠΧ4!
Ενδεδειγμενη συμπεριφορα: Ο γαμπρος προσφερει τα βγιορα στην νυφη και αυτη πλησιαζει, και φιλιουνται!
Ρ ε ζ ι λ ι: Ο γαμπρος τεινει τα βγιορα προς την νυφη, αλλα αυτη αντι να τα παρει (τα βγιορα), τεινει το χερι της προς... ΧΕΙΡΑΨΙΑ! Ο γαμπρος, για να εξομαλυνει την κατασταση, το παιρνει (το χερι) και την τραβα προς το μερος του διακριτικα, ενω με το αλλο, προσπαθει (παλι διακριτικα) να της κοττησει την ανθοδεσμη! Η νυφη (τατσιζισσα εκ φυσεως) αρνειται πεισματικα να κοντεψει και σκεφτεται: μα ντα που παθε τζαι κολλησε το τσαϊριν (βγιορα) πανω μου?
Φυσικα, όλα αυτα, εκρατησαν μερικα δευτερολεπτα (που μου φανηκαν αιωνες) τζαι μονο τζεινοι που ηταν πολλα κοντα στη φαση, εκταλαβαν το τζαι πηρεν τους το γελούι (ετσι λαλω τζαι παρηορκουμαι). Ακολουθως, ο ΠΧ4 ειπεν, μεσα που τα δοντια: "μαναμου, συνελθε!" Και αμεσως αρθηκεν η θολουρα μες το νου μου τζαι διεσωσα ο,τι... απεμεινε απο το image!
Ο ΠΧ4 (ονομα τζαι πραμα) ακομα φακκα μου το, τζαι περιπαιζει με! Αλλα, αντικρουω τον, με το να του θυμιζω το... πατημα!