Ήρτεν με το τζιν το παντελονούι του, το φούτερ του σε χρώμα σχολικό μπλε, το παπουτσούι του το αθλητικό... Μαλλούι κοντό σηκωμένο ίσια πάνω, στυλ ανάχωμα, όπως εν η μόδα τωρά. Σκουλαρικούι στο έναν αυτί... Φρεσκοξυρισμένο μάγουλο... Τζι έτσι κονταπάχουλλο που ήταν, ήταν πολλά χαριτωμένο παιδί, σαν πουλουκκούι, συμπαθητικό, με μιαν θετικήν αύρα... Εδίαν σου την αίσθηση ότι εν 18χρονο του σχολείο αλλά ήταν γύρω στα 22.
Εσυμπλήρωσεν την αίτηση του τζι ήρτεν να την παραδόσει. Λέω του: μα, εν έγραψες την ημερομηνία απόλυσης που το στρατό. Έκαμεν μιαν αδιόρατη κίνηση με το σχέρι του, η οποία εθεώρησα ότι σημαίνει "εν να το γράψω μετά". Υπογράφει στο χαρτί διπλώνει το τζαι διά μου το. Εγώ εν το πιάνω τζαι επιμένω στην παρατήρηση μου ότι, εν εσυμπλήρωσεν την ημερομηνία απόλυσης του στρατού... Κοιτάζει με, με έναν ύφος, το οποίον επεριλάμβανεν έναν μειδίαμα ανεξιχνίστο τζαι δείχνει μου το όνομα που γράφει πας την αίτηση... Ήταν γυναικείο! Ήμουν έτοιμη να του αρκέψω ότι εν γίνεται να συμπληρώνεις αίτηση για λογαριασμόν άλλου, όταν με κτύπησεν η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας σαν ηλεκτρικό ρεύμα τζαι που το σιοκ άρκεψα να τραυλίζω... "συγγνώμην"...
Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί...
Το τυπούιν εν έδειξεν να στενοχωρκέται. Είπεν μου "εν έσχει πρόβλημα" τζι έφυεν.
Σε κατάσταση σιοκ επροσπάθησα να εξυπηρετήσω την επόμενη κοπέλα, η οποία επαρακολούθησε την σκηνή. Εκατάλαβεν την κατάσταση στην οποίαν ευρίσκουμουν τζι είπεν μου: "Μεν στενοχωρκέσαι! Επήρα την τζι εγώ για άντρα!"
Εν ναι κκόλιφαϊτ ως η γκάφα του αιώνα?
