ΑΙΣΧΟΣ!!!! Η ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ? ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ?

Έκαμα, που λες, αντικατάσταση σε κάποια σχολεία το τελευταίο διάστημα. Όχι, δεν είμαι η υστερική καθηγήτρια του ως άνω απαράδεκτου ηχητικού ντοκουμέντου. Μα θα μπορούσα να είμαι...

Έμπαινα μες την τάξη τζαι γίνετουν σιγή! Οι μαθητές κρέμμονταν από τα χείλη μου. Δεν άκουες τίποτε πέραν από τις αναπνοές τους. Το μάθημα γινόταν φυσικά κι αβίαστα γιατί το ενδιαφέρον τους για μάθηση ήταν απαράμιλλο... Οϊ! κάτσε... σόρρυ! Τούτον εν σενάριο επιστημονικής φαντασίας που είδα στον ύπνο μου! Πάμεν ξανά...

Έμπαινα μες την τάξη τζαι γίνετουν "Ο χαμός" που λέει κι ο μάμμο. Αν δεν τους ελάλουν τίποτε, θα εταράσσαν ακόμα τα θρανία τζαι τες καρέκλες (φέρε στην μνήμη σου τον τριχοσηκωτικόν ήχο, που κάμνουν τα μεταλλικά έπιπλα μιας τάξης, όταν τα μετακινείς συρόμενα στο πάτωμα... ναι ναι! αυτόν ακριβώς εννοώ!) εντελώς απροκάλυπτα, άμπα τζι εν καταλάβω ότι εν ξεπίτηδες που το κάμνουν! Ώσπου να αποφασίσουν ποιά εν η ιδανική θέση, να κάτσουν κάτω τζαι να σταματήσουν να φωνάζουν (όχι όμως και να μιλούν, αυτό επ' ουδενί) επέρναν το πρώτο δεκάλεπτο! Σσσσσσ! Τίποτε! Ρε σιωπάτε! Τίποτε! Φωνάζω για να ακουστώ πάνω που τες φωνές τους! Τίποτε! Προσπαθώ να τους θέσω το κρίσιμο, πρώτον ερώτημα του μαθήματος, που υποτίθεται θα απογειώσει το ενδιαφέρον - αυτών των αγριμιών, αν είναι ποτέ δυνατόν - και θα προσγειώσει την προσοχή τους! Τίποτε! Κανένας εν διά σημασία! Η έννοια τους είναι να γελούν, να κόφκουν κουβέντες, να ασχολούνται με τα κινητά τους, να σύρνουν χαρτούθκια τζαι να σηκώνουνται κάθε τόσο, χωρίς καν να ζητήσουν άδεια, τη μιαν για να σύρουν ένα χαρτούι μες τον κάλαθο, την άλλη για να δώσουν ή να πάρουν ένα τετράδιο, μια πέννα, κάτι τέλοσπάντων... Την πρώτη μέρα, εν θα σας περιπαίξω, έμεινα μαλάκας! Έπαθα την πλάκα μου! Εν το περίμενα που... "μωρά" (έλεος με τουν τον όρο πλέον) του γυμνασίου! Ούτε μάθημα αξιώθηκα να κάμω, ούτε τίποτε. Ούτως η άλλως ήμουν απροετοίμαστη γιατί ειδοποιήσαν με την προηγούμενη μέρα τζαι δεν μπόρεσα να μιλήσω με τον καθηγητή που θα αντικαθιστούσα.

Την άλλη μέρα, είχα τζαι τον χρόνο τζαι την κατάλληλη πληροφόρηση για να προετοιμαστώ για το... μάθημα. Ήθελα πολλά να τα καταφέρω, γιατί μέσα στο χάος κάθε τμήματος, υπήρχαν πάντα 4-6 ζευκάρκα μμάθκια που με κοιτούσαν με προσμονή, με την αξίωση να τα καταφέρω, με την απαίτηση να επιβληθώ στα υπόλοιπα 16-20 κουτορνίθκια... Ένας μάλιστα εξ' αυτών το εδήλωσε με τρόπο σπαραξικάρδιο: Σκάστε ρεεε! Θέλω να ΜΑΘΩ! εφώναξεν στους συμμαθητές του, που εν εσιωπούσαν...!

Στο ίδιο μοτίβο, κάποια στιγμή τους είπα ικετευτικά σχεδόν: σας παρακαλώ, σιωπάτε γιατί εγίνειν η κκελλέ μου καζάνι! Τζι απαντά μου ένας που τζείνους-που-θέλουν-να-μάθουν: τι να πούμεν τζι εμείς κυρία? που τους έχουμεν κάθε μέρα, ούλλη μέρα πας την κκελλέ μας?

Αντιλαμβάνεσται ότι δεν τίθεται θέμα να μπεις στην τάξη τζαι να κάμεις μάθημα με τζειν τους 4-6 μαθητές. Τζαι που άποψη θέματος αρχής, αλλά τζι επειδή εν ναι στο χέρι σου. Αν δεν επιβληθείς στην πλειοψηφία (πως αλλάξαν τα πράματα? κάποτε ήταν μειοψηφία...) εν μπορείς όϊ να διδάξεις, αλλά ούτε να μιλήσεις...

Τελικά, επ' απειλή διαγωνίσματος (το οποίον έκαμα, απρόοπτα) εσταθήκαν τζι έκαμα τους μάθημα. Για το διαγώνισμα σημειώσατε ότι άρπαξα τζαι απειλή. Όταν είπα σε κάποιον μαθητή να γράψει, ειδάλλως εν έχει βαθμό,, είπεν μου επί λέξη: έσχετε τζι αυτοκίνητον κυρία...!!!! Τα αποτελέσματα του διαγωνίσματος είναι μια άλλη, δακρύβρεκτη, ιστορία που δεν θα αναλύσω τώρα. Ίσως, μιαν άλλη φορά να σας πω για τα τραγικά αποτελέσματα που έχουν στον εγκέφαλο τους τα μέσα μαζικής δικτύωσης και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, καθώς και τα γκρίγκλισh στην έκφραση κι ορθογραφία τους...!.?

Όπως είδα στα σχόλια του πιο πάνω αχρείου ντοκουμέντου, η κυρία αυτή έχει ιστορικό υστεριών, μέχρι τζαι ψυχολογικά αναφέρουν κάποιοι... Δεν με ξενίζει το γεγονός. Ίσια-ίσια που τωρά κατανοώ κάποιους καθηγητές που εν με τα ηρεμιστικά τζι έχουν λογιών-λογιών νευρικά τικ. Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι η εν λόγω κυρία, ίσως, λόγω βεβαρημένου ιστορικού, να μην κάμνει για εκπαιδευτικός, πλέον. Θέλω όμως να σταθώ στην συμπεριφορά των μαθητών, που όπως την έζησα κι εγω, από πρώτο χέρι, είναι απαράδεκτη. Κι είναι απόδειξη αυτού, το πιο πάνω ηχητικό. Όϊ μόνον απ' όσα ακούμεν να τεκταίνονται - τις φωνές, τις βρισιές, τον μπαζουρλισμό - αλλά τζαι που το γεγονός ότι υπάρχει το παρόν, δημοσιευμένο, στο γιουτιούμπ. Ας αφήσω στην άκρη το γεγονός ότι οι μαθητές, εν έπρεπε καν να έχουν κινητό ανοιχτό στο μάθημα.

Όπως τζαι να τα σκεφτώ, πάντα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι φταίουν οι γονιοί. Η ανικανότητα κάποιων καθηγητών είναι δευτερευούσης σημασίας, σε σχέση με την ανικανότητα των γονιών. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η αγάπη που χρωστούν στα παιδιά τους δεν μεταφράζεται πάντα σε υλικά αγαθά και στην υποστήριξη τους από οποιονδήποτε, αδιάκριτα, είτε έχουν δίκαιο, είτε φταίουν . Πολλές φορές η αγάπη απαιτεί στέρηση υλικών αγαθών αν πρόκειται να το βλάψουν, θυσία προσωπικής ευτυχίας αν πρόκειται να χαλάσουν οι ψυχικές ισορροπίες του παιδιού, χρόνο για να ακούσουν τους προβληματισμούς του, να ζήσουν μαζί του, να το παραδειγματίσουν με σωστές συμπεριφορές, να του εμπνεύσουν σεβασμό για τους γονείς του, τους παππούδες του, τους δασκάλους του κι όλους όσους του προσφέρουν ή απλά έχουν μεγαλύτερη εμπειρία, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω μόρφωσης. Όταν κάθε φορά που συναφέρνουν τους καθηγητές στο σπίτι, οι γονιοί κατηγορούν τους τζαι ππαρτάρουν/αππώνουν τα παιθκιά τους, τι σεβασμό θα δείξουν την άλλη μέρα στο σχολείο? Όταν για ψύλλου πήδημα, όπως είναι μια απλή και δίκαιη παρατήρηση για την... "στολή" του (εδώ γελάμε), έρκεται εντός 10λέπτου η μάμμμμα του μαθητή να λάβει τον λόγο, που στεναχωρήσαν το ευαίσθητο... μωρό της? Πως θα νιώσουν οι μαθητές αυτόνομοι να εκτιμήσουν, να σεβαστούν και να δώσουν στον καθηγητή την ευκαιρία να τους κερδίσει? Αφού αυτά τα αναλαμβάνει η μάμμμα κι αν η μάμμμα δεν σέβεται τον καθηγητή γιατί να το κάνει το παιδί της?

Σκέφτομαι, λοιπόν, σε τι σχολεία θα μπουν τα μωρά μου? Θα είναι μέσα σε τζείνα τα καημένα τα μωρά που θέλουν να μάθουν και που καταπατώνται τα δικαιώματα τους από τους υπολοίπους? Ή θα μεταπηδήσουν, παρασυρόμενα ή κι από απλή παραίτηση λόγω απελπισίας, στην ομάδα των "έξυπνων", των καλοπερασάκηδων, των ανίδεων, των τουριστών του σχολείου? Και το συμπέρασμα είναι ένα: όπως τζαι να κάτσει μάππα, τα μωρά μου, τα μωρά σας, τα μωρά ΜΑΣ θα αδικηθούν!

Τζι επειδή η ανάρτηση τούτη θα μπορούσε να γίνει ακόμα μεγαλύτερη, θα βάλω επιτέλους μιαν τελικήν τελεία.

"Που πάμεν?"

Εσκέφτηκα να γράψω λλία πράματα σχετικά με το θέμα, που έθεσε προ ημερών η Leni. 

Ε, πιστεύκω, ούλλοι επροβληματιστήκετε πας το θέμα "που πάμεν" σε σχέση με την νέα γενιά. Και δεν εννοώ όλη την νέα γενιά, αλλά τους μαθητές: δημοτικής και κυρίως μέσης εκπαίδευσης. Τους μιτσιούς δηλαδή. Περισσότερο, βέβαια, προβληματίζουνται οι συνειδητοποιημένοι γονιοί τζαι οι ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί λειτουργοί μέσης και δημοτικής εκπαίδευσης.

Γιατί προβληματίζουνται? Γιατί βλέπουν να γίνουνται πράματα, που θεωρητικά τζαι σύμφωνα με τα δικά μας πρότυπα και παραστάσεις, δεν έπρεπε να γίνουνται. Πχ: τα "μωρά" στα σχολεία πλέον είναι πιο ατίθασα, δεν δείχνουν σεβασμό, είναι άτακτα, ανεξέλεγκτα, αυθάδικα και το χειρότερο σαν χαρακτήρες, ρηχοί. Διευκρίνηση: αναφέρομαι στην πλειοψηφία (που θέλω να πιστεύκω ότι δεν είναι μεγάλη). Το χειρότερο είναι ότι ακούμεν τζαι άλλα φοβερά: να αρκέφκουν το κάπνισμα που το δημοτικό, για σεξουαλικές σχέσεις σε ηλικίες που όλο τζαι χαμηλώνουν, για ναρκωτικά, για πράξεις βίας τζαι μάλιστα ενάντια σε εκπαιδευτικούς λειτουργούς, για χουλιγκανισμό κλπ κλπ...

Σύμφωνα, πάντα, με την δική μου λογική, τα μωρά είναι καθρέφτης. Μέσα τους αντανακλάται ο τρόπος που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας τους, από τις διάφορες επιρροές γύρω τους. Δηλαδή, από την οικογένεια, το σχολείο και τον κοινωνικό περίγυρο. Υπάρχει βέβαια κι ο παράγοντας ψυχισμός, ο οποίος παίζει καθοριστικό ρόλο στο, σε ποιό βαθμό επηρεάζεται ένα άτομο αυτής της ηλικίας, από τις εξωγενείς επιρροές, που ανάφερα. 

Γιατί, λοιπόν, τα μωρά μας κάποτε προκύπτουν αγγουράκια ζαβά? Προσέξετε σε τουν το σημείο! Τα αγγουράκια τα ζαβά, πάλαι αγγουράκια ένει, την ίδια γεύσην έχουν. Ειδικά άμαν εν του χωραφκιού εν τζαι πιο γλυτζιά. ΑΛΛΑ, άμαν την αγγουρκά εν την στυλλώσεις πάνω, ούτως ώστε τ' αγουράκια να κρέμμουνται πας το φυτό για να γίνουνται ίσια, τότε θα μεγαλώσουν χαμαί, μες το χώμα, πας τες πέτρες τζαι θα ζαβώσουν - τζιαμαί υπάρχουν τζι άλλοι κίνδυνοι: να πατηθούν, να λύσουν, να φαηθούν, να σπορκάσουν, αλλά εν εν της παρούσης (γιατί εν θα ασχοληθούμε με ειδικές περιπτώσεις, αλλά με το γενικότερο κακό). Το πρόβλημα, λοιπόν, με τα αγγουράκια τα ζαβά εν εν η γεύση. Το πρόβλημα τους εν κυρίως θέμα μαρκετινγκ/πλασαρίσματος. Διότι πον να τα βάλεις μες την κάσια να τα πάρεις στον φθαρτέμπορα, εν να σου πει: "μα ντα πον τουν τ' αγγούρκα τα ζαβά! Πως θα τα πουλήσω? Ο κόσμος θέλει τα ναν όμορφα τζαι ίσια!" Άρα τ' αγγουράκια τα ζαά εν δεύτερης ποιότητας τζαι ότι τζαι να συμβαίνει, είτε πουλιούνται πιο φτηνά, είτε εν πουλιούνται καθόλου.

Επειδη, αυτή δεν είναι "διάλεξη" επί των αγγουρακίων (ήταν απλά παράδειγμα), συνεχίζω στο θέμα μας:

1. Άμαν το μωρό που τον τζαιρό πον να γεννηθεί τζαι στην κρίσιμη ηλικία των 0-4 ετών, που η οικογένεια παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ψυχοσωματική του ανάπτυξη, αντί να αναγιώνεται που την ΜΑΝΑ ΤΟΥ (που εν μπορεί, γιατί πρέπει να δουλεύκει 8ωρο για να φκουν οι δόσεις των χρεών), αναγιώνεται που την Φιλιππινέζα ή στην "καλύττερη" περίπτωση, που την γιαγιά (η οποία σίουρα θα το χαλάσει με τον ένα ή άλλο τρόπο, διότι αν ήταν να αναγιώνει κοπελλούθκια στην ηλικία της, η φύση θα προνοούσε ώστε να είναι σε θέση να τεκνοποιεί τζιόλας),
2. Άμαν ο τζύρης του μωρού εν έσχει χρόνο ν' ασχοληθεί γιατί έσχει πολλές δουλειές (για να φκουν οι δόσεις των χρεών) τζαι άλλα τόσα χόμπυ,
3. Άμαν οι γονιοί, ακριβώς επειδή εν εβρίσκουν χρόνο ν' ασχοληθούν, νιώθουν τύψεις τζαι προσπαθούν να εξιλεωθούν, υλοποιώντας την παραμικρή υλική επιθυμία των μωρών,
4. Άμαν οι γονιοί απού την κούραση της ευτομάς, αφιερώνουν το Σαββατοκυρίακο  στην ξεκούραση και σε διάφορα άλλα δικά τους χόμπυ, αντί να προσπαθήσουν να αναπληρώσουν λλίο που τον χρόνο, που χάνουν με τα μωρά τους,
5. Άμαν στην προσπάθεια τους να ησυχάσουν τζαι λλίον, παραπέμπουν τα μωρά στην τηλεόραση, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να μεν τους έχουν πας την κκελλέ τους, 
6. Άμαν οι ίδιοι οι γονιοί, εν ρηχοί σαν χαρακτήρες τζαι διούν μεγαλύττερη βαρύτητα στο να αναγιώσουν επιτυχημένα, επαγγελματικά, άτομα - αντί ανθρώπους κοινωνικούς τζαι συναισθηματικά ισορροπημένους,
7. Άμαν οι γονιοί προβάλλουν πάνω στα παιθκιά τους τα δικά τους όνειρα τζι επιθυμίες,
8. Άμαν τα περιβάλλουν με υπερπροστατευτισμό - γιατι εν αντιλαμβάνουνται ότι η διαπαιδαγώγηση περιέχει, αναγκαστικά, προτροπές για συμμόρφωση και τιμωρία (ως στέρηση προνομίων πάντα), κι ότι τούτα μπορεί να μεν αρέσκουν στα μωρά, αλλά τα ωφέλη τους μακροπρόθεσμα εν ευεργετικά για τον χαρακτήρα τους, 
9. Άμαν οι γονιοί, ως εκ των ανωτέρω, δεν παραδειγματίζουν έμπρακτα τα μωρά τους,   
10. Άμαν γενικά οι γονιοί έχουν λάθος προτεραιότητες (τζαι τούτον εν ναιν μόνο δική τους ευθύνη, αλλά τζαι της κοινωνίας τζαι ειδικά της κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής του κράτους),

τότε τα μωρά μεγαλώνουν με ένα σωρό κενά, που κάμνουν την ζωή των ευσυνείδητων εκπαιδευτικών εξαιρετικά δύσκολη, την ζωή των γονιών τους ακόμα δυσκολότερη (τζι ας μεν το παραδέχουνται) τζαι την κοινωνία μας ετοιμόρροπη. Άρα, τζαι οι ακραίες συμπεριφορές, που παρατηρούνται τελευταία στα σχολεία, εν φυσιολογικό απότοκο των πιο πάνω εκφάνσεων του νεοκύπριου.

Αύριο, πον να φκουν στην αγορά εργασίας, εν να αλλάσσουν την μια δουλειά μετά την άλλη, όϊ λόγω έλλειψης προσόντων, αλλά επειδή θα είναι ασταθείς χαρακτήρες. Τους συντρόφους, επίσης, θα τους αλλάσσουν σαν τα πουκάμισα γιατί θα δυσκολεύκουνται να κατασταλάξουν. Θα δυσκολεύκουνται να κοινωνικοποιηθούν, να κάμουν φίλους τζαι να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Θα νιώθουν σαν το ψάρι εξω που το νερό τζαι ότι κάτι τους λείπει.

Τζαι πράγματι κάτι θα τους λείπει! Θα τους λείπει η αίσθηση/θαλπωρή της αγάπης των γονιών τους. Η αγάπη θέλει χρόνο. Εν μπορείς ν΄ αγαπάς, χωρίς ν΄αφιερώνεις χρόνο στο αντικείμενο της αγάπης σου. Οι ρυθμοί της ζωής μας (σε μιά μιτσιά χώρα, όπως η Κύπρος, καταντά γελοίο) στερούν που τα παιθκιά μας το ΜΟΝΟ, ουσιαστικά, που χρειάζουνται: εμάς τους ίδιους! Εφόσον θα τους λείπει η αγάπη, δεν θα μπορούν, ούτε οι ίδιοι, να την δώσουν. Διότι τζαι να την νιώθουν, δεν θα μπορούν να την εκφράσουν...