Εν ναιν κρίμα τζι άδικο...

να ζω στην κοινωνία,
χωρίς φαϊ, χωρίς ποτό,
χωρίς στην τζέπη μία?

Κάτι που σαλαβατούσαμεν συχνά όταν ήμασταν φοιτητές...
Αθθύμηθηκα το τζι είπα να το διασώσω...

Έπιαεν με μια νοσταλγίιιιιιιια για τα φοιτητικά μου χρόνια... Τι να σου πω! Άλλον πράμα...

Τζι ώσπου αθθυμούμαι πόσα... εξήχασα...

Άτζιαπις σου εγέρασα? μα πάλαι που ταράσσω? :Ρ

Σήμερα πουχου εμαϊρεψα την φατζήν όπως την εκάμναμεν στην Ελλάδα. Με ντοματοχυμό, δάφνη, ξύδι τζαι σκορτούι...
Φτάνει πια με την μουκέντρα, βρε παιδιά! Την βαρέθηκ' η ψυχή μου!

Ωραίες εποχές... 2 φορές την εφτομά φατζή τζαι 3 μακαρόνια... Σαββατοκυρίακο σουβλάκια, πίτσες τζαι παϊδάκια... Αααχ! Ο γύρος κοτόπουλο του "Σπιτικού"! :)... απέναντι που το... γραφείον τελετών "Το Τέλειον"... :ζ

Κάμνω μιαν έρευνα να σας βάλω φώτο του "Σπιτικού" και τί βρίσκω? ε? Ε?

Πάει το "Σπιτικόοοοοοοοοο"... Έκρουσε! :(

Ευτυχώς που υπάρχουν, ακόμα, τουλάχιστον τα Ready's :)

Ένα σάντουϊτς τυρί, χαμ, γαλοπούλα, μαρούλι, ντομάτα και ρώσικη παρακαλώ! λιουρσh!

...PLITSH...

Αθήνα 1999...

Ο Γρούτος τζι εγώ, φοιτηταί, εζούσασμεν σε ένα φτηνό δυάρι, που ήταν τζαι... ρετιρέ (ιμίσh), στον τρίτον όροφο μιας αρχαίας πολυκατοικίας, κάπου στο Γουδί.

Να σκεφτείς ότι μετά τον σεισμό, τον Σεπτέμβρη του '99, εσημαθκιάσαν την ότι πρέπει να εξεταστεί, γιατί επαρουσιάσεν κάποιαν αστάθεια. Τελικά... επέρασεν τες εξετάσεις. Ούτε ασανσέρ εν είσχεν! Στην XS κουζίνα είσχεν ένα παράθυρο, που άννοιεν στον φωταγωγό. Που τζιαμαί εμπαίναν οι φωνές του γέρου, του αποκάτω, που επαούριζεν της κοτζιάκαρης του, που είσχεν άνοια, αλλά τζαι κάτι κατσαρίδες... ΝΝΑ!

Οι διπλανοί μας ήταν τζαι τζείνοι ένα ζευκάρι κυπραίων φοιτητών με την διαφορά ότι τζείνοι ήταν αρραβωνιασμένοι. Πολλά καλά παιθκιά. Ο Ψηλός, έτσι εφωνάζαμεν τον γείτον, γιατί ήταν 1,85 τζι η Κοντή, η χαρτωμένη του (1,55 τοπς)! Εβοηθούσαμεν ο ένας τον άλλο, ανταλλάσαμεν επισκέψεις τζι αποκτήσαμεν πολλά καλές σχέσεις.

Μιάν ημέρα, που ήμουν μόνη μου σπίτι, ετόλμησεν μια ηλίθια κατσαρίδα να παραβιάσει το δυάρι μας. Μη έχοντας τον Γρούτον πρόχειρο για να μου την πατήσει, επανικοβήθηκα! Μόλις είχα καθαρίσει! Η μαννοκατσαρίδα θα μου εμαγάριζεν το σπίτι! Κτυπώ του γείτου τζαι λαλώ του: Ψηλέ μου να χαρείς! Βούρα τζι εμπαίειν μια κατσαρίδα μες το σπίτι! Αποσβολώνεται προς στιγμή τζαι λαλεί μου "έρκομαι σ' ένα λεπτό".

"Ωχ!" σκέφτομαι. Μπορεί το πλάσμα του Θεού να ήταν στην τουαλέττα τζαι να μεν επρόλαβεν να σκουπιστεί ή να κάμει το καζανάκι, έτσι που του φώναζα. "Καλάν", λαλώ του, τζαι φεύκω άρον-άρον.

Μπαίνω ξανά μες το δυάρι τζαι κρατώ τσίλιες (με τες τρίσhες ίσιαπάνω), άμπα τζαι φύει μας η κατσαρίδα. Σε ένα λεπτό να σου τζι ο Ψηλός με ένα... Baycon στα σχέρκα!!! "Πούντην?" λαλεί μου... "Ρε ψηλέ μου, αν ήταν για να της πιτήσω, επίτουν της τζι εγώ! Εν τζαι θέλω σε για να της πιτήσεις, αλλά για να την πατήσεις!" "Όϊ", λαλεί μου, "έτσι πράμαν εν μπορώ να κάμω! ...ανατριχώ!"

Πας την ώρα έρκεται η Κοντή, βρίσκει τες πόρτες μας ανοιχτές, ακούει την φωνή του άντρα της στο δικό μου διαμέρισμα τζαι μπαίνει. Μόλις τον είδεν να... οπλοφορεί με Baycon, εκατάλαβε! "Ήβρες τον Άγιο σου να άψεις το τζερί σου!" λαλεί μου, "Άλλη φορά να μου λαλείς εμένα! Πούντην?". "Εν που κάτω που τον καναπέ", λαλώ της. Ταράσσει τον καναπέ, πάει η κατσαρίδα πως εν να διαφύγει... PLITSH... επάτησεν την!!!

Εποθαύμασα! Στα μμάθκια μου πλέον η Κοντή, εφαίνετουν πιο ψηλή που τον Ψηλό! Ο καϋμένος ο Ψηλός έφαεν το δούλεμα της ζωής του, όταν επέστρεψεν ο Γρούτος τζι έμαθεν τα καθέκαστα.

Καταλαμβαίνω τον Ψηλό. Αφού είδα πως αντέδρασε μόλις ακούστηκε το... PLITSH (κάπου πρέπει να έσχει τζι ένα R μες τουν τον ήχο, άλλα εν εμπόρεσα να εντοπίσω που ακριβώς... :Ρ)! Κύμματα ανατριχίλας εβολοδέρναν στα μακριά, τριχωτά του μπράτσα! Ίντα τζαι το μαλλί του!... σαν να τζαι σηκώστηκε ίσιαπάνω!...
Ξέρω... Το ίδιο παθαίνω τζι εγώ!

ΥΓ: Δεχόμαστεν προτάσεις ως προς τον ακριβή... ήχο του... σπουρτίσματος...

Τα γοβάκια της Σκατοπατούσας ;)

Είδα τουν την ανάρτηση της Leniς τζαι αθθυμήθηκα κάτι που τα παλιά... Πριν κάτι αιώνες που ήταν να παντρευτώ.

Πριν τον γάμο, λοιπόν...

Επρήστειν το βλαντζί μου που το άγχος για τα παπούτσια του γάμου... Να μεν ναιν πολλά ψηλά, για να μεν είμαι όπως (όπως ?) τον ξυλοπόδαρο (α), για να μεν ποσταθώ (β), για να μεν ξυώ τους πολυέλεους της εκκλησιάς (γ) τζαι για να μεν περνώ στο ύψος τον Γρούτο(Δ).

Ο Γρούτος διατείνεται ανέκαθεν ότι με περνά 6 ολόκληρους πόντους! Τους εξής 4: 176-172? Απλά μαθηματικά... Εν ήθελα να τον εκθέσω στα μαθηματικά γιατί εν ο τομέας του... λαλεί... Οπότε έπρεπε να έβρω παπούτσι με τακκούνι, που να μας φέρνει τουλάχιστον ίσια-ίσια... να μεν εξέχω... Εν μ' αρέσκει να εξέχω :(

Έψαχνα συνέχεια τζι εν έβρισκα! Ήταν η μόδα όπως εν τωρά, με τες πλατφόρμες τες πολυώροφες :(

Ο γάμος ήταν Κυριακή. Επήεν Τετάρτη τζι εν είχα έβρει παπούτσια!... Την Πέμπτη... ΕΥΡΗΚΑ! Ήταν κλειστά μπροστά τζαι πίσω ανοικτά. Πολλά ωραία τζι άνετα! Όμως, τσας πιο ψηλά, που το κανονικό... Μια και δυό τα παίρνω στον σκαρπάρη και του λέω: "κόψε μου τα όσο σε παίρνει! Την Κυριακή παντρεύκομαι! Αύριο εν να' ρτω να τα πιάω! ΟΚ?"
"ΟΚ!"

Παρασκευήν απόγευμαν ήταν έτοιμα τζαι χωρίς λάθος! Οποία ανακούφισις!

Σάββατο ξυπνώ τζαι νιώθω το πόδι μου, το δεξί,... κάπως... Βλέπω το μιάλο δάκτυλο του ποθκιού μου να' σχει γίνει... διπλάσιο σε μέγεθος!
Ε ρρρρεεεε γλέντια! Τωρά που ήβραμεν παπούτσια εν θα μπορήσουμεν να τα φορήσουμεν! Έλααααααααα! Εν να πάμεν με τα φλιφλό στον γάμο! Όπας!

Μιά και δυό πάω στην δερματολόγο, με βλέπει, βγάζει επιφωνήματα κλπ και μου λέει ότι... εν που το άγχος τζαι να κάτσω την μάππα χαμαί... Έδωσεν μου τζαι μιαν πολλά δυνατήν αντιβίωσην-εξπρές τζαι την Κυριακή... εξιφούσκωσεν... φιουξ!

Αγχώθηκα τζαι μόνο που τ' αθθυμήθηκα!

Οϊ μάααααναμου! Εν ξαναπαντρεύκουμαι!
Τζι ας κάμνουν ουρέεεεεεεες οι γαμπροί, σε περίπτωση που χωρίσω... :Ρ

Baby Briana

Εψές την νύχτα έκαμα μια μεγάλη βλακεία...

Αφού ετζοιμήσαμεν τα μωρά, έκατσα λλίον στο ίντερνετ να χαλαρώσω τζαι να πάω για ύπνο. Μόλις άνοιξα τον blogger έδωκα πας σε τουν την ανάρτηση η οποία περιέχει τζι ένα βίντεο. Είδα το βίντεο, τζι άλλο 2-3, σχετικά. Μόλις ετέλειωνεν το ένα, έβρισκα τζι άλλο που ήθελα να δω. Έτσι, αφού είδα ορισμένα για μωρά που γεννήθηκαν τζαι πεθάναν ύστερα που λλίες ώρες λόγω κάποιας σοβαρής/θανατηφόρας πάθησης, έφτασα τζαι στα μωρά που πεθάναν από κακοποίηση...

Τζαι λέω ότι έκαμα βλακεία γιατί, όσες φορές μου έτυχε να δω τέθκοια βίντεο στο παρελθόν εστοιχειώναν με για μέρες/μήνες/χρόνια... Ο εγκέφαλος μου κάμνει λοκ πάνω στες "γραφικές" εικόνες τζαι βασανίζεται συνέχεια με όλων των ειδών τες ερωτήσεις, που ξεκινούν με το γιατί? Γιατί οι άνθρωποι ναν τόσον κακοί? Γιατί να υποφέρουν τα μωρούθκια? Γιατί τούτοι οι γονιοί να μεν πονούν τα παιθκιά τους? Γιατί εν σταματούν αν δεν τα σκοτώσουν πρώτα? Γιατί κάποιος εν αντιλήφθηκε την κατάστασην εγκαίρως? Γιατί κάποιοι ενώ γνωρίζουν, σιωπούν? Γιατί υπάρχουν οι υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας? Γιατί οι άνθρωποι κάμνουν μωρά, αφού εν τα θέλουν? Γιατί εν τα διούν για υιοθεσία όταν ανακαλύψουν ότι εν τα θέλουν ή ότι τους είναι βάρος ή ότι εν κάμνουν για γονιοί?

Θα σας πω θκυό λόγια για την χειρότερη (που έλαβεν δημοσιότητα) περίπτωση κακοποίησης παιδιού... Τι παιδιού δηλ.? Μιλούμεν για ένα βρέφος 5 μηνών!!! Ίσως να το έσχετε ήδη υπόψη σας... Η Μπριάνα Λόπεζ, γεννήθηκε στο Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στις 14 Φεβρουαρίου του 2002. Δολοφονήθηκε από τον πατέρα και τον θείο της, στις 19 Ιουλίου του 2002...  Στην νεκροψία εφάνηκεν ότι το μωρό εκακοποιείτουν καθ' όλη την διάρκεια της μικρής ζωής του... Ήταν καλυμμένο με σημάθκια τζαι μώλωπες που την κκελλέν ως τα νύσχια των ποθκιών του... Ακόμα τζαι το μικρά του αυτάκια ήταν ολόμαυρα... ... ... ... Έφερεν μώλωπες παλιούς και νέους, ... αιματώματα παλιά και νέα, .... κατάγματα παλιά και νέα... Είχεν, επίσης, κακοποιηθεί... σεξουαλικά, πολλές φορές από τον θείο της και τον ίδιο τον πατέρα της...

Αν δείτε το βίντεο (που δεν σας το συνιστώ ΚΑΘΟΛΟΥ) θα καταλάβετε ότι τούτο το μικρό μωράκι εχρησιμοποιήτουν συστηματικά σαν "παιχνίδι"/πηγή "ψυχαγωγίας", με τον πιο βάναυσο, σαδιστικό  τζι αποτρόπαιο τρόπο. Την νύχτα πριν πεθάνει/δολοφονηθεί, ο πατέρας τζι ο θείος της είχαν μεθύσει... Η μητέρα(ς) της έππεσε να τζοιμηθεί τζι άφηκεν την μαζί τους (σκέφτου... με 2 μεθυσμένους...). Οι θκυό υπάνθρωποι έριχναν το μωρό ο ένας στον άλλο... κάποιες φορές μάλιστα εχτύπησεν στο ταβάνι... κάποιες άλλες, εν επρολαβαίναν (τάχα) να το πιάσουν τζι έππεφτε χαμαί... Την άλλη μέρα η "μάνα" η οποία, επίσης εκακοποιούσε συχνά το μωρό (αφού εβρεθήκαν πάνω του ίχνη ακκαμαθκιών που τα δόντια της...), είδεν ότι το μωρό εν αντιδρούσε τζι επήραν το στο νοσοκομείο, οπού απλά εδιαγνώστηκεν ο θάνατος του...

Εκαταδικαστήκαν τζι οι τρεις... Επίσης, εκαταδικάστηκεν τζι η γιαγιά  τζι ένας άλλος θείος, οι οποίοι ήταν γνώστες της κατάστασης τζαι δεν επροβήκαν σε καμιάν ενέργεια!!! για να γλιτώσουν το μωρό...
Οι αρχικές καταδίκες των "γονιών" τζαι του "θείου" ήταν γελοίες... 18 χρόνια έκαστος... Η Εισαγγελέας, όμως, που άσκησε την δίωξη, αφού αγωνίστηκε για 3 χρόνια, εκατάφερε να αλλάξει την νομοθεσία, να ξαναδικαστεί η υπόθεση τζι έτσι, εφάν τα δύο ανθρωποειδή ισόβια τζι η... "μάνα" (εδώ γελάμε ελεύθερα, κλαίοντας ταυτόχρονα....) 27 χρόνια...

Ο αστυνομικός που ανέλαβεν την υπόθεση, εγύρεψε να έβρει μια φωτογραφία του μωρού, μες το σπίτι τους. Εν ήβρεν ούτε μια!!! Η μόνες φωτογραφίες της Μπριάννα δηλ. ήταν τζείνες που έφκαλεν η αστυνομία ως τεκμήρια, μετά τον θάνατο της. Εν υπήρχε πουθενά το χαμόγελο της, το σώμα της ανέπαφο τζαι τα ματάκια της ανοιχτά... Εχρησιμοποιήσαν μιαν, στην οποία φαίνεται σαν να τζοιμάται, εσβήσαν τους μώλωπες και ο προαναφερθείς αστυνομικός, αλλά κι η προαναφερθείσα Εισαγγελέας, έχουν την στο γραφείο τους κρεμμασμένη, προφάνως για να την θυμούνται, οϊ πως υπήρχε περίπτωση να ξεχάσουν...

Να με συγχωρέσετε για τούτην την ανάρτηση, που είναι τόσο βαριά τζαι καταθλιπτική, επειδή τούτη η περίπτωση κακοποίησης (όπως τζαι πολλές άλλες) θυμίζει μας ότι, ο άνθρωπος είναι ικανός για το μεγαλύτερο κακό. Τούτον το μωρό ας το υιοθετήσουμεν ούλλοι μαζί τζαι ας του δείξουμεν, έστω και τώρα, την αγάπη που δεν έλαβε που τζείνους που έπρεπε... Ας μην επιτρέψουμε, όσον περνά που το σχέρι μας, σε κανέναν να βλάψει τούτο το μωρό ή οποιοδήποτε άλλο, ξανά... Πολλά μωρά ζουν μες τον τρόμο τζι η καθημερινότητα τους είναι μια βασανιστική αναμονή του αναπόφευκτου...
Όποιος γνωρίζει και σιωπά είναι συνένοχος!

Υπάρχει ο Σύνδεσμος για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση της Βίας μέσα στην Οικογένεια με γραμμή επικοινωνίας (χωρίς χρέωση) 1440.

Μιάν τρύπαν μες το νερό...

Ως συνέχεια της ανάρτησης αυτής, ήθελα να ενημερώσω... το ευρύ αναγνωστικό μου κοινό, ότι σήμερα το απόγευμα, υλοποίησα την επιθυμία/ανάγκη που είχα, να αντιμετωπίσω τον ακτινολόγον, ο οποίος μου είχε προτείνει να τερματίσω... τον Μαμμόθρεφτον. Πρέπει να πω ότι εμετάνιωσα, που εν το έκαμα πιο νωρίς. Επίσης,  ο κυριότερος λόγος που ήθελα να το κάμω ήταν η ευθύνη που ένιωθα, απέναντι σε άλλα μωρά (που δεν πληρούν τις προδιαγραφές - κατά την γνώμη πάντοτε του συγκεκριμένου ακτινολόγου) τζαι στους γονείς τους. Δεν είχα πρόθεση να νιώσω καμιάν απολύτως ικανοποίηση που το γεγονός, αφού η δική μου ικανοποίηση είναι καθημερινή, μόνο τζαι μόνο, που βλέπω το μωρό μου να υπάρχει.

Επήρα, που λέτε, τηλέφωνο το πρωί τζι ερώτησα, μέχρι τι ώραν εξετάζει ο γιατρός. Η γραμματέας ενημέρωσεν με ότι, τελειώνουν γύρω στις 8! αλλά χρειάζεται ραντεβού για να σε δει ο γιατρός. Εξήγησα της ότι, θέλω να μιλήσω του γιατρού για 5 λεπτά μόνο. Έπιασεν τζαι τα στοιχεία μου, για να έβρει τον φάκελλο μου, για ναν ενήμερος ο γιατρός τζαι σημείωσεν ότι ήταν να πάω γύρω στις 4. Φυσικά, επήα γύρω στις 5 (σημειώστε, ότι μες τα πολλά προσόντα μου είναι ΚΑΙ η... συνέπεια). Είπεν μου η κοπέλα ότι, επεριμέναν με πιο νωρίς, αλλά εν πειράζει, να περιμένω τζαι να με δει αμέσως μετά. Το αμέσως μετά εκράτησεν μιάν ώρα. Ο Μαμμόθρεφτος ήδη είσχεν αρκέψει να διαλύει τον χώρο, όταν μας εφώναξεν ο ακτινολόγος να περάσουμεν στο γραφέιο του.

Μόλις είδεν τον Μαμμόθρεφτον, ο ακτινολόγος έπαθεν κάτι... αμόκ να το πω, παλιμπαιδισμό να το πω, κούτσιου-κούτσιου να το πω? "Βρε το μωγιάκι! Μωγιάκι! τι κάμνει το μωγιάκι?" Εβούρησεν ποτζεί, εβούρησεν ποδά, ανακούτρεψεν ούλλον το ακτινολογικό να έβρει αυτοκινητάκι να του δώσει. Τελικά εν ήβρεν τζαι επρόσφερεν του 2 σιοκολάτες Μαρς, τις οποίες ο Μαμμόθρεφτος απαξίωσεν κανονικά. "Κάτσε, κάτσε!" λαλεί μου.
-Γιατρέ μου να μεν καταχραστώ τον χρόνο σου, απλά ήρτα να σου φέρω το μωρό να το δεις..., εν καλά που έκαμα?
-Πολλά καλά έκαμες, ευχαριστώ. Εν το μωρό... που είχαμεν πρόβλημα?
-Ναι.
-Ε πως πάει?
-Εν μια χαρά γιατρέ μου, τελικά εν έσχει τίποτε.
-Αγχώθηκα μόλις είδα τον φάκελο σου! Απαναΐα μου λαλώ, άμπα τζαι κάμαμεν κανένα λάθος.
-Γιατρέ, αν είσχεν κάποιο πρόβλημα που εν το είσχες δει, ήταν να ρτω να ζητώ τα ρέστα! Εν ναιν έτσι που κάμνουν ούλλοι? 
-Ναι, σίουρα!
-Όμως, πρέπει να ερκούμαστε τζαι στην αντίθετη περίπτωση, εν ναι? Για λόγους στατιστικούς/εγκυκλοπαιδικούς αν δεν εν άλλον...
-Ναι έσχεις δίκαιο. Καλά έκαμες, σχαίρομαι άμαν μου φέρνουν μωρά!
-Γιατρέ έφερα τον τζαι γιατί νιώθω μιαν ευθύνη, καταλαβαίνεις τι εννοώ. Εν πρέπει να προτέινουμεν την έκτρωση, άμαν εν είμαστεν σίουροι. Στο κάτω-κάτω εν τζι εν ανάγκη να παίρνεις εσύ τέθκοιες αποφάσεις. Άεις τους γονιους να το κάμνουν. Ξέρεις καλύττερα που μέναν ότι, ο υπέρηχος εν θέμα πιθανοτήτων, εν ναιν σε καμιάν περίπτωση 100%.
-Εν καλά που λαλείς, εν τζι είμαστεν τίποτε Θεοί... Έλα, όμως, που ο κόσμος θέλει μας, να κάμνουμεν τους Θεούς? (!!!!????!!!!) ...Καμιάν φοράν παίζει ρόλο τζι ο άνθρωπος, που έσχεις απέναντι σου. Άμαν εν καμιά κοπελλούα, λλίον αδύναμος χαρακτήρας... ε, τι να της πεις?... Μα  εσένα... εν τζι είπα σου έτσι πράμα, ...είπα σου?
-Γιατρέ (τραγικοειρωνικό γελούι - έφυεν μου), εστέκουμουν ακριβώς δαμαί, όταν μου είπες: "αφού θωρείς το, κόρη, τούν το μωρόν εν ναιν καλό!"
-Μα σοβαρά, έτσι σου είπα? Ευτυχώς, πον μου άκουσες! (αμήχανα γέλια από μέρους του - εγώ να σκέφτομαι: "φάκκα του μιάν με την κουνιάν, πάνω στην τζεφαλήν του...").

Κάπου δαμαί, άρκεψεν να μου εξιστορεί μιαν άλλη περίπτωση, όπου το μωρόν επαρουσίαζεν κάτι πον του άρεσκεν, οι γονιοί του επήαν στην Αγγλία τζαι στο Ισραήλ τζαι είπαν τους ότι, το μωρόν εν εντάξει. Τελικά, εγεννήσαν το, είσχεν πρόβλημα τζι επέθανεν... "ευτυχώς", 6 μηνών . Επίσης, επήεν να μου το γυρίσει στο θρησκευτικό, τάχα ότι εν λόγω της θρησκείας που το κράτησα το μωρό. Είπα του ότι, εν ναιν θέμα θρησκευτικών αντιλήψεων, αλλά προσωπικών αρχών. Θα μπορούσα στο σημείο τούτο να του πω πολλά πράματα, αλλά είχα συνειδητοποιήσει ότι, δεν εκατάλαβεν για ποιόν λόγον επήα τζι ούτε ήθελε να καταλάβει. Για τζείνον ήταν αρκετόν το ότι, εν επήα για να τον βρίσω. Κατά τ' άλλα ήταν σαν τζι έκαμα του κοινωνικήν επίσκεψη τζι όϊ... κοινωνικήν επίπληξη.

Εκατάλαβα ότι για τουν τον "άνθρωπο" τα μωρά εν πρέπει να γεννηθούν αν δεν τηρούν τις προδιαγραφές... τελεία και παύλα. Τα μωρά για να δικαιούνται να ζήσουν, πρέπει να περάσουν τις εξετάσεις του. Ναι, αγαπητά μου αγέννητα μωρά! Για να πάρετε άδεια παραμονής εν ζωή, πρέπει να περάσετε εξετάσεις. Πιο δύσκολες που τες προεισαγωγικές... Εν δικαιούστε να έσχετε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Πρέπει να' σται ούλλα ένα κόψιμο - πρώτο πράμα. Γι' αυτόν πριν εγκατασταθείτε στην μήτρα της μάμας σας, φροντίστε να μετρήσετε τα άκρα σας. Αν εν νάκκον πιό μιάλα ή πιο μιτσιά, τουλάχιστον φροντίστε να εμπίπτουν στο περιθώριο λάθους, για να... περάσετε τες εξετάσεις.

Εκαληνύχτισεν με ολόγελος, ανακουφισμένος (ίσως να φοήθηκεν ότι, επήα για να του πω ότι, εν να του κινήσω αγωγή) τζι ευχήθηκεν μου καλή τύχη. Έδωσεν μου πίσω τον Μαμμόθρεφτον, που όσην ώρα τον εκράταν, εκοίταζεν με, με αγωνία τζι ανασφάλεια. Τι εικόνα όμως: ο Μαμμόθρεφτος στα χέρια του επίδοξου δολοφόνου του...

Εκ των υστέρων, σκέφτομαι ότι ναι μεν η συνείδηση μου πλέον εν ήσυχη, διότι έκαμα τζείνον που όφειλα να κάμω, αλλά όσον αφορά την στάση του γιατρού (ο Θεός να με φκάλει ψεύτισσα) άνοιξα μιάν τρύπα μες το νερό...

Α ρε Whitney...

Ποιές εν οι πιθανότητες, ο αγαπημένος σου ηθοποιός τζαι η αγαπημένη σου τραγουδίστρια, να βρεθούν σαν ζευγάρι στην μεγάλην οθόνη, ειδικά άμαν τζείνος εν λευκός τζαι τζείνη "έγχρωμη"? ΜΗΔΕΝ!
Γι' αυτόν ήταν μεγάλη τζαι πολλά ευχάριστη έκπληξη για μέναν το "The Bodyquard".

ΔΕΝ θα σας βάλω το κλασσικό τζαι πολλά αγαπημένο "I will always love you".

 

Επροσπαθούσα για ώραν πολλύν να έβρω ένα τραγούδι της (εκτός της ταινίας) για τουν την ανάρτηση, αλλά εν εμπορούσα να θκιαλέξω. Το ένα καλύττερο, που το άλλο...

Εκατέληξα σε τούτο γιατί εν πολλά τριχοσηκωτικό, αγαπημένο τζαι θυμίζει μου πολλά...

Το μόνο που έχω να πω για την μακαρίτισσα, είναι ότι εκαταϊσhεύτηκε... :(.... η ομορκιά της, το ταλέντο της, η οικογένεια της, τα πάντα.... Τούτο μπορείς να το πεις για οποιονδήποτε πεθανίσκει νέος, αλλά κυρίως για τζείνον, που με τις καταχρήσεις "επιδίωξεν" τον θάνατο... Εν μπορώ να ξέρω τι την οδήγησεν σε τουντες επιλογές... Όπως τζαι να' σχει, αδίκησε τον εαυτό της...
Ελπίζω να έπνασεν η ψυσχή της!

Το Θύμα

  Ήταν μια φτωχή πλην τίμια κοπέλα της επαρχίας, γύρω στα 23.  Με καθαρό πρόσωπο... και κυρίως μέτωπο, από μια μεγάλη οικογένεια. Ήταν το τελευταίο παιδί, ανάμεσα σε 7 αδέρφια, 4 κόρες και 3 γιούς. Φτωχοί, αλλά προκομμένοι άνθρωποι και κυρίως ήσυχοι - ποτέ δεν έδωσαν λαβή για σχόλια στο χωριό. Όλοι αποκατεστημένοι, σκληρά εργαζόμενοι οικογενειάρχες. Όλοι, εκτός από αυτήν την μικρή. Χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, μεγαλωμένη σχεδόν μόνη της, αφού η μάνα της είχε πεθάνει προ πολλού, να φροντίζει τον γέροντα πατέρα της και να ονειρεύεται τον πρίγκιπα, που θα την έπαιρνε μακριά από την μιζέρια της μοναξιάς της.

   

  Σε ένα συγγενικό γάμο ήρθε ο πρίγκιπας! Της τον σύστησε ο αρραβωνιαστικός μιας φίλης της. Τον ερωτεύτηκε αμέσως, αλλά και κείνος δεν έμεινε ασυγκίνητος, μπροστά στην αγνή και φρέσκια ομορφιά της. Ήταν πάνω-κάτω στην ηλικία της, ίσως 2-3 χρόνια μεγαλύτερος, ψηλός, μελαχρινός και ρωμαλέος. Κανένας συναγερμός κινδύνου δεν σήμανε μέσα της! Μαγεύτηκε!

  

  Συναντήθηκαν μερικές φορές ακόμα και της ζήτησε να παντρευτούν. Νόμιζε ότι ονειρευόταν! Δεν πτοήθηκε, ούτε όταν την προειδοποίησε ότι είναι άστατος χαρακτήρας, αυταρχικός και είχε ανάγκη πότε-πότε να βγαίνει με φίλους και να ξενυχτά. Δεν προβληματίστηκε καθόλου, όταν της είπε ότι, αυτός είναι ένας από τους όρους του για να παντρευτούν - ότι δηλαδή δεν θα έπρεπε, ποτέ της, να πιστέψει, ότι εκείνος μπορούσε ν' αλλάξει. Δεν την πείραξε, που θα ερχόταν κάποιες φορές δεύτερη στην ζωή του! Φτάνει, που θα τον είχε δικό της.

  Παντρεύτηκαν! Ακόμα πετούσε στα σύννεφα! Δεν την ένοιαζε, που θα έμεναν με την πεθερά της, μέχρι να φτιάξουν δικό τους σπίτι. Θα υπέμενε τα πάντα, φτάνει, που ήταν δικός της. Έμεινε έγκυος! Δεν την ένοιαζε, που θα έφερνε το νεογέννητο στο σπίτι των πεθερικών της, ένα μικρό και κρύο σπίτι. Φτάνει που θα ήταν μαζί, να το ζεσταίνουν με την αγάπη τους. 

  Η κόρη τους έγινε 2 χρονών και η ίδια άρχισε να κουράζεται με την ασφυκτικη κατάσταση στο μικρό σπίτι της πεθεράς, γιατί τώρα ζούσαν εκεί κι αδερφός του πρίγκιπα με την αρραβωνιαστικιά του. Άρχισε να  τον πιέζει ελαφρά, για να νοικιάσουν έστω, ένα μικρό διαμέρισμα. Ήδη, οι δουλειές του πήγαιναν πολύ καλά. Πέρασαν άλλοι 6 μήνες και επιτέλους αγόρασαν ένα μικρό διαμέρισμα και μετακόμισαν. 

  Όσο καλύτερα πήγαιναν οι δουλειές του, τόσο πιο συνχνά και μεγάλα γίνονταν και τα ξενύχτια. Δεν άργησε, στο μικρό, καταθλιπτικό διαμέρισμα, να βρει τα αποδεικτικά στοιχεία της προδοσίας... κραγιόν, γκλίτερ απο σκιές ματιών και οσμές από γυναικεία αρώματα, στα πουκάμισα του. Τα ίδια πουκάμισα, που η ίδια έπλενε με αγάπη και σιδέρωνε με λατρεία.... Πικράθηκε, αλλά δεν το έδειξε! Αφού είχαν συμφωνήσει! πως ν' αθετήσει την συμφωνία τους. Έπεισε τον εαυτό της ότι, της ήταν αρκετό, που επέστρεφε πάντα κοντά της.

   Το μικρό διαμέρισμα σε λίγα χρόνια το διαδέκτηκε ένα τεράστιο οροφοδιαμέρισμα, 5 υπνοδωματίων - υπερπολυτελές. Ακόμα και στο νέο τους σπίτι, φάνηκε πόσο λίγο την υπολόγιζει, πόσο λίγο τον ενδιαφέρει η άποψη της! Δεν της επέτρεψε να πάρει καμία σχετική απόφαση, δεν την πήρε ποτέ μαζί του για να διαλέξουν πατώματα, ηλεκτρικές συσκευές ή έστω έπιπλα. Αποφάσισε για όλα μόνος του!

  Έμεινε ξανά έγκυος και αυτή τη φορά τα πέρασε όλα, ολομόναχη, στο τεράστιο, καταθλιπτικό οροφοδιαμέρισμα. Η εγκυμοσύνη ήταν δύσκολη, ίσως και λόγω της βεβαρημένης ψυχολογίας της. Δεν είχε, ούτε την πεθερά της κοντά για να την βοηθήσει, όπως στην πρώτη εγκυμοσύνη. Εκείνος να συνεχίζει τα ξενύχτια και ίδια να συνεχίζει να δαγκώνει τα χείλη για να μην ανοίξει το στόμα της. Δεν είπε σε κανέναν τίποτε - ούτε στα αδέρφια της. Ήταν περήφανη, δεν ήθελε να την λυπούνται... και ύστερα είναι κι ο κόσμος, τι θα πει ο κόσμος?

  Γέννησε την δεύτερη κόρη και ο πρίγκιπας, κάπως, μαζεύτηκε στο σπίτι. Έδειχνε μια αδυναμία στην δεύτερη κόρη, ίσως γιατί αυτή του έμοιαζε περισσότερο. Όταν η κόρη ήταν γύρω στα 3, εκείνος κάλεσε στα γεννέθλια της, έναν συνεργάτη του με την σύζυγο του. Κάποιοι πρόσεξαν ότι ήταν ασυνήθιστα διαχυτικός με την σύζυγο του συνεργάτη. Το πρόσεξε και η ίδια και τον ρώτησε, αν συμβαίνει κάτι. Της έιπε ότι την λυπάται, γιατί ο άντρας της έιναι μέθυσος, χαρτοπαίκτης και την χτυπά. 

  Αμέσως, την λυπήθηκε κι η ίδια. Για να την βοηθήσει, επιδίωξε να γίνουν φίλες. Έγιναν φίλες και μοιράζονταν τα συζυγικά τους μυστικά.  Αυτά, που δεν μοιραζόταν με κανέναν άλλο. Θεωρούσε ότι αυτή, που είχε δεινοπαθήσει από τον άντρα της, μπορούσε να την καταλάβει...

  Τα ξενύχτια ξανάρχισαν και έγιναν ολονύχτιες αγρυπνίες για κείνη - ολονύχτιες απουσίες εκείνου. Ερχόταν στο σπίτι, την ώρα, που οι άλλοι ξυπνούν να πάνε στη δουλειά τους! Κοιμόταν μέχρι το μεσημέρι, έκανε μπάνιο, έτρωγε κι έφευγε. Ένας άγνωστος, που απολαμβάνει υπηρεσίες ξενοδοχείου...

  Ένα χρόνο μετά, ήρθε ένα ανώνυμο τηλεφώνημα να αναστατώσει τα ήδη αναστατωμένα. Της είπαν ότι, τον είδαν με την σύζυγο του συνεργάτη του (η οποία, εν τω μεταξύ είχε χωρίσει) στα μπουζούκια... Φυσικά, το αρνήθηκαν και οι δύο. Αλλά, επιβεβαιώθηκε από πολλούς άλλους, στην συνέχεια. Διπλή προδοσία...

  5 χρόνια υπέμενε τις καταστάσεις αυτές. 5 χρόνια συνέχιζε να του ξεπλένει τα μιαρά αποδεικτικά στοιχεία της προδοσίας, απ' τα ρούχα. 5 χρόνια έκανε υπομόνη για τις κόρες της! 5 χρόνια ρωτούσε τον εαυτό της, που έφταιξε! 5 χρόνια είχε να νιώσει γυναίκα! 5 χρόνια κοιμόταν και ξυπνούσε μόνη της, με ημικρανίες! 5 χρόνια υποκρινόταν σε όλους, ότι όλα είναι τέλεια! 5 χρόνια μια τον μισούσε, μια τον σιχαινόταν και προπάντων των αγαπούσε! 5 χρόνια ήλπιζε, ότι κάτι θα ...γίνει!

  Κι έγινε... Της είπε ότι δεν πάει άλλο! Πρέπει να χωρίσουν!

Πρόκειται για την πραγματική ιστορία μιάς γνωστής μου.

Σόρρυ, που εν καταθλιπτική. Απλά εν σηκώνει διακωμώδηση με τίποτε. :(

Προ-ΣΕΞ-τε το! ...VIP*

  Επειδή, εφοητσιάσαμεν σας λλίον με το θεμα "κοπελλούθκια", τελευταίως, είπα να σας παρουσιάσω (στα μέτρα των φτωχών μου δυνατοτήτων) τζαι τον αντίποδα της υπόθεσης. 

  Είπα σας ότι τζαι γω επροσπαθούσα για 5 χρόνια να κάμω μωρό? Εν σας το είπα. Αφού επέρασεν η πενταετία του μαρτυρίου, λοιπόν, τζαι πάνω που απελπιστήκαμεν τζαι γω τζι ο στύλλος του σπιθκιού (τζαι τα 110,000,000 σπερματοζωάρια του), έμεινα έγκυος την κόρη μου. Η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου ήταν, όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος!

  Εγέννησα την κόρη με καισαρική. Σε κάποια φάση που εξύπνησα μετά το χειρουργείο, μες την χαύνωση του αναισθητικού, χωρίς να συνειδητοποιώ ακόμα, που είμαι και τι μου συμβαίνει, ακούω την μάμμμμα μου τζαι λαλεί: "να της φέρουμεν τζαι το μωρό να το δει". Αμέσως, έφερα τα μίλια μου τζαι είπα στον εαυτό μου: "Περίμενε μιαν στιMή! Μα ΝΑΙ! είσχεν τζι ένα μωρό μέσα η υπόθεση!". 

  Φέρνουν την τζαι βάλλουν την πάνω μου. Εν επρόλαβα να την κοιτάξω (να σκεφτώ ότι εν ασχημόπαπο τζαι ζαρωμένο τζαι ίνταλως το τυλίξαν έτσι, όπως το κουπέπι) τζι επιάαν με κάτι πόοοοονοι! Φοβεροί! Λάλω της μάνας μου: "Πιάς την γλήορα τζι εν να μου ππέσει!". 
  Το απόγευμα, που μου την εξαναφέραν, ήμουν πολλά καλύττερα τζαι συνειδητοποίησα ότι τουν το πλασματάκι ήταν μέσα μου ασφαλισμένο, τζαι τωρά, που εν σε ξένο περιβάλλον, έσχει με ανάγκη συνέχεια, για να νιώθει καλά. Τζι εγώ τόσες ώρες έμεινα μακριά του γιατί εν εμπορούσα να του προσφέρω τίποτε :(  Μόλις άνοιξε τα ματούθκια της τζαι είδα την να ποκνιάζεται (χεχε), ένιωσα την βαθύτερη χαρά της ζωής μου! Τούτο που λαλούν ότι, μόλις δεις το μωρό σου ξεχάνεις τα ούλλα, τζαι την ταλαιπωρία τζαι τους πόνους, εν αλήθκεια. Μπορεί στις καισαρικές να μεν γίνεται αμέσως, αλλά επέρχεται σύντομα τζαι ειδικά μετά τον πρώτο θηλασμό.

  Επιγραμματικά να σας πω ότι, για μένα προσωπικά, το κλάμα εν βλακεία - χάσιμο χρόνου - εν μ' εξυπηρετεί σε τίποτε. Οι φορές, που έκλαψα στην ζωήν μου - προ μητρότητας και μετά παιδικότητας - εν μετρημένες στον ένα σχέρι. Μετά την μητρότητα, όμως, κλαίω συχνά!  
  Δάκρυα χαράς τζαι συγκίνησης με κάθε ευκαιρία: 

• η αντανάκλαση του εαυτού μου στις κόρες των μμαθκιών της, 
• εχασμουρήθηκε,
• έκλεισε το δάκτυλο μου στο μικροσκοπικό της χεράκι,
• εγέλασεν μου,
• είπε με "μάμμα", 
• το πρώτο της δόντι, 
• έκαμεν πρόταση, 
• επαρπάτησεν, 
• τα πρώτα της γεννέθλια, 
• έδωκεν μου μιάν μες τα μούτρα τζι εχαχχάνιζε, 
• έδωκεν μου φιλί, 
• έπιασεν με αγκαλιά, 
• έκαμεν κακκά στην τουαλέττα, 
• εζωγράφισεν κάτι με νόημα για πρώτη φορά, 
• η πρώτη της μέρα στο νηπιαγωγείο, 
• μια κουβέντα της, πολλά φιλοσοφημένη, 
• η πρώτη γιορτούλλα - η πρώτη απαγγελία ποιήματος...

Η λίστα εν ατέλειωτη! Καθημερινές χαρές, που επισκιάζουν ούλλα τ' άλλα, τζαι φωτίζουν τις ζωές μας.

  Τα αισθήματα, που συνοδεύκουν την μητρότητα είναι τα πιο δυνατά σε ένταση και διάρκεια, που μπορεί να νιώσει μια γυναίκα στην ζωή τής. Αν ήταν να γεννάς το μωρό σου σε ένα μήνα (αντί εννιά), θα ήταν τόσο μεγάλο το σιόκ (λόγω τούτων ούλλων των αισθήματων, που σε κατακλύζουν), που δεν θα άντεχες ψυχολογικά.

  Εν ναιν τυχαίο, που η εγκυμοσύνη στους ανθρώπους, διαρκεί τόσους μήνες. Η φύση επρονόησε, ώστε η μάνα να προετοιμαστεί τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά. Εν ναι τυχαίο, που τα μωρούθκια εν μικροσκοπικά τζαι χαριτωμένα. Η φύση επρονόησε έτσι, για να τρυπώνουν αμέσως μες την καρκιά της μάνας, γιατί την έχουν ανάγκη! Εν ναιν τυχαία, που αλλάσουν αυτόματα οι προτεραιότητες της γυναίκας, μόλις γίνει μάνα. Γιατί η ιδιότητα της μάνας, ενώ εν καταργεί αυτήν της γυναίκας, είναι πάνω απ' όλα, για την ίδια τζαι το μωρό της!

 "Κάθε γυναίκα, σαν γίνει μάνα, γίνεται και ιδέα, και οι ιδέες είναι από άφθαρτο υλικό και δεν πεθαίνουν."  

(Πασχαλία Τραυλού)

 

* Στο τίτλο έβαλα την λεξη ΣΕΞ, γιατί αφενός εν σχετική, τζι αφετέρου... πουλά ;Ρ 

VIP = Very Important Post :ΡΡΡΡΡ

Τα καλύτερα Χριστούγεννα!

  Μιάς τζι αρκέψετε ούλλοι που τα τωρά, με τα Χριστούγεννα τζαι ξέρω γιω ιστορίες - ένεκα τζαι του βλογοπαίγνιου "Σίκρετ Σάντα" που ενεπνεύστηκεν η Πρας (και θα διεκπεραιωθεί με την συμπαιγνία του Alter Ego - για πληροφορίες χώρε δαμαί), θα σας πω τζι εγώ για τα πιο ευτυχισμένα Χριστούγεννα της ζωής μου! Ενδέχεται, να σας βοηθήσω να μπείτε καλύτερα στο κλίμα!

  

  Που λέεις, ντήαρ αναγνώστερ (που λέει τζι η Αχάπαρ), λλίο πριν τζείνα τα Χριστούγεννα (είσχεν ένα χρόνο που εγέννησα την κόρη μου), ήμουν σε μιαν φάση πολλά περίεργη. Εν μου ξανάτυχεν που τότε (εύχομαι να μεν μου ξανατύχει), ούτε στον σχειρόττερο μου εχθρό εν θα ευχόμουν την φάση τζείνη. Ήμουν μεταξύ πελλής τζαι λαωμένης. Για να καταλάβεις πρέπει να σου πω ότι γενικά είμαι νάκκον νευρόσπαστον, αλλά τότε είχα ξεφύγει εντελώς. Για να μου απευθύνει τον λόγο, πλάσμα, έπρεπε να είναι πολλά θαρραλέο! Επιάνουμουν με το παραμικρό τζαι ελύσσιαζα! Επαούριζα τζι έσυρνα πράματα (ναι! έφτασα ως τζιαμαί!). Μόλις εσυνέβηκε τζαι τούτον, το τελευταίο, εκατάλαβα ότι κάτι εν πάει καλά. Δεν ήμουν ο εαυτός μου, αφούς! Ήμουν αγρίμι σε κλουβί! Ούλλοι τζαι ούλλα εφταίαν μου! Έφταια μου τζι εγώ! Κυρίως εγώ! Για ούλλα όσα ήθελα να κάμω τζι εν εμπορούσα! Είχα τύψεις!

  Εγυρεύτηκα (άτσα! το κυπριακόν της γιαγιάς) σε γιατρούς γιατί τούτη ούλλη η συμπεριφορά, εσυνοδεύκετουν με φοβερή κούραση, φοβερή κατάπτωση τζαι αδυναμία. Το αποτέλεσμα των εξετάσεων ήταν ότι, είχα φοβερήν αβιταμίνωση, που μου προκαλούσεν υπερκόπωση. Η άσχημη συμπεριφορά, όμως, είσχεν να κάμει με την παντελή έλλειψη Β12. Μια βιταμίνη, που εν υπεύθυνη για την καλή λειτουργία του νευρικού συστήματος. Η εγκυμοσύνη, μάλλον, με είσχεν στραντζίσει από αποθέματα!

  Να μεν τα πολυλογώ, έπαιρνα τριάντα λογιών βιταμίνες, έκαμνα ειδική διατροφή - γιατί είχα τζαι δυσανεξία σε ορισμένα φαγιά - τζαι επομπαρίσκουμουν με ενέσιμη Β12!

  Στον μήνα, αρκέψαν τα αποτελέσματα της αγωγής να φαίνουνται! Ένιωθα πολλά καλλύττερα, ηρέμησα τζαι είχα πολλύν ενέργεια! Η στρίγγλα που έγινεν αρνάκι... :)

  Μέχρι τα Χριστούγεννα, δηλ. λοάρκασε 2 μήνες περίπου, ήμουν μες την τρελλή χαρά! Έκαμνα ωραιότατα προγράμματα διαχείρισης χρόνου, τα οποία ετηρούσα! Εν εξεχνούσα τίποτε (βασικό τούτο)! Έκαμα το σπίτι που γωνιάς τζαι κόντρα! Έκαμα στολίθκια επιτοπίου κατασκευής με μάππουρους! Έκαμα γλυκά! Το πρωΐ των Χριστουγέννων, μετά την εκκλησία, έκαμα σούππαν αυκολέμονη! Είχα πάρει δώρα για ούλλους! Αλλά, το πιό βασικό έιναι ότι, είχα καρφωμένο, συνεχώς, ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο!!! Κι επειδή, όπως ξέρετε, το χαμόγελο είναι κολλητικό τζαι μια αμφίδρομη κατάσταση, ήταν τζαι οι δικοί μου εξίσου ευτυχισμένοι τζαι γελαστοί! Οπωσδήποτε, το "πνεύμα των περασμένων Χριστουγέννων", ήταν το κάτι άλλο...

  Αχ! Τι ωραία που ήταν! ...Πρέπει επειγόντως ν' αρκέψω ξανά, να χτυπώ ενέσεις (Β12) :(

Υ.Γ.: Ύστερα που κάποιους μήνες, είδα έναν επεισόδιο του House, που είσχεν μιαν περίπτωσην με έλλειψη Β12! Τζαι τζείνη είσχεν τύψεις! Φυσικά τζείνη είσχεν τζαι ταινία στα έντερα (που απορροφούσε την Β12 που τον οργανισμό της) αλλά, ενιγουέϊς... ;p

Η αρφή μου!

  Όϊ πως σας κόφτει αλλά έτσι για.... κουβέντα να γένεται ολάν!... Έχω μιαν αρφή, δηλ. εν θκυό που έχω, αλλά η μιτσιά εν τζει που την περίπτωση "ET want to go home" γι' αυτό εν θα ασχοληθώ με τον ρόκολο. Θα ασχοληθώ με την "φυσιολογική" (τρόπος του λέγειν) αδερφή μου! 

  Τούτη η περίπτωση αρφής - γιατί περί περίπτωσης πρόκειται - έσχει πρόΛημα! 

  Εφαήθειν να κάμει κοπελλούθκια! Κάθε μήνα επήαιννε τζι έρκετουν: 

-Ούφφου πάλαι αδιαθέτησα!

-Ούφφου κόμα να δω! Λαλείς?

-Τουν τη φορά είμαι! σίουρα!

-Έκαμα τεστ! Τζίφος!

-Μα γιατί? Εγώ πότε θα γίνω μάνα?

  Τελικά, έμεινεν έγκυος τζι επνάσαμεν ούλλοι. Επνάσαμεν? Μπα! Πνάζεις άμαν η αρφή σου εν έγκυος τζαι μιαν φορά την εφτομά βουρά στην κλινική με αιμορραγίες? 

  Ε τελοσπάντων, γυρω στον τρίτο μήνα εγκυμοσύνης, που εποσπαστήκαμεν τζαι με τις αιμορραγίες, κάπως εχαλαρώσαμεν. Απασχολούσαν μας φυσικά κάποια... θέματα: 

-Μα ίνταλως τρώει έτσι τούτη η κοπελλούα?

-Θέλει 15 μερίδες στο κάτσιμο της!

-Εν να γίνει, όπως, τον όχτο!

-Έφαν μιαν μαείρισσα κουπέπια μόνη της!

-Τιιιιιιιιί? Έφαν τα ούλλα? Εγώ ίντα πον να φάω τωρά? 

  Ε ΟΚ! τελικά εν έβαλεν πολλά κιλά - εν επρόλαβε - γιατί εγέννησε λλίον μετά τον 7ο μήνα. Βλέπετε τις τρίδυμες κυήσεις, γεννούν τες πρόωρα για ευνόητους λόγους.

Όπως, αντιλαμβάνεσται το σχήμα πάει κάπως έτσι:

Τρίδυμα > Τριπλή χαρά > Τριπλό πλούμισμα > Τριπλά έξοδα > Τριπλόν άλλαμα > Τριπλό τάϊσμα > Τριπλά κλάματα > Τριπλά ξενύχτια > Τριπλές αρρώστιες > Τριπλή κούραση > ...Τέζα Χ Τρία

  Άλλον να πιάννεις το μωρό σου που το μαιευτήριο τζαι να το φέρνεις σπίτι, να το σάζεις, να του παίζεις, να το σχαίρεσαι τζι άλλο να τα πιάννεις... εργολαβία: ώσπου να τα ταίσεις να θελουν άλλαμα, ώσπου να τ' αλλάξεις να θέλουν τάϊσμα τζαι πτου που ξάναρκης!

  Φυσικά, τωρά εμεγαλώσαν και σαν σωστά τρίδυμα κάμνουν πολλά πράματα (που ας πούμεν η κόρη μου, που εν μοναχοκόρη εν να τα κάμει, αφού παουρίσω), πχ: συγυρίζουν, κάμνουν μπάνιο μόνα τους, σηκώνουν το πιάτο τους, βοηθούν ο ένας τον άλλο, την μάμμα, τον παπά, κλπ. 

  Παρόλ' αυτά δεν παύεις να έσχεις να κάμεις με τρία 6χρονα. Πρέπει να τους θκιαβάσεις του καθενός ξεχωριστά, να τους απαντήσεις τζαι την 30η Χ 3 φορά πον να σε ρωτήσουν το ίδιο πράμα, με όσην υπομονή διαθέτεις, όσο κουρασμένος και να είσαι και να καταμερίσεις την προσοχή και σημμασία σου σε τρία, ίσα και δίκαια μέρη. 

Το πρόΛημα της αρφούας μου τούτον ένει: πως να κοπεί σε τρία κομμάθκια για να τα προλάβει ούλλα! 

Για προτάσεις περί εξεύρεσης τρόπου κλωνοποίησης, απευθύνεσται στην Τάτσα.  :)

Αρφούα αν εσυγκινήθηκες, τα μυξομάντηλα εν πας το τραπέζι ;Ρ

Μεταστροφή

Έμαθα να πείθομαι που τους άλλους, όχι από τα λεγόμενα τους, αλλά από το βλέμμα τους. Του κυρίου στο βίντεο, το βλέμμα του, εν το πιο καθαρό που είδα εδώ και χρόνια!

Σημείωση: Όταν θέλεις ν' αμφισβητήσεις κάτι δεν χρειάζεται να κάμεις ιδιαίτερη προσπάθεια! Για να πιστέψεις σε κάτι ιδεατό (όπως τον Θεόν, ας πούμε) χρείαζεσαι ψυχικη δύναμη!

Η κκελλέ του πουπούξιου ξανακτυπά!

  Που λέεις, Ντηαρ μπλογκ, η κκελλέ του πουπούξιου ήταν πολλά ευτυχισμένη, αφού η Παναγία της έδωσε αυτό ακριβώς που εζήτησε: μιαν κοράσα, σκέττη νεράϊδα! 

  Οι νεράϊδες, όμως, κατά κανόνα εν νάκκον... παστούες! Η φιλενάς ήθελε τα μωρούθκια ναν τορφαντά! Άγχος - άγχος γιατί να μεν πασχινίσκει το μωρό! "Άμπα τζι εν πον την εθήλασα?" ερώταν με συνέχεια (οι γιατροί δεν της επέτρεψαν να θηλάσει γιατί τα φάρμακα που έπρεπε να πίνει για την πίεση ήταν να βλάψουν το μωρό - στην πορεία ανακάλυψε ότι υπήρχαν άλλα φάρμακα, που μπορούσε να παίρνει και να θηλάζει, αλλά ήταν αργά). Ο παιδίατρος είπεν της ότι, έτσι εν το καλούπι του! Ε! τάϊστο - τάϊστο εμιάλυνε (αλλά εν επάσχυνε)! Εγίνηκεν 2 χρονών τζαι γράψαν το σε παιδικό σταθμό να κοινωνικοποιηθεί με άλλα μωρά, αφού εν είσχεν αρφούθκια. Όταν η κοράσα ήταν γύρω στα 2μιση εμιλήσαν στο σχολείο για την οικογένεια. Τζι εν ηξέρω τι ακριβώς έιπαν των μωρών οι δασκάλες, πάντως όταν επήεν η φιλενάς να την πιάει που το σχολείο, ακολούθησεν η κάτωθι στιχομυθία: 

-Μάμμα?

-Ναι μωρό μου!

-Θέλω αδεφάκι!

-...(μίνι εγκεφαλικό)... Τί το θέλεις το αδερφάκι?

-Θέλω το! να γίνουμεν οικογένεια!!! 

-Μα... αφού είμαστεν οικογένεια! Εγώ, εσύ τζι ο παπάς σου είμαστε μια οικογένεια! 

-Έν ναι! Η δακάλα είπεν ότι πρέπει να έχουμε αδεφάκι! 

-Αγάπη μου, είμαστεν οικογένεια τζαι χωρίς να έχεις αδερφάκι. Έχεις ξαδερφάκια, τί να το κάμεις το αδερφάκι? 

-Τα ξαδεφάκια μου, όμως, έχουν αδεφάκια, εγώ γιατί να μεν έχω?

   Όπως καταλαβαίνεται το ηθικό δίλημμα εν τεράστιο. Διότι, η φιλενάς άλλο που δεν ήθελε (ένα τορφαντό αγοράκι), αλλά κάπου έπρεπε να δείξει αυτοσυγκράτηση! Τωρά έσχει τζαι μιαν κοράσα να σκεφτεί! Εν την παίρνει να λαλεί "σικκιμέ" πλέον! Μια φράση εκλωθογύριζε συνέχεια μες τον νου της: "Don't push your lack". Είπεν της την ένας γιατρός, που την εξέτασε μετά την εγκυμοσύνη - παρόλο που την ήβρεν πολλά καλά καρδιολογικά - για να την αποθαρρύνει απο μια νέα απόπειρα αυτοκτονίας εγκυμοσύνης.

  Έσυρνεν οφκαιρα να πιάει γεμάτα τζι εσυζήταν το θέμα με συγγενείς, φίλους (μ' εμενα), αλλά κυρίως με τον άντρα της, ο οποίος ήταν κάθετα αρνητικός - δεν εσήκωνε κουβέντα. Οι περισσότεροι ελαλούσαν της "μεν είσαι πλεονέκτισσα" . Οι πιο ηπιοι "καλύττερα να το ξηάσεις". Μα προσέχετε ρε παιθκιά! πως μιλάτε έτσι στην κκελλε του πουπούξιου?! Αφού, εν ξεροτζέφαλη! γίνεται να της πηαίνεις κόντρα? Ξυπνάς την Λερναίαν Ύδρα, ονόματι ... ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ! 

  Όπερ και εγένετο! ..."ΠλεονεΞίιια? Να θέλω αλλό' να μωρό εν πλεονεΞία? Αν ήθελα τζι άλλον αυτοκίνητο, τζι άλλο σπίτι, τζι άλλα λεφτά, ΝΑΙ! ήταν να μουν πλεονέκτισσα! Άκου να το ξηάσω!... Γιαααατί? Είχα κανένα πρόοβλημα στην εγκυμοσύνη? Ούλλα ετζυλήσαν ρολόϊ! Έπαθα τίποτε? ΟΪ! Άρα? γιατί να μεν κάμω της κοράσας μου έναν αρφούι? Εν εν κρίμα το μωρό? Αύριο πον να γύρουμεν εμείς, να μείνει μόνη της? Να μεν έσχει κανέναν?" Αυτό αγαπητοί είναι μόνο ένα μικρό δείγμα, του λεγόμενου κουκκουφήματος, που υπέστηκε τζείνος ο κακομάαααζαλος ο άντρας της... επί ένα χρόνο, παρακαλώ (η επιτομή τους οσιομάρτυρα)! 

  Τελικά... εν άντεξε! ...Έσπασε! τζι εδέκτηκε να κάμουν αλλό' να... (βασικά έν έπαιρνε προφυλάξεις, προσευχόμενος να κούφανεν ο σπόρος του, για να μεν την έσχει πας την κκελλέ του). 
  Κάπου εδώ η ιστορία επαναλαμβάνεται! 

  Επέρασαν 3 χρόνια τζαι εγκυμοσύνη γιοκ. Οπότε η φιλενάς, μιά και δυό, παεί για σαλπιγγογράφημα. Ο ακτινολόγος την πληροφορεί ότι και οι δύο σάλπιγγες είναι βαούμενες και κλειαμπαρωμένες. Πάει στον γυναικολόγο τζαι λαλεί του γιατρέ πότε να ρτω να τες ανοίξουμε? (παντές τζαι ήταν αμπούστες)... Μόλις αδιαθετήσεις, της λεει, να παρεις τηλέφωνο στην κλινική να κλείσουμεν ραντεβού, ΟΚ? ΟΚ! Περιμένει και προσεύχεται (γνωστή ιστορία)! "Άγιε μου Εφραίμ, κάμε να γλιτώσω την λαπαροσκόπηση τζαι αν εν γιος, να φκάλω τ' ονομα σου!" 

  Να μεν τα πολυλογούμεν, μετά την 3 μέρα καθυστέρησης τζι αφού αντιμετώπισε τις ειρωνείες του συζύγου (ο οποίος επερίπαιζεν την, που επίστεψεν ότι μπορεί ναν έγκυος, την στιγμή που οι σάλπιγγες της ήταν κλειστές) επήεν να κάμει αναλύσεις. Τουν' τη φορά ερώτησεν τί ώρα θα ήταν έτοιμες, για να πάει να πιάσει τζαι το report ...στην ανάγκη, να το τρίψει του σύζυγου στα μούτρα (η κατζιασμένη). Σαφώς το αποτέλεσμα των αναλύσεων την εδικαίωσε και σαφώς το απόγευμα έτριψε το report στα μούτρα του σαστισμένου και πλήρως αποδιοργανωμένου συζύγου.

  9 μήνες μετά, κατόπιν σύστασης ομάδας γιατρών (στο χειρουργείο ήταν 13 άτομα για την καισαρική!!!), εγεννήθηκε το γιούι της φιλενάααδας! Ένας λεβέντης τορφαντός, που μόλις έπιαεν το βυζί της μάνας του, έδωκεν του τζαι κατάλαβε! Φοβερή εικόνα!

  <Τωρά χειριζούμαστε το θέμα με προσοχή! Γιατί τα ψέμματα ετελειώσαν (οι γιατροί είπαν μας ότι η μήτρα της εν όπως το τσιαρόχαρτο τζαι επιδεινώθηκε ελαφρά η καρδιακή της ανεπάρκεια)! Οπότε το θέμα εγκυμοσύνη είναι ταμπού στις συζητήσεις μας (άμπα τζαι δόξει της να θέλει τζι άλλο)!>
  Εν να μου πεις: η σταθερή πεποίθηση στην περίπτωση της αγγίζει τα όρια της ανευθυνότητας! Να κρίνω από το αποτέλεσμα ή από τις πιθανότητες και τα "αν"? Τα προσχήματα τζαι η λογική συνιστούν οπωσδήποτε το δεύτερο. Μπορώ, όμως, εγώ να κρίνω το μέγεθος της πεποίθησης και των δυνατοτήτων της? Εξάλλου, "τα προσχήματα δεν είναι παρά τα σχήματα, που έχει συνηθίσει το μάτι της λογικής να κοιτάζει"...

Η κκελλέ του πουπούξιου!

  Που λέτε... Είπα να το γυρίσω τζαι λλίον στο σοβαρό! Αστεία-αστεία, αλλά υπάρχουν τζαι προΛήματα! 
  Έχω μια φίλη! Έχω πολλές, αλλά μια ένει η καρδιακή μου (έσχει πρόβλημα με την καρδία της - όϊ μιλώ σοβαρά τωρά). Το πρόβλημα με την υγεία της εν σοβαρό. Πριν χρόνια έκαμεν εγχείρηση καρδίας τζαι εγλίτωσεν την που την τρίχα, κυριολεκτικά τζαι... χωρίς υπερβολή τουν τη φορά. 
  Ένα χρόνο μετά αρραβωνιάστηκε τζαι αρκέψαν με τον άνθρωπο της να ψάχνουν το θέμα "τεκνοποίηση". Οι γιατροί στην Κύπρο τζαι στο εξωτερικό ήταν κάθετοι: μην επιχειρήσετε εγκυμοσύνη, καλίττερα να υιοθετήσετε!:[  Τζι εγώ έτσι την εσυμβούλευκα να κάμει (εφοούμουν για την ζωή της). Όμως η κκελλέ του πουπούξιου εν ξερή τζι ότι κόψει ο νους της εν να κάμει. "Να καταδικάσω τον άντρα μου μια ζωή να μεν αποκτήσει δικά του μωρά?" (τάχα μου) το επιχείρημα της. Όταν της έλεα "κόρη σύνελθε, μπορεί να πεθάνεις!" εισέπραττα την εξής απάντηση: "τζει πον να κοπεί, ας μείνει!" ή "σικκιμέ!", έτσι για ποικιλία. Μα να διώ τζαι γιω πας σε κάτι πλάσματα... έργα τέχνης ολάν!
  Να μεν τα πολυλογούμεν, αφού ετσάκρισεν τζειν το καυμένο το πλάσμα, κουκκούφα-κουκκούφα, εκαΐλισεν της να κάμουν μωρό. Επί 3 χρόνια επροσπαθούσαν αλλά τίποτε! Κάτι γυναικολογικά, η ψυχολογία, το άγχος, εν έρκετουν το ποθούμενον. Σαν ύστατη λύση - πριν την εξωσωματική - ο γυναικολόγος επρότεινε την τοποθέτηση του σπέρματος εντός της μήτρας. Είπεν της φιλενάδας να περιμένει ν' αδιαθετήσει τζαι μετά ν' αρκέψει κάτι χάπια, για να προετοιμάσουν την μήτρα τζαι τες ωοθήκες για την τοποθέτηση. Η φιλενάδα επερίμενεν τζαι προσεύχετουν, αφού έταξε τζαι το μωρό της Παναΐας! 
  Επερίμενε πολλά, ...παραπάνω που το κανονικό τζαι μιαν ημέρα είπεν να λοαρκάσει τες ημέρες της... 3 ημέρες καθυστέρηση?!!! Ίσια αρκέψαν κάτι ελπιδούλλες μικρές τζιαι ξιφτισμένες να ταράσσουν, να δημιουργούν κομφούζιο τζαι να την καταλαμβάνουν σαν τα στοισχειά! Αποφάσισεν να μεν πει κανενού τίποτε (ούτε εμένα, σκέφτου...) μέχρι να κάμει αναλύσεις τζαι να φκει το αποτέλεσμα. Ένιωθε οτι, αν το λαλούσεν κάποιου (έστω τζαι του άντρα της) ήταν να χαλάσει η συνταγή! Όταν θα εσχόλανε, λοιπόν, που τη δουλειά θα πήαιννε κατευθείαν στο χημείο. Ένιωσε τζαι μια μικρή ζαλάδα, την οποία εξεχώρισεν ως διαφορετική (ιμίσχι), που τες άλλες ούλλες, που την ταλαιπωρούσαν γενικώς! Πάλε οι ελπίδες να φτερουγίζουν. 
  Που το χημείο είπαν της ότι μόλις έχουν αποτελέσματα θα της τηλεφωνήσουν. Επήεν σπίτι τζι έκατσεν που πάνω που το τηλέφωνο. Ελπίδες μες τον νου της ..."τουν τη φορά εν διαφορετικά, νιώθω το!" Ελπίδες παντού, γεμάτος ο τόπος ..."Λες?" Τζαι δος του μονόλογο τζαι προσευχή! "Μακάρι Παναΐα μου!" Όταν είδεν ότι εν σχεδόν ώρα να κλείσει το χημείο, επιασεν τους η ίδια τηλέφωνο. Μολις δε άκουσε το: Συγχαρητηρια, είσται έγκυος! εγύρευκε να βρει την φωνη της για να ευχαριστήσει τον χημικό. 
  Οι στιγμές που ακολούθησαν, όπως μου τις περιέγραψε, ήταν απείρου κάλλους, αφού επήαιννε τζι έρκετουν μες το σπίτι, με μιαν εικόνα της Παναγίας στα σχέρκα τζι έκλαιε ακατάσχετα. Ωσπου, βέβαια, ήρτεν σπίτιν ο άντρας της - έπαθε σιόκ ο καυμένος ετσι που την είδε! τζι ακόμα παραπάνω όταν έμαθε τον λόγο για την κατάσταση της!
  9 μήνες μετά, τζαι ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, εγεννήθηκεν η κόρη της φιλενάδας! Μια κοράκλα με έντονη προσωπικότητα, ακριβώς όπως την μάνα της! Η φιλενάδα έχαιρεν και χαίρει άκρας υγείας τζαι μάλιστα είσχεν μιαν εγκυμοσύνη, που άλλες ονειρεύουνται (χωρίς ναυτίες, χωρίς προβλήματα, φοβερά ...επιλεκτική όρεξη κλπ). Άμαν θέλει ο άνθρωπος (τζι ο Θεός, βεβαίως-βεβαίως) όλα γίνουνται! Εν πα να σαλαβατούν οι γιατροί?

Στο επόμενο: η κκελλέ του πουπούξιου αποφασίζει ότι ένα μωρό = κανένα!!!  

Η θεία στο Κλε_Ιστολόγιο

  Έχω μια θεία, μάλλον έχω πολλές, αλλά θα επικεντρωθώ στην συγκεκριμμένη γιατί υπάρχει λόγος. Βασικά εν τζι εν θκειά μου, εν θκειά του παπά μου, αλλά επειδή έχουν μόνο 10 χρόνια διαφορά φωνάζουμεν την εμείς (τ αέρκια μου) θεία, τζι ο παπάς μου "ρα" (μόριο προσφώνησης, κατάλοιπο της λέξης "κυρά"…για όσους έχουν απορία). Η θεία Π, να την πω έτσι, είναι γύρω στα 70. Ανάγιωσε, εσπούδασε τζαι πάντρεψε τους 3 γιούες της, οι οποίοι εν το Α και το Ω στην ζωή της. Συμπαραστάτης της ο άντρας της, τον οποίον εν έσχει μάλλον σε μεγάλη υπόληψη, γιατί όποτε αναφέρεται στο πρόσωπο του λαλεί με δηκτικό ύφος "τζείνος". 

  Η θεία μου έσχει (έτσι λαλεί) σε μεγάλην υπόληψη την μαμμούλλα μου τζαι, μιαν την άλλη, κατεβαίνει της για καφέ. Στην διάρκεια αυτού του επισκεπτηρίου, σιονώννει ούλλα της τα προΛήματα, της μάνας μου, φουμίζει τους γιούες της τζαι τες νύφες της τζαι κατηγορεί τον ένα τζαι τον άλλο μες το χωρκό. Η μάνα μου σούζει την κκελλέ της εις ένδειξη (τάχα) κατανόησης αλλά και στωικής αν(Τ)οχής. Ο μονόλογος της θείας Π αρκέφκει με το κλασσικό: "Να σου πω ιντα που' παθα να πελλάνεις...", συνεχίζει με το διαχρονικό "εμέναν ο γιός μου..." και καταλήγει στο αμφιλεγόμενο "...τζαι κολάζουμαι τζιολίς" (τούτο μετά από την παράθεση των κουτσομπολιών). Αν πάει η μάνα μου πως εν να σχολιάσει τζαι τζείνη τίποτε, σηκώνεται η θεία τζαι λαλεί της: "Άτε να φύω τζι εγω, να κάμεις τζαι συ τες δουλειές σου" !!!?!!!?!

  Φυσικά γράφω αυτή την ανάρτηση γιατί αυτές είναι οικογενειακές στιγμές, απείρου κάλλους, που θέλω να θυμούμαι. Αλλά έχω τζι άλλο λόγο, πιο σοβαρό: η θεία Π είναι αστείρευτη πηγή λεκτικών μαργαριταριών, τα οποία στην δική μου οικογένεια χαίρουν μεγάλης εκτίμησης! Άμαν βρεθούμεν ούλλοι μαζί μιλούμεν με μαργαριτάρια διαφόρων και δικά μας, σε σημείο που ένας τρίτος εν φκάλλει νόημα! Μια καταγραφή λοιπόν, ενδύκνειται ως ιστορική (όχι απαραίτητα τιμητική) οικογενειακή παρακαταθήκη.

  Και βέβαια θα τα παραθέσω κάτωθι, όπως ειπώθηκαν (σημείωση: μεγάλης σημμασίας είναι και το στοιχείο της υπερβολής, γιατί εξήασα να πω ότι ...όσα συμβαίνουν στην θεία Π, είναι ΠΑΝΤΑ ή ιδιαίτερα, ή πρωτοφανή ή μιά στο εκατομύριο. Οι παρενθέσεις είναι επεξηγηματικές των επίμαχων σημείων):

-Επήα στο καρδιολόγο τζαι είπε μου ότι η καρδία μου εν ένα μυστικό μυστήριο! Ήβρεν μου πρόβλημα στα αιμοΒόρα αγγεία! (αιμοφόρα)

-Επήα στον γυναικολόγο τζαι είπεν μου, μετά συγχωρήσεως, έτσι καθαρό "πράμα", εν εξαναείδε! (εν τζαι φαντάζομαι να χρειάζεται επεξήγηση το... "πράμα"...)

-Εμάς το κολακάσι μας εν μέεελι, έσχεις ιδέα? Μέλι! τρέσχει το ζάχαρις που μέσα! (μμμ ναι ...χωρίς υπερβολή!)

-Εκάμαμεν σου φασολάκι φέτος!... ππεεε Εν φορτωμένες οι φασουλιές, αφού συνάω που κάθε φασουλιά μιαν σικλούα κότσιηνη!!!! (το χρώμα της ...σικλούας εν άσχετο ως εμφατικό επιχείρημα, απλά η δική της ήταν κότσιηνη χαχαχα)

-Το πρωί εν τζι ήμουν σπίτι, επήα στο Καρπούρ... (Carefour)

-Τί κάμνεις μάναμου? Παίζεις αρμόΔιο? (αρμόνιο)

-Είσαι εσού το αρμόΝιο πρόσωπο να μου πεις ίντα πον να κάμω? (αρμόδιο)

-Εψές εβαρκούμουν να μαειρέψω! έκαμα τους έΦταΦτα! (έκτακτα)

-Ο οδοντίατρος μου εν ο καλύττερος. Έτσι δουλειά να έσχεις τζαι κάμνεις τα παλλούτζια σου χρυσά. Έκαμεν μου ως τωρά 5 απονεΚρώσεις! (απονευρώσεις)

-Εγώ άμαν μιλούν αγγλικά, καταλάβω τα ούλλα, αλλά εν μπορώ να τα μιλήσω. (το Δημοτικό έφκαλε το με το ζόρι)

-Η αγγόνισσα μου, όϊ πως εν αγγόνισσα μου, αλλά έτσι έξυπνο μωρό εν εξαναείδα! Μπορεί να μεν μιλά, αλλά ούυυυυλλα καταλάβει τα! (σε άλλη περίπτωση εδιατείνετουν ότι η ίδια αγγόνισσα, 6 μηνών έκαμνε προτάσεις, πχ «γιαγιά γάλα»!!!)

-Ο γιός μου έπιαε το μπάρτσιελο με τον καλύτερο βαθμό! Όϊ όπως τους άλλους που τα γοράζουν τα πτυχία! Αφού οι καθηγητές του αγαπούσαν τον πολλά, όπως τον γιο τους! (bachelor)

-Η τάδε εν πολλά άρρωστη, εβάλαν της Νηματοδότη! (βηματοδότη)

-Έχω πρόβλημα με το ΟΔΟφραγμα της μούττης μου! (διάφραγμα!!!) 
-Μα τζείνο το περίπτερο εν ναιν ανοιχτό κοστεΣΣΑράωρο? (κοστετράωρο) 
-Ε, τα πρωινά συνήθως πάω στο σούπερμαρκεΡ... (σουπερμάρκετ).
-Εγώ εν καταλάβω που τουν τα μόπαϊ! (μόπαϊλ)

  Φυσικά, το παρόν, μέλλει εμπλουτισθείναι....

Εν κατακλείδι να πω οτι η θεία Π, είναι κάτι σαν την Μασκότ της οικογένειας. Αγαπούμεν την τζι εκτιμούμεν την, γιατι εν βασανισμένο πλάσμα τζαι κατα βάθος εν καλή. Πρέπει να της αναγνωρίσω το ότι είναι αστείρευτη πηγή γέλιου για μας (με την καλή έννοια). Αμετανόητη δήθεν καλλιεργημένη, δήθεν κοσμοπολίτισσα τζαι δήθεν θρησκευόμενη. Μακάρι ναν καλά να τη ...σχαιρούμαστε!

Να σου μαειρέψω τίποτε άααλλο? ...μάναμου?

Σήμερα, ντηαρ μπλογκ, εμαείρεψα μιαν ωραιότατη μακαρονάδα με τον κεϊμά!

Συνάετε η οικογένεια σιγά-σιγά (με τον νανέ της, σαν τζι εν εκωλοσύρνετουν το αρφάλλι μας χαμαί που την πείνα) τζαι σερβίρω: πρώτα  την αυτής μεγαλειότητα την κοράσα, μετά την αυτού μαμμοθρεφτότητα το γιούι και κατόπιν την αυτού εξοχότητα τον στύλλο του σπιθκιού (τον γνωστόν ΠΧ4) - όταν λέμε στύλλο, μεν φανταστείτε κανένα στύλλο ξύλενο, της ΑΗΚ ας πούμε, αλλά κολώνα χυτή, κουγκρί σόλιτ, με σιδερονεφκιές με ούλλα, επενδυμένη με γρανίτη πρώτης ποιότητας. 

Τα μακαρόνια ήταν άσυλα πας το ψήμα τους και η σάλτσα ήταν πολλά γευσάτη. Τζι αφού κανένας τους (= ο ΠΧ4, γιατί οι άλλοι εν μωρά τζι εν πιάννουνται) εν εφιλοτιμήθηκε να τα φουμίσει, έκαμα εγώ την πρώτη νίξη:

-Ίντα μακαρόνια σου κάμνω, μάναμου?

-Πόοομπα!

-Ε! πε τζαι μιά φορά ότι εν καλό το φαΐ, αφού σ' αρέσκει!

-Ε! Θέλεις να σου το πω? Αφού τρώεις τζαι σου τζαι ξέρεις!

-Ε! Τόσον κόπο να μαειρέψω, λαλείς να μεν χρειάζομαι λίην επιβεβαίωση, ρε κουμπάρε?

-Καλάν ρε κουμπάρε, άμα εν ναι καλό το φαΐ, εν σου το λαλώ? !!!!! (τζι εν τον κανεί χασκογελά πουκάτω-πουκάτω σαν τα λαλεί :D).

Φυσικά, εγύρισα τζαι είδα τον με το δολοφονικό μου βλέμμα τζι αμέσως εσυνάκτηκε μες την πέτσα του (γελώντας υποδόρια, το κτήνος)! Α, μεν φοάσαι ότι του κόπηκεν η όρεξη! Επιδόθηκε με ζήλο στο καθαρισμό του πιάτου του, ωσάν να ήταν ο υπέρτατος σκοπός της ζωής του! Έφαεν τζαι διπλή μερίδα, όπως πάντα!

Αφού, λοιπόν, έφαεν τζι έσπασε, γυρίζει τζαι τί μου λαλεί(?): "Εν τα μακαρόνια που ήταν τσας ανάλατα, ο κεϊμας ή η αναρή?" Και τότε, δοθείσης της ευκαιρίας, έρκεται από μένα (την υπομονετική, καλόβολη και πειθήνια - λέμεν τώρα - σύζυγο) η πληρωμένη απάντηση: "Μα εν γι' αυτό που ...εν έντζισες πας το φαΐ? Να σου μαειρέψω τίποτε άααλλο? ...μάναμου?"

"ΤΟ" ρεζιλι...

Α μαναμου, μαναμου! Αθυμουμαι την φαση τζαι θελω να γελω τζαι να κλαιω ταυτοχρονα!

Ο αντρουλης μου τζι εγω (που πολλα θα ηθελα να τον αποκαλω αχαπαρο, αλλα εν θελω να πιαω τα copyrights άλλων, γι αυτο θα τον αποκαλω "ΠΧ4" - δηλ. Πεντε Ποντους Παχος Πετσα, κοινως παχύδερμο - εν το χαϊδευτικο του) εγνωριστηκαμεν οταν ημασταν και οι δυο φοιτηται. Αφου εκαμαμεν τα κουμαντα μας με τα πτυχια, επαναπατριστηκαμεν τζαι ελογιαστηκαμεν, ως ειθισται. 

Σχεδιαζοντας, λοιπον, τον επικειμενο γαμο επαραθεταμεν ο καθενας τα πραματα που θελουμε τζαι ΔΕΝ θελουμε να συμβουν στο γαμο μας, πχ: 1. ΔΕΝ υπηρχε περιπτωση να χορεψουμεν για να μας κρεμμασουν ρυαλια, 2. ο γαμος θα ήταν απλός τζαι κλειστός (1000 νοματοι στην Κυπρο, εν κλειστος γαμος, εν ναι?), 3. το πατημα του ποθκιου την ωρα του γαμου ήταν μες τα ΔΕΝ (επατησα τον ομως! :) - αν εγινετουν το αντιθετο, ο γαμος θα σταματουσε παραυτα).
Αναμεσα σ' αλλα αθυμουμαστεν τζαι διαφορα επεισοδια, που γαμους γνωστων μας τζι εγελουσαμεν τζαι (γιατι να το κρυψωμεν αλλωστε) επεριπαιζαμεν! Πχ: οταν εβρεθηκε το αντροϋνο μπροστα στην εκκλησια, αντι να φιληθουν, εκουτουλλησεν ο ενας τον αλλο!!! ή αντι να της δοκει την ανθοδεσμη εβασταν την σφιχτα τζι εν την εξαπολα!!! ή επηεν μια κοτζιακαρη να σχαιρετησει το αντροϋνο τζαι εβαλεν τον σταυρο της τζαι επροσκυνησεν το σχερι του γαμπρου!!!
Ολα κανονισμενα λοιπον τζαι ερκεται η Μερααα... Βούρος-βούρος, που το πρωιν (κομμωτηρια, αισθητικους, φωτογραφιες, κακα)!... Παμεν στην εκκλησια, σχεδον, την προκαθορισμενην ωρα (με 15' αξιοπρεπους, ενδεδειγμενης και προσυμφωνημενης καθυστερησης)! Βλεπω τον ΠΧ4 να με περιμενει με την κουστουμια του και τα βγιορα. Βλεπω και τον κοσμο συναμενο, με την προσμονη καρφωμενη στο βλεμμα τους... Αλλα, βλεπω και κατι αλλο στο βλεμμα τους: κατι προσδοκιες ειδα, κατι αξιωσεις κλπ τζαι παθαινω ενα ψιλοαγχος, που εκτροχιαζει τον νου μου απο την προδιαγεγραμμενη και λεπτομερως προσχεδιασμενη πορεια του! Δεν ειχα και τον χρονο να ανακαμψω ρε παιδι μου γιατι τα σκαλια της Εκκλησιας ήταν μονο 5!!! Οποτε, ανεβαινω τον γολγοθα μου με ενα θολωμα μες τον νου μου και πλησιαζω τον λατρεμενο μου ΠΧ4!
Ενδεδειγμενη συμπεριφορα: Ο γαμπρος προσφερει τα βγιορα στην νυφη και αυτη πλησιαζει, και φιλιουνται!
Ρ ε ζ ι λ ι: Ο γαμπρος τεινει τα βγιορα προς την νυφη, αλλα αυτη αντι να τα παρει (τα βγιορα), τεινει το χερι της προς... ΧΕΙΡΑΨΙΑ! Ο γαμπρος, για να εξομαλυνει την κατασταση, το παιρνει (το χερι) και την τραβα προς το μερος του διακριτικα, ενω με το αλλο, προσπαθει (παλι διακριτικα) να της κοττησει την ανθοδεσμη! Η νυφη (τατσιζισσα εκ φυσεως) αρνειται πεισματικα να κοντεψει και σκεφτεται: μα ντα που παθε τζαι κολλησε το τσαϊριν (βγιορα) πανω μου?
Φυσικα, όλα αυτα, εκρατησαν μερικα δευτερολεπτα (που μου φανηκαν αιωνες) τζαι μονο τζεινοι που ηταν πολλα κοντα στη φαση, εκταλαβαν το τζαι πηρεν τους το γελούι (ετσι λαλω τζαι παρηορκουμαι). Ακολουθως, ο ΠΧ4 ειπεν, μεσα που τα δοντια: "μαναμου, συνελθε!" Και αμεσως αρθηκεν η θολουρα μες το νου μου τζαι διεσωσα ο,τι... απεμεινε απο το image!
Ο ΠΧ4 (ονομα τζαι πραμα) ακομα φακκα μου το, τζαι περιπαιζει με! Αλλα, αντικρουω τον, με το να του θυμιζω το... πατημα!

Σιύλλος αν ήταν, ήταν να' σχει τζι έλεος...

Έσχει τζαιρό που έκοψα το... δελτίον ειδήσεων της τηλεόρασης! Εν θέλω να καταθλίβομαι για πράματα που δεν επροκάλεσα τζι ούτε μπορώ ν' αλλάξω. Ενημερώνομαι κυρίως από το διαδίκτυο τζαι που τον περίγυρο (άλλο να σου τα λαλούν τζαι άλλο να τα βλέπεις).

Έλα όμως, που τζαι στο διαδίκτυο κυκλοφορούν βιντεάκια!... Τί ήθελα και είδα το συγκεκριμμένο! Τωρά είμαι καταδικασμένη να μείνω δια παντός σιοκκαρισμένη! Τζαι είσχε τζαι προειδοποίηση: "ΣΚΛΗΡΕΣ ΣΚΗΝΕΣ!" Αλλά εγώ, ατού ο Γαβρίλης: "μμμ... υπερβολές"! 

Έμαθα το μάθημα μου, όμως:

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΜΕ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΣΚΛΗΡΕΣ ΣΚΗΝΕΣ!

Που να πάει ο νους μου, ότι το τί επρόκειτου να δω, ήταν να με κάμει να κλαίω απελπισμένα? 

Που να φανταστώ, ότι είναι δυνατό άνθρωπος, να τσιλλίσει με το αυτοκίνητο του ένα μωρό 2 χρονών, περνώντας πάνω στο μικρό του σώμα τζαι με τους 2 τροχούς, τζαι να σηκωθεί να φεί?

Που να διανοηθώ, ότι υπήρχε περίπτωση να περάσουν 17 άνθρωποι, παρπατητοί, δίπλα που το τραυματισμένο μωρό, σε απόσταση 1,5 - 3 μέτρα τζαι κανένας να μεν το βοηθήσει?

Που να πάει ο νους μου ότι ήταν να περάσει τζι άλλον αυτοκίνητο, του οποίου ο σιυλλόστραος οδηγός, ήταν να τσιλλίσει επίσης, το ποούι του καϋμένου του μωρού?

Που να  σκεφτώ, ότι όταν, εν τέλει, κάποιος εφιλοτιμήθηκε - με το πάααασον του - να πάει να  δει ίντα πο σχει τζειν το κακομάζαλο, μικροσκοπικό πλάσμα του Θεού τζι εν απλούμενο μες την στράτα, ήταν να προσπαθήσει να το σηκώσει τζαι μετά να το αήκει να ππέσει χαμαί, όπως την μάππα?

Που να πάρω χαπάρι, ότι επεράσαν τζαι 10' που γίναν τούτα ούλλα, για να φανεί η μάνα του (να το γυρέψει επιτέλους) τζαι να το πάρει νοσοκομείο?

Πάει το μωρούι! Επέθανε τελικά! Τζαι καλά έκαμε!... τί την ήθελεν έτσι ζωή? Ανάμεσα σε έτσι "ανθρώπους"? 

Ίσως στην Κίνα, η ανθρώπινη ζωή τζαι δη της γεναίκας, να είναι υποτιμημένη, αλλά ΟΪ ΤΖΙ ΕΤΣΙ! Σιύλλος αν ήταν, ήταν να' σχει τζι έλεος...

 
Τούτο εν το βίντεο, αλλά καλλίττερα να μεν το δείτε...

Ποιός το παραλάλησε του Καντάφι...

Επήεν τζι ο Καντάφι... οικογενειακώς!

Τόσα χρόνια ο κόσμος ούλος να διερωτάται: πως ένα κράτος την σήμμερον ημέρα, ανέχεται να διοικείται από ένα υπερφίαλο δικτάτορα? Και ξαφνικά.... εξυπνήσαν τζαι φέραν τα πάνω-κάτω! Πολλή αφύπνιση έππεσεν τελευταία σε τουν τον κόσμο! Καλώς! (αν είναι όντως αυθόρμητη εξέγερση του λαϊκού αισθήματος - θέλω να πιστεύκω ότι ήταν όντως έτσι)...

Ε! ΟΚ! ανατρέψαν τον, ετζυνηήσαν τον τζι επιάαν τον! Όσην αγανάκτηση τζαι να είχαν, όσον καταπιεσμένοι τζαι να ένιωθαν, όσα απωθημένα τζαι να τους εδημιούργησεν αυτός, ο άλλωτε κραταιός "ηγέτης", ήταν ανάγκη να τον βασανίζουν και μετά θάνατον? Που την στιγμή που φκαίην η ψυσhή του, ποιός ο λόγος να σέρνουν ένα νεκρό κουφάρι μες τους δρόμους τζαι να χαριεντίζουνται με αυτήν τους την βαρβαρότητα? Ποιάν ικανοποιήση τους έδωκεν αυτή η νεκροσυλία?

Είναι δύσκολο για ανθρώπους σαν εμένα, που δεν έζησαν τα γεγονότα του '74, να καταλάβουμε αυτή την κτηνωδία. Αν ρωτήσεις, όμως, ανθρώπους που έζησαν την κτηνωδία του πολέμου, θα σου απαντήσουν ότι:

Η βία φέρνει βία!

Ο πόλεμος αποκτηνώνει τον άνθρωπο!

Η "Ειρήνη" πατά επί πτωμάτων!