Εθκιάβασα "Το Νήμα" της Βικτώρια Χίσλοπ.
Εν αρκετά καλό! Όσοι εν το θκιαβάσετε, να το θκιαβάσετε, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Μεν περιμένετε κάτι ανάλογο του: "Το Νησί".
Κατ' αρχάς γιατί μιλά για την Θεσσαλονίκη, κυρίως, αλλά τζαι γιατί καταπιάνεται πολλά με τις ιστορικές τζαι πολιτικές συνθήκες στην Ελλάδα του περασμένου αιώνα.
Η ιστορία εν αρκετά καλή τζαι παρόλο, που στην αρκή μπορεί να σου φανεί λλίον βαρετό, μόλις αρχίζει η... αφήγηση, απογειώνεται το θέμα. Την ιστορία τζείνης της ταραγμένης περιόδου, εθκιάβασα την σε πολλά βιβλία της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Παρόλ' αυτά, τουν το βιβλίο επρόσθεσεν μου ακόμα κάποιες γνώσεις, οι οποίες έχουν να κάμουν κυρίως, με την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Εν μου αρέσκει να συγκρίνω τα έργα ιδίου συγγραφέα, αλλά σαφώς "Το Νησί" θεωρώ το ανώτερο. Ίσως γιατι το θέμα του ήταν τόσο τραγικό τζαι ταυτόχρονα άγνωστο (στις περισσότερες πτυχές του) στο πλατύ κοινό, που τζαι η ίδια η συγγραφέας, αναγκάστηκε να υπερβεί εαυτόν, για να το καλύψει.
"Το Νήμα" καταπιάνεται με τα δραμματικά γεγονότα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, της Μικρασιατική Καταστροφής, του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, του Εμφυλίου κλπ, όμως, επειδή έχει αφηγηματική προσέγγιση, παρουσιάζονται ελαφρώς αποστασιοποιημένοι οι χαρακτήρες (κάτι που δεν σε χαλά καθόλου, γιατί αποφεύγεται έτσι, το υπερβολικά μελό).
Εν θα σας πω τίποτε άλλο, γιατί ούτ' εμένα μου αρέσκει να μου μιλούν για ένα βιβλίο, που πρόκειται να θκιαβάσω! Ούτε ποττέ θκιαβάζω την περίληψη, γιατί πιστεύκω ότι έτσι, χάνεται η μαγεία της εξερεύνησης του αγνώστου!
Τέλος, νιώθω ότι πρέπει να δηλώσω το εξής: κάθε φορά που θκιαβάζω ένα βιβλίο, που περιγράφει καταστάσεις που έζησαν άνθρωποι, που γεννήθηκαν αρχές του περασμένου αιώνα στην Ελλάδα, νιώθω ιδιαίτερα ευγνώμων και προνομιούχα, που εν εγεννήθηκα τζείνη την περίοδο σε τζείνη την περιοχή. Σκέφτου να ζήσεις: θκυό Παγκοσμίους Πολέμους, με ούλλες τες κακουχίες που περιλαμβάνει το πακέτο, έναν Εμφύλιο σπαραγμό με ούλλα τα παρελκόμενα, πραξικοπήματα, χούντες, μοναρχίες, ολιγαρχίες, δικτατορίες, τάχα δημοκρατίες κλπ. Ευτυχώς, που εν ζουν πλέον τζι εγλυτώσαν, τουλάχιστον, την οικονομική κρίση τζαι όσα έπονται...
