Ως συνέχεια της ανάρτησης
αυτής, ήθελα να ενημερώσω... το ευρύ αναγνωστικό μου κοινό, ότι σήμερα το απόγευμα, υλοποίησα την επιθυμία/ανάγκη που είχα, να αντιμετωπίσω τον ακτινολόγον, ο οποίος μου είχε προτείνει να τερματίσω... τον Μαμμόθρεφτον. Πρέπει να πω ότι εμετάνιωσα, που εν το έκαμα πιο νωρίς. Επίσης,
ο κυριότερος λόγος που ήθελα να το κάμω ήταν η ευθύνη που ένιωθα, απέναντι σε άλλα μωρά (που δεν πληρούν τις προδιαγραφές - κατά την γνώμη πάντοτε του συγκεκριμένου ακτινολόγου)
τζαι στους γονείς τους. Δεν είχα πρόθεση να νιώσω καμιάν απολύτως ικανοποίηση που το γεγονός, αφού η δική μου ικανοποίηση είναι καθημερινή, μόνο τζαι μόνο, που βλέπω το μωρό μου να υπάρχει.
Επήρα, που λέτε, τηλέφωνο το πρωί τζι ερώτησα, μέχρι τι ώραν εξετάζει ο γιατρός. Η γραμματέας ενημέρωσεν με ότι, τελειώνουν γύρω στις 8! αλλά χρειάζεται ραντεβού για να σε δει ο γιατρός. Εξήγησα της ότι, θέλω να μιλήσω του γιατρού για 5 λεπτά μόνο. Έπιασεν τζαι τα στοιχεία μου, για να έβρει τον φάκελλο μου, για ναν ενήμερος ο γιατρός τζαι σημείωσεν ότι ήταν να πάω γύρω στις 4. Φυσικά, επήα γύρω στις 5 (σημειώστε, ότι μες τα πολλά προσόντα μου είναι ΚΑΙ η... συνέπεια). Είπεν μου η κοπέλα ότι, επεριμέναν με πιο νωρίς, αλλά εν πειράζει, να περιμένω τζαι να με δει αμέσως μετά. Το αμέσως μετά εκράτησεν μιάν ώρα. Ο Μαμμόθρεφτος ήδη είσχεν αρκέψει να διαλύει τον χώρο, όταν μας εφώναξεν ο ακτινολόγος να περάσουμεν στο γραφέιο του.
Μόλις είδεν τον Μαμμόθρεφτον, ο ακτινολόγος έπαθεν κάτι... αμόκ να το πω, παλιμπαιδισμό να το πω, κούτσιου-κούτσιου να το πω? "Βρε το μωγιάκι! Μωγιάκι! τι κάμνει το μωγιάκι?" Εβούρησεν ποτζεί, εβούρησεν ποδά, ανακούτρεψεν ούλλον το ακτινολογικό να έβρει αυτοκινητάκι να του δώσει. Τελικά εν ήβρεν τζαι επρόσφερεν του 2 σιοκολάτες Μαρς, τις οποίες ο Μαμμόθρεφτος απαξίωσεν κανονικά. "Κάτσε, κάτσε!" λαλεί μου.
-Γιατρέ μου να μεν καταχραστώ τον χρόνο σου, απλά ήρτα να σου φέρω το μωρό να το δεις..., εν καλά που έκαμα?
-Πολλά καλά έκαμες, ευχαριστώ. Εν το μωρό... που είχαμεν πρόβλημα?
-Ναι.
-Ε πως πάει?
-Εν μια χαρά γιατρέ μου, τελικά εν έσχει τίποτε.
-Αγχώθηκα μόλις είδα τον φάκελο σου! Απαναΐα μου λαλώ, άμπα τζαι κάμαμεν κανένα λάθος.
-Γιατρέ, αν είσχεν κάποιο πρόβλημα που εν το είσχες δει, ήταν να ρτω να ζητώ τα ρέστα! Εν ναιν έτσι που κάμνουν ούλλοι?
-Ναι, σίουρα!
-Όμως, πρέπει να ερκούμαστε τζαι στην αντίθετη περίπτωση, εν ναι? Για λόγους στατιστικούς/εγκυκλοπαιδικούς αν δεν εν άλλον...
-Ναι έσχεις δίκαιο. Καλά έκαμες, σχαίρομαι άμαν μου φέρνουν μωρά!
-Γιατρέ έφερα τον τζαι γιατί νιώθω μιαν ευθύνη, καταλαβαίνεις τι εννοώ. Εν πρέπει να προτέινουμεν την έκτρωση, άμαν εν είμαστεν σίουροι. Στο κάτω-κάτω εν τζι εν ανάγκη να παίρνεις εσύ τέθκοιες αποφάσεις. Άεις τους γονιους να το κάμνουν. Ξέρεις καλύττερα που μέναν ότι, ο υπέρηχος εν θέμα πιθανοτήτων, εν ναιν σε καμιάν περίπτωση 100%.
-Εν καλά που λαλείς, εν τζι είμαστεν τίποτε Θεοί... Έλα, όμως, που ο κόσμος θέλει μας, να κάμνουμεν τους Θεούς? (!!!!????!!!!) ...Καμιάν φοράν παίζει ρόλο τζι ο άνθρωπος, που έσχεις απέναντι σου. Άμαν εν καμιά κοπελλούα, λλίον αδύναμος χαρακτήρας... ε, τι να της πεις?... Μα εσένα... εν τζι είπα σου έτσι πράμα, ...είπα σου?
-Γιατρέ (τραγικοειρωνικό γελούι - έφυεν μου), εστέκουμουν ακριβώς δαμαί, όταν μου είπες: "αφού θωρείς το, κόρη, τούν το μωρόν εν ναιν καλό!"
-Μα σοβαρά, έτσι σου είπα? Ευτυχώς, πον μου άκουσες! (αμήχανα γέλια από μέρους του - εγώ να σκέφτομαι: "φάκκα του μιάν με την κουνιάν, πάνω στην τζεφαλήν του...").
Κάπου δαμαί, άρκεψεν να μου εξιστορεί μιαν άλλη περίπτωση, όπου το μωρόν επαρουσίαζεν κάτι πον του άρεσκεν, οι γονιοί του επήαν στην Αγγλία τζαι στο Ισραήλ τζαι είπαν τους ότι, το μωρόν εν εντάξει. Τελικά, εγεννήσαν το, είσχεν πρόβλημα τζι επέθανεν... "ευτυχώς", 6 μηνών . Επίσης, επήεν να μου το γυρίσει στο θρησκευτικό, τάχα ότι εν λόγω της θρησκείας που το κράτησα το μωρό. Είπα του ότι, εν ναιν θέμα θρησκευτικών αντιλήψεων, αλλά προσωπικών αρχών. Θα μπορούσα στο σημείο τούτο να του πω πολλά πράματα, αλλά είχα συνειδητοποιήσει ότι, δεν εκατάλαβεν για ποιόν λόγον επήα τζι ούτε ήθελε να καταλάβει. Για τζείνον ήταν αρκετόν το ότι, εν επήα για να τον βρίσω. Κατά τ' άλλα ήταν σαν τζι έκαμα του κοινωνικήν επίσκεψη τζι όϊ... κοινωνικήν επίπληξη.
Εκατάλαβα ότι για τουν τον "άνθρωπο" τα μωρά εν πρέπει να γεννηθούν αν δεν τηρούν τις προδιαγραφές... τελεία και παύλα. Τα μωρά για να δικαιούνται να ζήσουν, πρέπει να περάσουν τις εξετάσεις του. Ναι, αγαπητά μου αγέννητα μωρά! Για να πάρετε άδεια παραμονής εν ζωή, πρέπει να περάσετε εξετάσεις. Πιο δύσκολες που τες προεισαγωγικές... Εν δικαιούστε να έσχετε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Πρέπει να' σται ούλλα ένα κόψιμο - πρώτο πράμα. Γι' αυτόν πριν εγκατασταθείτε στην μήτρα της μάμας σας, φροντίστε να μετρήσετε τα άκρα σας. Αν εν νάκκον πιό μιάλα ή πιο μιτσιά, τουλάχιστον φροντίστε να εμπίπτουν στο περιθώριο λάθους, για να... περάσετε τες εξετάσεις.
Εκαληνύχτισεν με ολόγελος, ανακουφισμένος (ίσως να φοήθηκεν ότι, επήα για να του πω ότι, εν να του κινήσω αγωγή) τζι ευχήθηκεν μου καλή τύχη. Έδωσεν μου πίσω τον Μαμμόθρεφτον, που όσην ώρα τον εκράταν, εκοίταζεν με, με αγωνία τζι ανασφάλεια.
Τι εικόνα όμως: ο Μαμμόθρεφτος στα χέρια του επίδοξου δολοφόνου του...
Εκ των υστέρων, σκέφτομαι ότι ναι μεν η συνείδηση μου πλέον εν ήσυχη, διότι έκαμα τζείνον που όφειλα να κάμω, αλλά όσον αφορά την στάση του γιατρού (ο Θεός να με φκάλει ψεύτισσα) άνοιξα μιάν τρύπα μες το νερό...
Η ειδηση πιο εμπεριστατωμενα.
