Το γιούι μου!
Το μικρό μου το αγοράκι!
Που ακόμα θυμίζει παραπάνω μωράκι παρά παιδάκι (φκάλλεις νόημα? :ζ)!
Το χρυσάαααααααααααααφι μου!
Εμεγάλωσεν... τζαι πάει τζαι "χολείο" (=παιδικός σταθμός)...
Μάνι-μάνι... Θκυό χρονών! Τζαι να κρατεί τζαι την τσέντα (τσιάντα κατά τους Λεμεσιανούς, παλάσκα ή μαουλούκα για τους "αρχαίους" παφίτες :Ρ) του τζαι να πηαίνει... "χολείο"...
Πάντως εν επολλοσυγκινήθηκα... Ήταν αναμενόμενο... Σε ούλλα την πρωτιά, επήρεν την η κοράσα. Επήραμεν το βάπτισμα του πυρός σαν γονιοί τζαι τωρά οι συγκινήσεις εν ναιν τόσο καταιγιστικές! Εν πιό ήπιες :)
Την πρώτη μέρα επήρα τον για μιαν ώρα μόνο. Ε! ακριβώς στην ώρα, άρκεψεν να κλαίει τζαι να θέλει την μάμμα του. Έπιασα τον χωρίς να το κάμω θέμα... Άφηκα να περάσουν λλίες ώρες τζαι μετά να του ξαναμιλήσω για το "χολείο". [Ανησύχησα... λαλείς ο Μάμμο να θεωρεί ότι το... χολείο φκαίνει που την χολή? τζαι γι΄αυτό να έκλαιεν? Ναι, μεν γελάς εξέτασα ούλλα τα ενδεχόμενα :Ρ Όφφου! Αλόπως εν θα κάμνει στο σχολείο... Τόσον μαμμόθρεφτος, που ένει...]
Όταν του άνοιξα κουβένταν, όμως, εν ήταν αρνητικός! Ερώτησα τον, "που εν να πάμεν αύριο?" τζι είπεν μου "χολείο". Άρα?...
Την δεύτερη μέρα εστοχεύαμεν στην ανάμιση ώρα. Μπορώ να πω ότι τα καταφέραμεν, διότι άρκεψεν να κλαίει... ακριβώς στην ώρα του! Πάλαι, όμως, ήταν θετικός προς το σχολείο. Ερώτησα τον τι έχει στο σχολείο τζι είπεν μου: κατακύλα, μούνιες, παμπάλα, παιάκια, κακάλα, παινίγια*...
Την τρίτη μέρα εσπάσαμεν το ψυχολογικό φράγμα των 2μιση ωρών, σε παρακαλώ!!! Επήα στες 3 ώρες να τον πιάσω τζι ούτε καν έκλαιε! Ήταν χαρούμενος! Μόλις με είδεν..., εννοείται, εβυζάκωσεν πάνω μου! Στην επιστροφήν ερώτησα τον, πόσον αγαπά την δασκάλα του τζι είπεν μου: "πολύ, πολύ, πολύ!" (κλασσική απάντηση, αλλά αληθινή)!
Θα δείξω αυτοσυγκράτηση, παρόλα ταύτα, διότι... "μηδένα προ του τέλους μα(ή κα)κάριζε"...
Μετά το σχολείο ετραγουδούσε μου: Μούυυυυυνια, Πέεεεεελλα... (εύχομαι να μεν ξηάσει που μπαίνουν οι... τόνοι! :Ρ)
*
κατακύλα = κατρατζύλα/τσουλήθρα
μούνιες = κούνιες
παμπάλα = τραμπάλα
παιάκια = παιδάκια
κακάλα = δασκάλα
παινίγια = παιχνίδια
Το μικρό μου το αγοράκι!
Που ακόμα θυμίζει παραπάνω μωράκι παρά παιδάκι (φκάλλεις νόημα? :ζ)!
Το χρυσάαααααααααααααφι μου!
Εμεγάλωσεν... τζαι πάει τζαι "χολείο" (=παιδικός σταθμός)...
Μάνι-μάνι... Θκυό χρονών! Τζαι να κρατεί τζαι την τσέντα (τσιάντα κατά τους Λεμεσιανούς, παλάσκα ή μαουλούκα για τους "αρχαίους" παφίτες :Ρ) του τζαι να πηαίνει... "χολείο"...
Πάντως εν επολλοσυγκινήθηκα... Ήταν αναμενόμενο... Σε ούλλα την πρωτιά, επήρεν την η κοράσα. Επήραμεν το βάπτισμα του πυρός σαν γονιοί τζαι τωρά οι συγκινήσεις εν ναιν τόσο καταιγιστικές! Εν πιό ήπιες :)
Την πρώτη μέρα επήρα τον για μιαν ώρα μόνο. Ε! ακριβώς στην ώρα, άρκεψεν να κλαίει τζαι να θέλει την μάμμα του. Έπιασα τον χωρίς να το κάμω θέμα... Άφηκα να περάσουν λλίες ώρες τζαι μετά να του ξαναμιλήσω για το "χολείο". [Ανησύχησα... λαλείς ο Μάμμο να θεωρεί ότι το... χολείο φκαίνει που την χολή? τζαι γι΄αυτό να έκλαιεν? Ναι, μεν γελάς εξέτασα ούλλα τα ενδεχόμενα :Ρ Όφφου! Αλόπως εν θα κάμνει στο σχολείο... Τόσον μαμμόθρεφτος, που ένει...]
Όταν του άνοιξα κουβένταν, όμως, εν ήταν αρνητικός! Ερώτησα τον, "που εν να πάμεν αύριο?" τζι είπεν μου "χολείο". Άρα?...
Την δεύτερη μέρα εστοχεύαμεν στην ανάμιση ώρα. Μπορώ να πω ότι τα καταφέραμεν, διότι άρκεψεν να κλαίει... ακριβώς στην ώρα του! Πάλαι, όμως, ήταν θετικός προς το σχολείο. Ερώτησα τον τι έχει στο σχολείο τζι είπεν μου: κατακύλα, μούνιες, παμπάλα, παιάκια, κακάλα, παινίγια*...
Την τρίτη μέρα εσπάσαμεν το ψυχολογικό φράγμα των 2μιση ωρών, σε παρακαλώ!!! Επήα στες 3 ώρες να τον πιάσω τζι ούτε καν έκλαιε! Ήταν χαρούμενος! Μόλις με είδεν..., εννοείται, εβυζάκωσεν πάνω μου! Στην επιστροφήν ερώτησα τον, πόσον αγαπά την δασκάλα του τζι είπεν μου: "πολύ, πολύ, πολύ!" (κλασσική απάντηση, αλλά αληθινή)!
Θα δείξω αυτοσυγκράτηση, παρόλα ταύτα, διότι... "μηδένα προ του τέλους μα(ή κα)κάριζε"...
Μετά το σχολείο ετραγουδούσε μου: Μούυυυυυνια, Πέεεεεελλα... (εύχομαι να μεν ξηάσει που μπαίνουν οι... τόνοι! :Ρ)
*
κατακύλα = κατρατζύλα/τσουλήθρα
μούνιες = κούνιες
παμπάλα = τραμπάλα
παιάκια = παιδάκια
κακάλα = δασκάλα
παινίγια = παιχνίδια
Χαχαχαχα κοπέλλιν! 2 χρονών τζιαι αρκεψεν που τα τωρα τα πονηρα;; :Ρ
ΑπάντησηΔιαγραφήχαχαχαχχα ναι! :Ρ
ΔιαγραφήΑΑΑ!!! Σταμάτα και αγχώθηκα παραπάνω!! ( εμένα είναι ακόμα πιο μικροί και δεν λένε καν χολείο! Αλλά θα είμαστε μια χαρά... ελπίζω... Εγώ υπολογίζω ως την Πέμπτη να συνηθισόυμε... Αλλά μάνι μάνι αγάπησεν την δασκάλα ο δικός σου!! Αμέσως να μας αντικαταστήσουν!!! :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕμεις ειμαστεν αναντικαταστατες κορη!
ΔιαγραφήΕν αλλοσπως που τες αγαπουν τες δασκαλες :Ρ
Μια χαρα εν να τα παν! Μεν αγχεσαι :)
Εμείς εγινήκαμεν τόσων χρονών να δούμεν μούνιες...
ΑπάντησηΔιαγραφήχαχχαχαχχα :Ρ
Διαγραφήέφυρε με!!!
ΔιαγραφήΠοια εν τούτη η μούνια που εκόλλησεν του μωρού? Την μάνα της ξέρουμεν την?
ΑπάντησηΔιαγραφήυποψιάζομαι ότι εν η κόρη του Αλ Μούνια
ΔιαγραφήΑδε κατασταση!
ΔιαγραφήΟλοκληρην αναρτηση, εκολλησαν πας σε μιαν λεξη! τς τς τς
Μούνια, ξημούνια, τι τέλεια που ένει τούτη η φάση με τα μωρούθκια!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕν δυσκολος ο αποχωρισμος... :ζ
ΔιαγραφήΦιουξ! Ησυχασεν η κκελλε μου... τουλαχιστον τα πρωινα :Ρ
μάνα μου ρε... :)
ΑπάντησηΔιαγραφήμη άγχου, ενά ρτει τζαι ο τζαιρός που ενά μάθει τζαι σωστό τονισμό... ;ρ χαχαχαχ
Ελπιζω να αρκησει πολλα... :ζ
ΔιαγραφήΕν τζιαμαι που εν θα συναεται με τιποτε!
Μάναμου ρε το μαμμοθρεφτάκι! Φυσικά εγώ ήμουν σίουρη ότι ο μαμμόθρεφτος εννα έκαμνε στο σχολείο, πως να μεν έτσι αστέρι;!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ γιος μου αστερι? Τουτος εν ολοκληρο πλανητικο συστημα! :Ρ
ΔιαγραφήΚΑΛΑ..Ενα κολλημα το εχετε κει κατω με τα παιδακια στο σχολειο ετσι;;;
ΑπάντησηΔιαγραφήΕιδα και την αλλη με τα διδυμα...!!
Βρε δεν παθαινουν τιποτα...!!
Σε λιγο, δεν θα θενε...Να φυγουνε...!!
ΗΔΗ δεν θελει να φυγει!
Διαγραφήάκαδημαϊκός πολίτης πλέον!! Μπράβο του :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπορεις να το πεις κι ετσι... :)
Διαγραφή:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια να δούμε ποιός θα κλαίει από Δευτέρα, ο Μάμμο ή η Γρούτα;
Η αλήθεια είναι ότι εν πολλά μωρό ακόμα,κι ας ελπίσουμε να συνεχίσει να παρατονίζει για καιρό διότι χμ...στη Λεμεσό τα μωρά μαθαίνουν τις πονηρές λέξεις από το νηπιαγωγείο!
Μεν ξυνεις πληγες κορη εσυ!
ΔιαγραφήΕν να μεν εβρω μιαν δουλεια? Να προσκολιουμαι? :(
Εν τους επιτρεπω να λαλουν "κακες" λεξεις! Εν μπορω φυσικα να τους αποτρεψω απο το να τες μαθουν :(
μάνα μου το!! :-))
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι μανα μου το... εξυπνησε... παω... ;)
Διαγραφήenjoy it now Γρούτα μου..νομίζω έρκεται πολλά γρήγορα η φάση που θέλουν να κλειδώνουνται μόνα τους στο δωμάτιο as far away from their parents as possible!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΑΑΧΧΧΧ! Ναι! Εν να τα χουμεν τζαι τουτα καποια στιγμη!
ΔιαγραφήΥπομονη! Τα πρωτα... τριαντα χρονια εν τα δυσκολα :Ρ
Αφου είπαν τα ουλλά οι άλλοι, εγω θα επικεντρωθώ στο να εβρεις τζαι εσυ μια δουλειά τζαι σου προτείνω στο κέιτερινγκ που θα ανοιξουμε με την Ποστ Μπάμπυλον, να κάμνεις τα τζέλια για τα παιδικά πάρτυ που θα αναλαμβάνουμε! :Ρ
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπειδη το σεναριο εν... φανταστικο (διττη εννοια), θα καμνω φανταστικα τζελια τζαι φανταστικες τρουφες, αν θελετε, για να πληρωνουμε περισσοτερα φανταστικα λεφτα :Ρ
ΔιαγραφήΦανταστικοοοο!!!
Ώσπου να το πάρεις είδηση, θα πάει στρατό... Πάσιν τα χρόνια και δεν το καταλάβουμε...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα σου πω το κλασσικο? "οσπου να παει ο γιος μου στρατο, εν να καταργηθει!" αχχαχαχαχ :Ρ
ΔιαγραφήFirst visit, greeting friends.....
ΑπάντησηΔιαγραφήWelcome :)
ΔιαγραφήΑυτές είναι οι πιο όμορφες στιγμές στη ζωή του γονιού!... συγκινήσου όσο θέλεις! αυτά θα έχεις να θυμάσαι όταν θα πάει φαντάρος... Πω πω... φαντάζεσαι; Το σκέφτομαι και με πιάνει σύγκρυο!...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα χαίρεσαι την οικογένειά σου Γρούτα μου! Και να προσέχεις τον εαυτό σου για να έχεις αντοχές!...
Καλό Φθινόπωρο!
Ευαγγελία
Κι εμενα με πιανει συγκρυο γιατι εδω πανε φανταροι στα 18 :(
ΔιαγραφήΕυχαριστω Ευαγγελια μου, επισης!