"Που πάμεν?"

Εσκέφτηκα να γράψω λλία πράματα σχετικά με το θέμα, που έθεσε προ ημερών η Leni. 

Ε, πιστεύκω, ούλλοι επροβληματιστήκετε πας το θέμα "που πάμεν" σε σχέση με την νέα γενιά. Και δεν εννοώ όλη την νέα γενιά, αλλά τους μαθητές: δημοτικής και κυρίως μέσης εκπαίδευσης. Τους μιτσιούς δηλαδή. Περισσότερο, βέβαια, προβληματίζουνται οι συνειδητοποιημένοι γονιοί τζαι οι ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί λειτουργοί μέσης και δημοτικής εκπαίδευσης.

Γιατί προβληματίζουνται? Γιατί βλέπουν να γίνουνται πράματα, που θεωρητικά τζαι σύμφωνα με τα δικά μας πρότυπα και παραστάσεις, δεν έπρεπε να γίνουνται. Πχ: τα "μωρά" στα σχολεία πλέον είναι πιο ατίθασα, δεν δείχνουν σεβασμό, είναι άτακτα, ανεξέλεγκτα, αυθάδικα και το χειρότερο σαν χαρακτήρες, ρηχοί. Διευκρίνηση: αναφέρομαι στην πλειοψηφία (που θέλω να πιστεύκω ότι δεν είναι μεγάλη). Το χειρότερο είναι ότι ακούμεν τζαι άλλα φοβερά: να αρκέφκουν το κάπνισμα που το δημοτικό, για σεξουαλικές σχέσεις σε ηλικίες που όλο τζαι χαμηλώνουν, για ναρκωτικά, για πράξεις βίας τζαι μάλιστα ενάντια σε εκπαιδευτικούς λειτουργούς, για χουλιγκανισμό κλπ κλπ...

Σύμφωνα, πάντα, με την δική μου λογική, τα μωρά είναι καθρέφτης. Μέσα τους αντανακλάται ο τρόπος που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας τους, από τις διάφορες επιρροές γύρω τους. Δηλαδή, από την οικογένεια, το σχολείο και τον κοινωνικό περίγυρο. Υπάρχει βέβαια κι ο παράγοντας ψυχισμός, ο οποίος παίζει καθοριστικό ρόλο στο, σε ποιό βαθμό επηρεάζεται ένα άτομο αυτής της ηλικίας, από τις εξωγενείς επιρροές, που ανάφερα. 

Γιατί, λοιπόν, τα μωρά μας κάποτε προκύπτουν αγγουράκια ζαβά? Προσέξετε σε τουν το σημείο! Τα αγγουράκια τα ζαβά, πάλαι αγγουράκια ένει, την ίδια γεύσην έχουν. Ειδικά άμαν εν του χωραφκιού εν τζαι πιο γλυτζιά. ΑΛΛΑ, άμαν την αγγουρκά εν την στυλλώσεις πάνω, ούτως ώστε τ' αγουράκια να κρέμμουνται πας το φυτό για να γίνουνται ίσια, τότε θα μεγαλώσουν χαμαί, μες το χώμα, πας τες πέτρες τζαι θα ζαβώσουν - τζιαμαί υπάρχουν τζι άλλοι κίνδυνοι: να πατηθούν, να λύσουν, να φαηθούν, να σπορκάσουν, αλλά εν εν της παρούσης (γιατί εν θα ασχοληθούμε με ειδικές περιπτώσεις, αλλά με το γενικότερο κακό). Το πρόβλημα, λοιπόν, με τα αγγουράκια τα ζαβά εν εν η γεύση. Το πρόβλημα τους εν κυρίως θέμα μαρκετινγκ/πλασαρίσματος. Διότι πον να τα βάλεις μες την κάσια να τα πάρεις στον φθαρτέμπορα, εν να σου πει: "μα ντα πον τουν τ' αγγούρκα τα ζαβά! Πως θα τα πουλήσω? Ο κόσμος θέλει τα ναν όμορφα τζαι ίσια!" Άρα τ' αγγουράκια τα ζαά εν δεύτερης ποιότητας τζαι ότι τζαι να συμβαίνει, είτε πουλιούνται πιο φτηνά, είτε εν πουλιούνται καθόλου.

Επειδη, αυτή δεν είναι "διάλεξη" επί των αγγουρακίων (ήταν απλά παράδειγμα), συνεχίζω στο θέμα μας:

1. Άμαν το μωρό που τον τζαιρό πον να γεννηθεί τζαι στην κρίσιμη ηλικία των 0-4 ετών, που η οικογένεια παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ψυχοσωματική του ανάπτυξη, αντί να αναγιώνεται που την ΜΑΝΑ ΤΟΥ (που εν μπορεί, γιατί πρέπει να δουλεύκει 8ωρο για να φκουν οι δόσεις των χρεών), αναγιώνεται που την Φιλιππινέζα ή στην "καλύττερη" περίπτωση, που την γιαγιά (η οποία σίουρα θα το χαλάσει με τον ένα ή άλλο τρόπο, διότι αν ήταν να αναγιώνει κοπελλούθκια στην ηλικία της, η φύση θα προνοούσε ώστε να είναι σε θέση να τεκνοποιεί τζιόλας),
2. Άμαν ο τζύρης του μωρού εν έσχει χρόνο ν' ασχοληθεί γιατί έσχει πολλές δουλειές (για να φκουν οι δόσεις των χρεών) τζαι άλλα τόσα χόμπυ,
3. Άμαν οι γονιοί, ακριβώς επειδή εν εβρίσκουν χρόνο ν' ασχοληθούν, νιώθουν τύψεις τζαι προσπαθούν να εξιλεωθούν, υλοποιώντας την παραμικρή υλική επιθυμία των μωρών,
4. Άμαν οι γονιοί απού την κούραση της ευτομάς, αφιερώνουν το Σαββατοκυρίακο  στην ξεκούραση και σε διάφορα άλλα δικά τους χόμπυ, αντί να προσπαθήσουν να αναπληρώσουν λλίο που τον χρόνο, που χάνουν με τα μωρά τους,
5. Άμαν στην προσπάθεια τους να ησυχάσουν τζαι λλίον, παραπέμπουν τα μωρά στην τηλεόραση, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να μεν τους έχουν πας την κκελλέ τους, 
6. Άμαν οι ίδιοι οι γονιοί, εν ρηχοί σαν χαρακτήρες τζαι διούν μεγαλύττερη βαρύτητα στο να αναγιώσουν επιτυχημένα, επαγγελματικά, άτομα - αντί ανθρώπους κοινωνικούς τζαι συναισθηματικά ισορροπημένους,
7. Άμαν οι γονιοί προβάλλουν πάνω στα παιθκιά τους τα δικά τους όνειρα τζι επιθυμίες,
8. Άμαν τα περιβάλλουν με υπερπροστατευτισμό - γιατι εν αντιλαμβάνουνται ότι η διαπαιδαγώγηση περιέχει, αναγκαστικά, προτροπές για συμμόρφωση και τιμωρία (ως στέρηση προνομίων πάντα), κι ότι τούτα μπορεί να μεν αρέσκουν στα μωρά, αλλά τα ωφέλη τους μακροπρόθεσμα εν ευεργετικά για τον χαρακτήρα τους, 
9. Άμαν οι γονιοί, ως εκ των ανωτέρω, δεν παραδειγματίζουν έμπρακτα τα μωρά τους,   
10. Άμαν γενικά οι γονιοί έχουν λάθος προτεραιότητες (τζαι τούτον εν ναιν μόνο δική τους ευθύνη, αλλά τζαι της κοινωνίας τζαι ειδικά της κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής του κράτους),

τότε τα μωρά μεγαλώνουν με ένα σωρό κενά, που κάμνουν την ζωή των ευσυνείδητων εκπαιδευτικών εξαιρετικά δύσκολη, την ζωή των γονιών τους ακόμα δυσκολότερη (τζι ας μεν το παραδέχουνται) τζαι την κοινωνία μας ετοιμόρροπη. Άρα, τζαι οι ακραίες συμπεριφορές, που παρατηρούνται τελευταία στα σχολεία, εν φυσιολογικό απότοκο των πιο πάνω εκφάνσεων του νεοκύπριου.

Αύριο, πον να φκουν στην αγορά εργασίας, εν να αλλάσσουν την μια δουλειά μετά την άλλη, όϊ λόγω έλλειψης προσόντων, αλλά επειδή θα είναι ασταθείς χαρακτήρες. Τους συντρόφους, επίσης, θα τους αλλάσσουν σαν τα πουκάμισα γιατί θα δυσκολεύκουνται να κατασταλάξουν. Θα δυσκολεύκουνται να κοινωνικοποιηθούν, να κάμουν φίλους τζαι να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Θα νιώθουν σαν το ψάρι εξω που το νερό τζαι ότι κάτι τους λείπει.

Τζαι πράγματι κάτι θα τους λείπει! Θα τους λείπει η αίσθηση/θαλπωρή της αγάπης των γονιών τους. Η αγάπη θέλει χρόνο. Εν μπορείς ν΄ αγαπάς, χωρίς ν΄αφιερώνεις χρόνο στο αντικείμενο της αγάπης σου. Οι ρυθμοί της ζωής μας (σε μιά μιτσιά χώρα, όπως η Κύπρος, καταντά γελοίο) στερούν που τα παιθκιά μας το ΜΟΝΟ, ουσιαστικά, που χρειάζουνται: εμάς τους ίδιους! Εφόσον θα τους λείπει η αγάπη, δεν θα μπορούν, ούτε οι ίδιοι, να την δώσουν. Διότι τζαι να την νιώθουν, δεν θα μπορούν να την εκφράσουν...