Λύση μυστηρίου...

Στην αρκή είπα: "α! ντα ωραία, έππεσα σε γνωστόν μπλογκερ, εν ναν εύκολο". Πάω στο μπλόκ, του ταιρκού μου για το Σίκρετ Σάντα, τζαι αρκεύκω δκιάβασμα, όνλυ για να ανακαλύψω κάτι, που δεν είχα προσέξει. Η συγκεκριμμένη μπλόγκερ διατηρεί, το αξιότιμο, μπλόγκ της από το 2008!!! Αγχώθηκα!

Ε ποτζεί-ποδά... εκάλυψα την ύλη! Μα εν τζαι πολυγραφώτατη, η ευλοημένη! Ούτε, ο χαλκέντερος Ωριγένης τόση παραγωγή. Τζαι μιάλες αναρτήσεις, όϊ μια θκυό παραγράφους. Τζαι σοβαρά θέματα! Ντα! εν θα ισχυριστώ ότι, εθκιάβασα και το τελευταίο "ι", αλλά πάνω-κάτω εσχημάτισα μιαν άποψη.

Μελετώντας το εν λόγω μπλογκ, εσυνειδητοποίησα ότι έχω, από ελάχιστα έως καθόλου, κοινά σημεία με την μπλόγκερ ταύτη. Δηλ.: ΓΥΜΝΑΖΕΤΑΙ με ποδηλασία, πάει γυμναστήριο - κατά καιρούς, τζαι με την προϋπόθεση να μεν έσχει τρύπα το κολάν - αρέσκει της ο χόρος, έσχει πολλήν ενέργεια τζαι κάμνει σχίλια πράματα ταυτόχρονα. Πως είμαι εγώ δηλ.? ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ! Υπάρχουν τζαι κάποιες, πολλά μικρές συγκλίσεις, φυσικά: τζαι μέναν αρέσκει μου η ποδηλασία (αλλά εν κάμνω), αρέσκει μου ο χορός (αλλά εν θέλω να θέσω σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα την δική μου ή άλλων), είναι εκπαιδευτικός, όπως κι εγώ (με την σημαντική διαφορά ότι μάλλον απολαμβάνει το), είναι ζωόφιλη πρακτικά (ενώ, εγώ μόνο θεωρητικά) και μισεί το γεγονός ότι, τα Χριστούγεννα εκατάντησαν μια αφορμή για σπατάλη, για επίδειξη ματαιοδοξίας τζαι άκρατου καταναλωτισμού (δαμαί υπάρχει πλήρης ταύτισης).

Η μπλογκέρισσα μου δηλ. είναι μια δυναμική, σύγχρονη, συνειδητοποιημένη και σκεπτόμενη (πάνω απ' όλα) γυναίκα, που δεν κολλά σε καλούπια προσχημάτων και καθωσπρεπισμού (βλ.: και ανάρτηση περί γάμου, για επαλήθευση). Έτσι, ανατράπησαν όλα μου τα σχέδια. Διότι εσκέφτουμουν, αν εππέσω με μπλόγκερ γένους θηλυκού, να της κάμω εικόνικο/συμβολικό/γελοιωδέστατο δώρο μίαν κεφκύρα ή ένα γιοκλαΐ. Ομοίως εκέφτουμουν, αν εππέσω με μπλόγκερ γένους αρσενικού, να του κάμω εικόνικο/συμβολικό/γελοιωδέστατο δώρο τζείνα, που μου μείναν που τον γρουτοδιαγωνισμό. Αλλά, άλλον οι σκέψεις τζι άλλον οι πράξεις - γιατί άμαν έρτεις στο δια Σάντα ταύτα (Χαίρετα μου την Πρασινάδα), πρέπει να μπεις στην θέση του άλλου τζαι να τον νιώσεις, λλίον καλύτερα. 


Το οποίον, πράττω αυτή την στιγμή: μπαίννω στην θέση της Εόλικα τζαι θκιαβάζω τουν την ανάρτηση... Πιάννει με το λάωμα, που τα ορθογραφικά, τις ασυνταξίες τζαι τα γραμματικά λάθη τζαι διώ ένα ππούνιο της οθόνης τζαι διαλύω την! 
^%%$&#*^))*()_*(...^(%&...*$^&... :(

Έκαμες την λουβίθκια κόρη! ντζ ντζ ντζ Τωρά?

Λοιπόν, για να μεν στενοχωρκέσαι, εν να σου κάμω δώρο μιαν οθόνη! Αλλά, εν να σου την πιάω 8 ιντζών. 

Ναι, ξέρω το ότι εν πολλά μιτσιά, συγκρίσει με τζείνη που' σπασες... Υπάρχει λόγος, όμως... σοβαρός... Άμαν θωρείς τα λάθΟΙ των συμπλόγκερ σου, σε μιτσιάν οθόνη, θα τα βλέπεις (αναγκαστικά) πιο μικρά... θα συγχίζεσαι πιο λλίον... Πρέπει να έισαι ή ρ ε μ η... σκέφτου την σχυλλούα σου... σκέφτου τον Πέϊπ σου... έσχεις τζι ένα γάμο να οργανώσεις...

Εχάρηκα που σε γνώρισα (παρεπιπτόντως και επισταμένως)και σου εύχομαι τη Νέα Χρονιά, να σου έρτουν ούλλα βολικά, να είσαι γερή τζι ευτυχισμένη!

Ο δρόμος, ο χρόνος κι... Ο ΠΟΝΟΣ!

Αγαπημένοι συνβλόγερς, πρέπει να σας πω τον πόνο μου... 

Εγόρασεν μου ο Βρούτος (ο στύλλος του σπιθκιού) ένα μάους ασύρματο και όπτικαλ - γιατί το δικό μου ελάωσα το τζαι όποτε έθελεν εδούλευκε. Εν πολλά ωραιούι, γυαλλιστερούι τζαι μαυρί. Πον να κάμνεις κλικ εν ακούεται σαν τζαι κόφκεις τα νύσχια σου με τον νυχοκόπτη!!! Ακούεται ένας υπόκωφος θόρυβος σαν τζαι κτυπάς βελούδο! Μάναμου το! 

Α! ναι! Εξήασα να πω τον πόνο μου :ζ
Τουν το μάους λοιπόν έσχει έναν αΐπι :(  (όϊ που εν θα του' βρισκα) Εσυνήθισα πον να κάμνω σκρολλ απ εντ ντάουν να ακούεται το χαρακτηριστικό "κρρρρρ".... τούτο το μάους εν κάμνει τζειν τον ήχο :( 

Εν απολαμβάνω το σκρολλ έτσι σκέδιο... Νομίζω τζαι ξερογυρίζει, αντί να ταράσσει η εικόνα... :(

Πάρτε και το... "σχετικό";Ρ τραγουδάκι, που τυγχάνει αγαπημένο!

Finito la kou(v)erta!

Ετέλεψα την κουβερτούα και την δημοσιεύω προς τέρψην των οφθαλμών σας ;Ρ

Ε μιαν τζι εμπέητε έσσω μου, δέτε τζαι το δέντρο μου...

Εν φορτωμένο πισκόττα τζαι σμιλέματα... Γιατί το έφκαλα ζαβά? Μα για να εξασκήσεις τζαι νάκκον τον ζίνιχον σου!

Από το υπερπέραν σας μιλώ...$@$@% δεν έχω καλή επαφή... !#@!$!@$ &

Γειάαααα :ζ (έντερ ιμότικον βαριεστημένο)

• Είμαι ένα μάτσο χάλια.... Η αιμοσφαιρίνη μου πρέπει ναν υπό του μηδενός! Όσον τζαι μουίζω! (μεν μου ζητήσετε να ετυμολογήσω την τελευταία λέξη).
• Αν χρειαστώ μετάγγιση, το Ο+ εν εύκολη ομάδα αίματος, εν ναι? Σήμερα, όμως, είσχεν ανακοίνωση η Τράπεζα Γαίματος του Γενικού Λευκωσίας, ότι ήταν έλλειψη το Α+ και Ο+. Γι' αυτό "Δώστε Αίμα!", μπορεί να... μου σώσετε την ζωή ;Ρ

• Ο μαμμόθρεφτος κρατεί ένα μικρό κίτρινο τσαντάκι (με αλυσίδα, με φιογκάκι και ένα μεγάλο... πετράδι) τζαι περιφέρεται, με το τραππαλιστό του βηματάκι, μες το σπίτι... Υπάρχει κάτι ανησυχητικό σ' αυτή την πρόταση?

• Επήα να πιάσω την κόρη, που το ολοήμερο (5 βήματα - με το αυτοκίνητο - που το σπίτι μου, εκατάφερα τα) τζι ερώτησα την αν έφαεν ούλλο το φαϊ της. Είπεν μου "ΝΑΙ!" (όπως κάθε μέρα). Είπα να την φοερίσω λλίον (σίουρα πράματα), ότι εν να πιάσω την δασκάλα τηλέφωνο να την ρωτήσω τζαι λαλεί μου (με ύφος σοβαρό) "έμπα μες το αυτοκίνητο τζι εν να σου πω". Μπαίνω τζι αννοίω τ ' αυκιά μου, σκεπτόμενη "Θεέ μου, τί εν ακούσω πάλαι!". Αννοίει το υπέροχο στοματάκι της, με τα μικροσκοπικά (βρεφικά ακόμα) δοντάκια της τζαι λαλεί μου, "μάμμα, κάθε μέρα, που σου λάλουν ότι έφαα το ούλλον το φαϊ μου... (ένοχη παύση), εν το έτρωα.... Έλάλουν σου ψέμματα!" Ξαφνικά ούλλα τα κομμάθκια του παζλ, ήβραν την θέση τους: ενόμιζα ότι απλά άνοιξεν η όρεξη της - γιατί όταν έρκετουν σπίτι ήταν να μας φάει τζαι μας κάθε μέρα. Τελικά, εν που ήταν νηστιτζιή... :( Φυσικά, υποσχέθηκε μου (ξανά) ότι εν θα μου ξαναπεί ψέμματα... ως την επόμενη φορά.
• Η κοπέλα, που μας βοηθά στην καθαριότητα του σπιθκιού, τους τελευταίους 6 μήνες, , αποχαιρέτησεν μας γιατί εν να φύει να πάει στην πατρίδα της. Είπεν μου ότι σαν εμάς εν εγνώρισεν άλλους τζι έκλαιεν. Ελυπήθηκα :( Σκέφτου, δηλαδή, ίντα λος συμπεριφέρουνται άλλοι, για να μας συγχαίρει εμάς, που απλά είμασταν εντάξει - εν εκάμαμεν τζαι τίποτε το ιδιαίτερο...
• Πάω να κάμω λλίον σμιλί, πας τον καναπέ, πέρκει φέρω τα μίλια μου.

Χάτε γειά :/

Last Christmas Parody ;D

Αθάνατο Κυπριακό... Πνεύμα!

 

Γελάχαχαχατε γιατί χανόμαστε! 

Χριστουγεννιατικα Στολιδια με σμιλι

Ε ΟΚ! Εν νάκκον ασιδέρωτα.... Καλαααάν, εν τζαι νάκκον μιτσιά....  Ε ντααα ρε κουμπάρε! Εν τζαι νάκκον παραθκιάνταλα!... 

Τι εννοείς, μονο τούτα ένει? Έκαμα τζαι μιαν χιονονυφάδα, αλλά εν τζει που την ασιέρωτη... Εν λλία? Εν μοναδικά στο είδος τους γιατί έκαμα ένα στο κάθε χρώμα... ε καλάν, σχέδιο! 

Μα εν τζι είμαι τίποτε το Σμιλίν, να κάμω παραγωγή!

 ...το αγαπημένο μου! Μεν με ρωτήσετε ίνταλως το έκαμα... εν ηξέρω!

Εν κατακλείδι, παρακαλώ σημειώστε, απαγορεύεται η κριτική, εκτός και αν είναι τζει που την καλοπροαίρετη... ;Ρ

"Που πάμεν?"

Εσκέφτηκα να γράψω λλία πράματα σχετικά με το θέμα, που έθεσε προ ημερών η Leni. 

Ε, πιστεύκω, ούλλοι επροβληματιστήκετε πας το θέμα "που πάμεν" σε σχέση με την νέα γενιά. Και δεν εννοώ όλη την νέα γενιά, αλλά τους μαθητές: δημοτικής και κυρίως μέσης εκπαίδευσης. Τους μιτσιούς δηλαδή. Περισσότερο, βέβαια, προβληματίζουνται οι συνειδητοποιημένοι γονιοί τζαι οι ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί λειτουργοί μέσης και δημοτικής εκπαίδευσης.

Γιατί προβληματίζουνται? Γιατί βλέπουν να γίνουνται πράματα, που θεωρητικά τζαι σύμφωνα με τα δικά μας πρότυπα και παραστάσεις, δεν έπρεπε να γίνουνται. Πχ: τα "μωρά" στα σχολεία πλέον είναι πιο ατίθασα, δεν δείχνουν σεβασμό, είναι άτακτα, ανεξέλεγκτα, αυθάδικα και το χειρότερο σαν χαρακτήρες, ρηχοί. Διευκρίνηση: αναφέρομαι στην πλειοψηφία (που θέλω να πιστεύκω ότι δεν είναι μεγάλη). Το χειρότερο είναι ότι ακούμεν τζαι άλλα φοβερά: να αρκέφκουν το κάπνισμα που το δημοτικό, για σεξουαλικές σχέσεις σε ηλικίες που όλο τζαι χαμηλώνουν, για ναρκωτικά, για πράξεις βίας τζαι μάλιστα ενάντια σε εκπαιδευτικούς λειτουργούς, για χουλιγκανισμό κλπ κλπ...

Σύμφωνα, πάντα, με την δική μου λογική, τα μωρά είναι καθρέφτης. Μέσα τους αντανακλάται ο τρόπος που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας τους, από τις διάφορες επιρροές γύρω τους. Δηλαδή, από την οικογένεια, το σχολείο και τον κοινωνικό περίγυρο. Υπάρχει βέβαια κι ο παράγοντας ψυχισμός, ο οποίος παίζει καθοριστικό ρόλο στο, σε ποιό βαθμό επηρεάζεται ένα άτομο αυτής της ηλικίας, από τις εξωγενείς επιρροές, που ανάφερα. 

Γιατί, λοιπόν, τα μωρά μας κάποτε προκύπτουν αγγουράκια ζαβά? Προσέξετε σε τουν το σημείο! Τα αγγουράκια τα ζαβά, πάλαι αγγουράκια ένει, την ίδια γεύσην έχουν. Ειδικά άμαν εν του χωραφκιού εν τζαι πιο γλυτζιά. ΑΛΛΑ, άμαν την αγγουρκά εν την στυλλώσεις πάνω, ούτως ώστε τ' αγουράκια να κρέμμουνται πας το φυτό για να γίνουνται ίσια, τότε θα μεγαλώσουν χαμαί, μες το χώμα, πας τες πέτρες τζαι θα ζαβώσουν - τζιαμαί υπάρχουν τζι άλλοι κίνδυνοι: να πατηθούν, να λύσουν, να φαηθούν, να σπορκάσουν, αλλά εν εν της παρούσης (γιατί εν θα ασχοληθούμε με ειδικές περιπτώσεις, αλλά με το γενικότερο κακό). Το πρόβλημα, λοιπόν, με τα αγγουράκια τα ζαβά εν εν η γεύση. Το πρόβλημα τους εν κυρίως θέμα μαρκετινγκ/πλασαρίσματος. Διότι πον να τα βάλεις μες την κάσια να τα πάρεις στον φθαρτέμπορα, εν να σου πει: "μα ντα πον τουν τ' αγγούρκα τα ζαβά! Πως θα τα πουλήσω? Ο κόσμος θέλει τα ναν όμορφα τζαι ίσια!" Άρα τ' αγγουράκια τα ζαά εν δεύτερης ποιότητας τζαι ότι τζαι να συμβαίνει, είτε πουλιούνται πιο φτηνά, είτε εν πουλιούνται καθόλου.

Επειδη, αυτή δεν είναι "διάλεξη" επί των αγγουρακίων (ήταν απλά παράδειγμα), συνεχίζω στο θέμα μας:

1. Άμαν το μωρό που τον τζαιρό πον να γεννηθεί τζαι στην κρίσιμη ηλικία των 0-4 ετών, που η οικογένεια παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ψυχοσωματική του ανάπτυξη, αντί να αναγιώνεται που την ΜΑΝΑ ΤΟΥ (που εν μπορεί, γιατί πρέπει να δουλεύκει 8ωρο για να φκουν οι δόσεις των χρεών), αναγιώνεται που την Φιλιππινέζα ή στην "καλύττερη" περίπτωση, που την γιαγιά (η οποία σίουρα θα το χαλάσει με τον ένα ή άλλο τρόπο, διότι αν ήταν να αναγιώνει κοπελλούθκια στην ηλικία της, η φύση θα προνοούσε ώστε να είναι σε θέση να τεκνοποιεί τζιόλας),
2. Άμαν ο τζύρης του μωρού εν έσχει χρόνο ν' ασχοληθεί γιατί έσχει πολλές δουλειές (για να φκουν οι δόσεις των χρεών) τζαι άλλα τόσα χόμπυ,
3. Άμαν οι γονιοί, ακριβώς επειδή εν εβρίσκουν χρόνο ν' ασχοληθούν, νιώθουν τύψεις τζαι προσπαθούν να εξιλεωθούν, υλοποιώντας την παραμικρή υλική επιθυμία των μωρών,
4. Άμαν οι γονιοί απού την κούραση της ευτομάς, αφιερώνουν το Σαββατοκυρίακο  στην ξεκούραση και σε διάφορα άλλα δικά τους χόμπυ, αντί να προσπαθήσουν να αναπληρώσουν λλίο που τον χρόνο, που χάνουν με τα μωρά τους,
5. Άμαν στην προσπάθεια τους να ησυχάσουν τζαι λλίον, παραπέμπουν τα μωρά στην τηλεόραση, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να μεν τους έχουν πας την κκελλέ τους, 
6. Άμαν οι ίδιοι οι γονιοί, εν ρηχοί σαν χαρακτήρες τζαι διούν μεγαλύττερη βαρύτητα στο να αναγιώσουν επιτυχημένα, επαγγελματικά, άτομα - αντί ανθρώπους κοινωνικούς τζαι συναισθηματικά ισορροπημένους,
7. Άμαν οι γονιοί προβάλλουν πάνω στα παιθκιά τους τα δικά τους όνειρα τζι επιθυμίες,
8. Άμαν τα περιβάλλουν με υπερπροστατευτισμό - γιατι εν αντιλαμβάνουνται ότι η διαπαιδαγώγηση περιέχει, αναγκαστικά, προτροπές για συμμόρφωση και τιμωρία (ως στέρηση προνομίων πάντα), κι ότι τούτα μπορεί να μεν αρέσκουν στα μωρά, αλλά τα ωφέλη τους μακροπρόθεσμα εν ευεργετικά για τον χαρακτήρα τους, 
9. Άμαν οι γονιοί, ως εκ των ανωτέρω, δεν παραδειγματίζουν έμπρακτα τα μωρά τους,   
10. Άμαν γενικά οι γονιοί έχουν λάθος προτεραιότητες (τζαι τούτον εν ναιν μόνο δική τους ευθύνη, αλλά τζαι της κοινωνίας τζαι ειδικά της κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής του κράτους),

τότε τα μωρά μεγαλώνουν με ένα σωρό κενά, που κάμνουν την ζωή των ευσυνείδητων εκπαιδευτικών εξαιρετικά δύσκολη, την ζωή των γονιών τους ακόμα δυσκολότερη (τζι ας μεν το παραδέχουνται) τζαι την κοινωνία μας ετοιμόρροπη. Άρα, τζαι οι ακραίες συμπεριφορές, που παρατηρούνται τελευταία στα σχολεία, εν φυσιολογικό απότοκο των πιο πάνω εκφάνσεων του νεοκύπριου.

Αύριο, πον να φκουν στην αγορά εργασίας, εν να αλλάσσουν την μια δουλειά μετά την άλλη, όϊ λόγω έλλειψης προσόντων, αλλά επειδή θα είναι ασταθείς χαρακτήρες. Τους συντρόφους, επίσης, θα τους αλλάσσουν σαν τα πουκάμισα γιατί θα δυσκολεύκουνται να κατασταλάξουν. Θα δυσκολεύκουνται να κοινωνικοποιηθούν, να κάμουν φίλους τζαι να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Θα νιώθουν σαν το ψάρι εξω που το νερό τζαι ότι κάτι τους λείπει.

Τζαι πράγματι κάτι θα τους λείπει! Θα τους λείπει η αίσθηση/θαλπωρή της αγάπης των γονιών τους. Η αγάπη θέλει χρόνο. Εν μπορείς ν΄ αγαπάς, χωρίς ν΄αφιερώνεις χρόνο στο αντικείμενο της αγάπης σου. Οι ρυθμοί της ζωής μας (σε μιά μιτσιά χώρα, όπως η Κύπρος, καταντά γελοίο) στερούν που τα παιθκιά μας το ΜΟΝΟ, ουσιαστικά, που χρειάζουνται: εμάς τους ίδιους! Εφόσον θα τους λείπει η αγάπη, δεν θα μπορούν, ούτε οι ίδιοι, να την δώσουν. Διότι τζαι να την νιώθουν, δεν θα μπορούν να την εκφράσουν...