Α ρε Πάνικ (συνονόματε του αρφού μου) τι μου θύμισες με την σημερινή σου
ανάρτηση... Όταν μιλούμεν για ενδοοικογενειακές αδικίες έχω πολλά να πω, παρόλο που οι γονιοί μου εν που τα πιο δίκαια πλάσματα που ξέρω. Πως γίνεται? Έλα ντε! Μάλλον έχω το σύμπλεγμα του αδικημένου :Ρ
Θκιαβάζοντας σε, Ντζόϋγκλοου, εθυμήθηκα τότε που ήταν να κάμουμεν πάρτυ αποφοίτησης από το Λύκειο (ναι! επήεν ο νους μου τόοοοσον παλιά) τζι όταν το ανακοίνωσα στον φάδερ, ακολούθησαν τα εξής:
-Παπά πόψε έχω έξοδο! Εν το πάρτυ αποφοίτησης μας στο Τάδε ξενοδοχείο!
-Ίντα πράαααμα? Τζαι ποιός σου είπεν ότι μπορείς να πάεις?
-Παπάαααα! Εν να πάσιν ούλλοι οι συμμαθητές μου τζαι εν ναν τζι οι καθηγητές μας!
-Α... Ε καλά, αλλά η ώρα 10 να είσαι έσσω!
-Μα παπά αφού η ώρα 9:30 ξεκινά το πάρτυ!
-ΝΤΣ! (νευριασμένο κλώσμα της τζεφαλής)... ... ...Καλά. 10:30!
-Μα παπά...
Τελικά - φυσικά - εγίνηκεν 12 να πάω σπίτι.
4 χρόνια αργότερα η αρφή μου, η γνωστή σε όλους σας Τάτσα, έθεσε τον πήχη ψηλότερα, αλλά έκατσεν πάνω γιατί υπήρχε το δικό μου ιερό και... ζηλευτό προηγούμενο: "Να' ρτεις μετά τες 12??? Ούτε να το σκεφτείς! Η Γρούτα η ώρα 11 ήταν έσσω!"*
17 χρόνια αργότερα,
όμως, όταν ήταν να αποφοιτήσει το... ποσπόριον, ούτε άδειαν εζήτησεν (απλά ανακοίνωσε), ούτε χρονικό πλαίσιον εκαθορίστηκε (διότι που τα 15 της έφκαινε τζι εγύριζεν μετά τα μεσάνυκτα), ούτε αγχώθηκεν ίντα πον να φορήσει (γιατί μέχρι τότε ήταν πλέον παράδοση να γοράζουν επίσημον ένδυμαν και πατούμενα, ειδικά για την περίσταση)! Και σημειώσατε ότι μέχρι τζαι κομμωτήριο πηαίνουν επί τούτου (το ποσπόριν εν αθυμούμαι).
Κατά τα άλλα (σόρρυ Πάνικ μου) τζι εγώ τζι η Τάτσα είχαμεν μοτορούες. Εγώ μιαν Σιαλούαν τζι η αρφή μου μιαν Λαντούα. Το Ποσπόριον εν είσχεν! ΧΑ!
*Το να αυξομοιώνουμεν τα νούμερα κατά πως μας συμφέρει εν οικογενειακόν μας! Πχ η ώρα 7πμ έρκετουν μάνα μου να με ξυπνήσει για το σχολείο: Γρούτααα!!! Ξύπνα τζι εν 8 η ώρα! 15 λεπτά αργότερα: ΓΡΟΥΤΑΑΑ!!!
Εν 8:30!
