Λυπούμαι όταν σκέφτομαι ότι τουν το μπλογκ έπρεπε να το είχα κάμει πριν χρόνια...
Έτσι εποχή περίπου, πριν 2 χρόνια ας πούμεν, ήταν να σας πρήω, που οι γιατροί... ακυρώναν με σαν άνθρωπο. Που επροσπαθούσαν να με πείσουν ότι εγκυμονούσα έναν εξωγήινο. Που μου λέαν ότι το μωρό που περίμενα εν "επληρούσεν τες προδιαγραφές" για να ζήσει. Που μας εκάμαν, εμένα τζαι τον άντρα μου, να παρπατούμεν τζαι να παραμιλούμεν. Να κλαίουμεν με λυγμούς... Κοινώς, να σύρνουμεν πέτρες.
Ένιωθα το, μέσα μου, να κινείτε συνέχεια, να δηλώνει σε κάθε ευκαιρία πως θέλει να ζήσει. Ήξερα που τότε, που ήμουν 5 μηνών έγκυος, ότι, ο Μαμμόθρεφτος εν ναν τατσίζης τζι εν έππεσα έξω! Σκέφτου να μπορείς να διακρίνεις, πριν ακόμα γεννήσεις, στοιχεία του χαρακτήρα του μωρού σου. Εν το λαλώ σαν επίτευγμα δικό μου, απλά ήταν τόσον ξεκάθαρες οι εκδηλώσεις του. Έθελεν με μονίμως σε ύπτια θέση. Αν επήαινα πως εν να κάτσω, εστριφογύριζεν τζι εκλώτσαν με, ώσπου να γύρω πάλαι πίσω. Αν με ενοχλούσεν κανένα πόδι του ή σχέρι τζαι κούντουν τον να αλλάξει θέση, εκούνταν με τζαι τζείνος τζι εμπάρρωννεν τζιόλας. Αν τούτον εν ναιν τατσιλίκκι, έχασε το νόημαν η λέξη...
Τζι όπως, βιώνεις εσύ τούτα ούλλα τα θαυμάσια, έρκουνται οι γιατροί στον υπέρηχο του δευτέρου τριμήνου να σου πουν ότι, το μωρό σου παρουσιάζει κάποιες ενδείξεις, που μπορεί να σημαίνουν πολλά σοβαρά προβήματα (τίποτε σίουρον, όμως). Παρουσιάζουν σου, λοιπόν σαν επιλογή την έκτρωση. Να χαρώ εγώ επιλογή! :D... Έκτρωση τζι επιλογή, εν παν μαζί. Ειδικά στον 5 μήνα τζαι μετά, η έκτρωση σημαίνει κανονική γέννα τζαι θανατώση του μωρού, αφού γεννήθει. Σκέφτου, λοιπόν, να εγκυμονείς 5+ μήνες, να πάεις να γεννήσεις τζαι να επιστρέψεις σπίτι σου χωρίς μωρό - ωσάν να μεν εσυνέβηκε τίποτε - επειδή ο ακτινολόγος είδεν κάτι πον του άρεσε!
Ποττέ στην ζωή μου δεν ένιωσα πιο άκυρη την ύπαρξη μου. Βασικά, ποττέ εν ένιωσα ξανά έτσι. Ένιωθα ισοπεδωμένη, ένα τίποτε, ΑΚΥΡΗ! Σαν να είχα περάσει ξαφνικά στην ανυπαρξία... Που την στιγμή που μου είπαν ότι ΠΡΕΠΕΙ να αποβάλω το μωρό μου (αν τζαι διατείνουνταν ότι εν δική μου η απόφαση τζι η... επιλογή [!!!???]), που την στιγμή που ακυρώναν την ύπαρξη του μωρού μου (ως μη πληρούσα τις προδιαγραφές), που απαξιώναν το δικαίωμα του να ζήσει/να με γνωρίσει/να δει τον κόσμο, ήταν σαν να με ακυρώναν εμένα την ίδια. Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς, πως είναι να νιώθεις άκυρη - σας βεβαιώνω, όμως, ότι εν πολλά αφύσικο τζαι συντριπτικό συναίσθημα.
Εν έχω πολλά για τα οποία μπορώ να νιώθω περήφανη στην ζωή μου... Ένα πράμα για το οποίο, θα είμαι πάντα περήφανη, είναι η σταθερότητα που έδειξα τζείν την εποχή. Δεν εδιανοήθηκα, ούτε για ένα δευτερόλεπτο να επεξεργαστώ νοητικά, την περίπτωση να σκοτώσω τον γιόν μου. Τζι ενώ, η υστεροβουλία, εν ένα που τα ποοολλά "προσόντα" μου ;Ρ, στη συγκεκριμμένη περίπτωση, η απόφαση μου ήταν οριστική τζαι αμετάκλητη που την ίδια στιγμή, που τέθηκε το ζήτημα. Ο ακτινολόγος είπεν μου: "αφού θωρείς το κόρη! τουν το μωρό εν ναιν καλό!" Τάχα, "ρίψε" το! Απάντησα του: "εν τζι εν πουκάμισο που εγόρασα τζι ήρτεν μιάλο μου τζι εν να το πάρω πίσω, εν τζι εν αυτοκίνητο που το παράγγειλα τετράπορτο τζαι φέραν μου δίπορτο!". Φυσικά εκοίταξεν με, με ύφος "είσαι κρίμα - ότι παθαίνει ο άθρωπος εν που την τζεφαλή του - ότι πάθεις εν τζαι λλία σου".
Τελευταία, σκέφτομαι, σοβαρά, να του πάρω τον Μαμμόθρεφτο, να του τον αμολύσω μες το ακτινολογικό του, να του τα κάμει λιλλίτσια! Για να μάθει να μεν παίρνει τα μωρά στον λαιμό του, με τόσην ευκολία. Εν καλά πον να κάμω? Εν να καταλάβει τίποτε όξα εν θα χαπαρίσει?
Τίποτε απ' όσα υπέθέσαν οι γιατροί (ακτινολόγοι, γενετιστές κά) δεν επαληθεύτηκε στην περίπτωση του Μαμμόθρεφτου. Δόξα τω Θεώ! Είναι ένας τετέντης (= λεβέντης).
Αν, όμως, υπέκυπτα στις πιέσεις τους, σίουρα ήταν να' μουν ακόμα στα πατώματα, μονίμως... ακυρωμένη...
Σημ.: Μάμμμμμα, Τάτσα, τα μυξομάντηλα εν πας το τραπέζι... ;Ρ
