Επήεν τζι ο Καντάφι... οικογενειακώς!
Τόσα χρόνια ο κόσμος ούλος να διερωτάται: πως ένα κράτος την σήμμερον ημέρα, ανέχεται να διοικείται από ένα υπερφίαλο δικτάτορα? Και ξαφνικά.... εξυπνήσαν τζαι φέραν τα πάνω-κάτω! Πολλή αφύπνιση έππεσεν τελευταία σε τουν τον κόσμο! Καλώς! (αν είναι όντως αυθόρμητη εξέγερση του λαϊκού αισθήματος - θέλω να πιστεύκω ότι ήταν όντως έτσι)...
Ε! ΟΚ! ανατρέψαν τον, ετζυνηήσαν τον τζι επιάαν τον! Όσην αγανάκτηση τζαι να είχαν, όσον καταπιεσμένοι τζαι να ένιωθαν, όσα απωθημένα τζαι να τους εδημιούργησεν αυτός, ο άλλωτε κραταιός "ηγέτης", ήταν ανάγκη να τον βασανίζουν και μετά θάνατον? Που την στιγμή που φκαίην η ψυσhή του, ποιός ο λόγος να σέρνουν ένα νεκρό κουφάρι μες τους δρόμους τζαι να χαριεντίζουνται με αυτήν τους την βαρβαρότητα? Ποιάν ικανοποιήση τους έδωκεν αυτή η νεκροσυλία?
Είναι δύσκολο για ανθρώπους σαν εμένα, που δεν έζησαν τα γεγονότα του '74, να καταλάβουμε αυτή την κτηνωδία. Αν ρωτήσεις, όμως, ανθρώπους που έζησαν την κτηνωδία του πολέμου, θα σου απαντήσουν ότι:
Η βία φέρνει βία!
Ο πόλεμος αποκτηνώνει τον άνθρωπο!
Η "Ειρήνη" πατά επί πτωμάτων!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου