"ΤΟ" ρεζιλι...

Α μαναμου, μαναμου! Αθυμουμαι την φαση τζαι θελω να γελω τζαι να κλαιω ταυτοχρονα!

Ο αντρουλης μου τζι εγω (που πολλα θα ηθελα να τον αποκαλω αχαπαρο, αλλα εν θελω να πιαω τα copyrights άλλων, γι αυτο θα τον αποκαλω "ΠΧ4" - δηλ. Πεντε Ποντους Παχος Πετσα, κοινως παχύδερμο - εν το χαϊδευτικο του) εγνωριστηκαμεν οταν ημασταν και οι δυο φοιτηται. Αφου εκαμαμεν τα κουμαντα μας με τα πτυχια, επαναπατριστηκαμεν τζαι ελογιαστηκαμεν, ως ειθισται. 

Σχεδιαζοντας, λοιπον, τον επικειμενο γαμο επαραθεταμεν ο καθενας τα πραματα που θελουμε τζαι ΔΕΝ θελουμε να συμβουν στο γαμο μας, πχ: 1. ΔΕΝ υπηρχε περιπτωση να χορεψουμεν για να μας κρεμμασουν ρυαλια, 2. ο γαμος θα ήταν απλός τζαι κλειστός (1000 νοματοι στην Κυπρο, εν κλειστος γαμος, εν ναι?), 3. το πατημα του ποθκιου την ωρα του γαμου ήταν μες τα ΔΕΝ (επατησα τον ομως! :) - αν εγινετουν το αντιθετο, ο γαμος θα σταματουσε παραυτα).
Αναμεσα σ' αλλα αθυμουμαστεν τζαι διαφορα επεισοδια, που γαμους γνωστων μας τζι εγελουσαμεν τζαι (γιατι να το κρυψωμεν αλλωστε) επεριπαιζαμεν! Πχ: οταν εβρεθηκε το αντροϋνο μπροστα στην εκκλησια, αντι να φιληθουν, εκουτουλλησεν ο ενας τον αλλο!!! ή αντι να της δοκει την ανθοδεσμη εβασταν την σφιχτα τζι εν την εξαπολα!!! ή επηεν μια κοτζιακαρη να σχαιρετησει το αντροϋνο τζαι εβαλεν τον σταυρο της τζαι επροσκυνησεν το σχερι του γαμπρου!!!
Ολα κανονισμενα λοιπον τζαι ερκεται η Μερααα... Βούρος-βούρος, που το πρωιν (κομμωτηρια, αισθητικους, φωτογραφιες, κακα)!... Παμεν στην εκκλησια, σχεδον, την προκαθορισμενην ωρα (με 15' αξιοπρεπους, ενδεδειγμενης και προσυμφωνημενης καθυστερησης)! Βλεπω τον ΠΧ4 να με περιμενει με την κουστουμια του και τα βγιορα. Βλεπω και τον κοσμο συναμενο, με την προσμονη καρφωμενη στο βλεμμα τους... Αλλα, βλεπω και κατι αλλο στο βλεμμα τους: κατι προσδοκιες ειδα, κατι αξιωσεις κλπ τζαι παθαινω ενα ψιλοαγχος, που εκτροχιαζει τον νου μου απο την προδιαγεγραμμενη και λεπτομερως προσχεδιασμενη πορεια του! Δεν ειχα και τον χρονο να ανακαμψω ρε παιδι μου γιατι τα σκαλια της Εκκλησιας ήταν μονο 5!!! Οποτε, ανεβαινω τον γολγοθα μου με ενα θολωμα μες τον νου μου και πλησιαζω τον λατρεμενο μου ΠΧ4!
Ενδεδειγμενη συμπεριφορα: Ο γαμπρος προσφερει τα βγιορα στην νυφη και αυτη πλησιαζει, και φιλιουνται!
Ρ ε ζ ι λ ι: Ο γαμπρος τεινει τα βγιορα προς την νυφη, αλλα αυτη αντι να τα παρει (τα βγιορα), τεινει το χερι της προς... ΧΕΙΡΑΨΙΑ! Ο γαμπρος, για να εξομαλυνει την κατασταση, το παιρνει (το χερι) και την τραβα προς το μερος του διακριτικα, ενω με το αλλο, προσπαθει (παλι διακριτικα) να της κοττησει την ανθοδεσμη! Η νυφη (τατσιζισσα εκ φυσεως) αρνειται πεισματικα να κοντεψει και σκεφτεται: μα ντα που παθε τζαι κολλησε το τσαϊριν (βγιορα) πανω μου?
Φυσικα, όλα αυτα, εκρατησαν μερικα δευτερολεπτα (που μου φανηκαν αιωνες) τζαι μονο τζεινοι που ηταν πολλα κοντα στη φαση, εκταλαβαν το τζαι πηρεν τους το γελούι (ετσι λαλω τζαι παρηορκουμαι). Ακολουθως, ο ΠΧ4 ειπεν, μεσα που τα δοντια: "μαναμου, συνελθε!" Και αμεσως αρθηκεν η θολουρα μες το νου μου τζαι διεσωσα ο,τι... απεμεινε απο το image!
Ο ΠΧ4 (ονομα τζαι πραμα) ακομα φακκα μου το, τζαι περιπαιζει με! Αλλα, αντικρουω τον, με το να του θυμιζω το... πατημα!