Οι περιπέτειες του Μαμμόθρεφτου!

Η Μαριλού εισηγήθηκε πριν λλίον τζαιρό, να μετονομάσω το μπλογκ σε "Οι περιπέτειες του Μαμμόθρεφτου". Έσχει δίκαιο! Αφού μονοπωλεί τα θέματα των αναρτήσεων μου. Μα πως να γίνει διαφορετικά, αφού εν μια ιστορία τουν το κοπελλούι! Κάθε μέρα ζω ένα μαραθώνιο συνάματος των γερημιών τζαι των ζημιών που κάμνει.

Αν τον αφήσουμεν μιαν ώραν ανεξέλεγκτο, θα κατεδαφίσει το σπίτι, ...χωρίς υπερβολή ;). Μόλις τον κατεβάσουμε που τον θρόνο του (high chair), πρέπει απαραιτήτως να γίνουν τα εξής:

• Να κλείσει η πόρτα της τουαλέττας, για να αποφευχθούν τυχόν επαφές με την λεκάνη, τον κάλαθον αχρήστων, την φρούτσα της τουαλέττας κλπ.
• Να κλείσει η πόρτα του πλυσταρκού, για να μεν υπάρχει περίπτωση, να πάει να φάει καμιάν ταμπλέττα ή άλλον απορυπαντικό πλυντηρίου.
• Να κλείσει η πόρτα της αποθήκης, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να ανοίξει τα σκουπίθκια τζαι να κάμνει έρευνα, ανακύκλωση ή τζαι γευσιγνωστικές δοκιμές.
• Να είναι κλειστό το καντζέλλι της σκάλας, ειδάλλως σε δευτερόλεπτα (σαν αίλουρος) βρέθεται ως τα μισά της σκάλας.
• Ε κανεί! Εν έσχεις άλλες πόρτες...
• Να είναι 'ΗΔΗ απλούμενη η χούβερ πας το χαλί, για να ασχολείται μαζί της.
• Να μην υπάρχουν πουθενά εύθραυστα, μικροσκοπικά τζαι άλλα επικίνδυνα αντικείμενα (πχ χώμα).
• Να μην υπάρχουν καλώδια εκτεθειμένα, που μπορεί να τραβήσει με αποτέλεσμα να πάθει ήλεκτροπληξία ή να ππέσει κάτι πάνω του (πχ τηλεόραση, στερεοφωνικό κλπ).
• Να μην υπάρχουν παράθυρα ανοιχτά, γιατί πλέον φκαίνει άνετα πας τους καναπέδες τζαι απόκτησε πρόσβαση.
• Να υπάρχει πάντα κάποιος (εκτός του Γρούτου) που να έσχει την έννοια του, γιατί έσχει πολλά δημιουργική φαντασία (μάναμου το μωρρρρρό μου) τζαι μπορεί, που το πούθενά να βρει κάτι... επικίνδυνο να κάμνει!

Επειδή, όμως, ούλλον τζαι κάποιος θα ξηάσει μιαν πόρταν... ανοιχτή τζαι επειδή, αναγκαστικά, κάποτε την επίβλεψη του έσχει την ο Γρούτος...:
-Πριν λλίες μέρες έρκεται τζαι δείχνει μου το όφκαιρο κουτί μαγιονέζας, που έιχα πετάξει, λλίο πριν, μες τα σκουπίθκια....
-Ύστερα έπιασεν μιάν καρέκλα της κουζίνας τζαι εκουντούσεν την τζαι πήαιννε, ώσπου έππεσε χαμαί μαζί με την καρέκλα...
-Ότι αφήσει η κοράσα εκτεθειμένο πού τα πράματα της (συχνό φαινόμενο), γυρεύκουμεν το για πολλύν τζαιρό...
-Εχτές άνοιξεν τον κάλαθο της τουαλέττας τζι έκοψεν σε μικρά κομματάκια το περιεχόμενο του (ευτυχώς που το περιεχόμενο του ήταν πολλά λλίον τζαι "σχετικά" ""καθαρό"")...

Εν τω μεταξύ μόλις τον πιάσεις επ' αυτοφόρω τζαι πεις του "κακόοοοο", κοιτάζει σε με τα αθώα του τα ματούθκια τζαι ρωτά, "κακού?" Ας πούμεν, είσαι σίουρη ότι εν κακό? Άμπα τζαι κάμνεις λάθος?

Το λεξιλόγιο του εν λλίον περιορισμένο, σε σχέση με της κοράσας, η οποία στην ηλικία του έκαμνεν "διαλέξεις".
Λαλεί μας παπά, μάμμα, ζιαζιά, παπού (με ένα "π" παρακαλώ), άτε, κάτου (κάτω), κει (ποτζεί), ταμέ (τζαμαί), έππετε (έππεσε), νιε (ναι), ούι (όϊ), νιά (γατάκι), βαβ (σκυλάκι), έφυε, έλα, ουλειά (δουλειά), τάτα (βόλτα) κ.ά.. Κατά τα άλλα, ούλλη μέρα μιλά την δική του γλώσσα. Εχτές είπεν μου διάφορα ακαταλαβίστικα τζαι άμαν εσταμάτησε, λαλώ του "μα σοβάρα?" τζαι απαντά μου... "νιέ"!

Ως πριν καμιάν ευτομάν εκάμναμεν, κάθε πρωί, τον εξής διάλογο:
-Μάμμα?
-Ναι γιε μου!
-Παπά?
-Εν δουλειάν αγάπη μου!
Τούτον επαναλαμβάνετουν καμιάν 20ρκα φορές. Ύστερα επήαινεν έτσι:
-Μάμμα?
-ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!
-Παπά?
... εν του απαντούσα γιατί σατσιίν (που λέει κι η Αχάπαρ), οπότε ερωταπάνταν μόνος του:
-Ουλειά?
-Ναι γιε μου εν δουλειάν ο τζύρης σου, κανεί τζι έπρησες μας!
-Μάμμα?
-ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
-Κακά!

Εκατάλαες τί τραβώ? Πρώτα πρήει με, με τον παπά του τζαι ύστερα διαλαλεί την πραμάθκεια του! Για μας εν έσχει τίποτε, μόνο κακά!