FOOD-ICIDAL

Ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα στην δουλειά, η σημερινή. Κουράστηκε πολύ.

Είχε και κάποιες στομαχικές διαταραχές. Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που τον είχε ξαναπιάσει, η σπαστική, αυτή παλλινδρόμηση. Σήμερα, όμως, τον τρέλλανε. Ένιωθε το στομάχι του σαν πέτρα και ένα κόμπο/πόνο στο ύψος της στομαχικής βαλβίδας. Ο γιατρός του είχε συστήσει να κόψει τα λαδερά, πικάντικα, κοκκινιστά και βαριά φαγητά. Προσπάθησε για κάποιο διάστημα και διαπίστωσε ότι, αν αποφύγεις όλα όσα λέει ο γιατρός, δεν μένεις με πολλές... επιλογές.

Συνήθως, αν και δεν γυμναζόταν, ούτε πρόσεχε την διατροφή του, ένιωθε απόλυτα υγιής. Ίσως γι' αυτό το λόγο, όταν αρρωστούσε, έστω και σπάνια, απελπιζόταν. Δεν μπορούσε να ελέγξει τις αντιδράσεις του. Συμπεριφερόταν σαν μωρό. Γκρίνιαζε ή ξάπλωνε στον καναπέ, παριστάνοντας τον ετοιμοθάνατο.

Το άγχος! Αυτό ευθύνεται, κυρίως, για την στομαχική παλλινδρόμηση. Και σήμερα αγχώθηκε αρκετά.

Καθώς οδηγούσε μέσα στο κυκλοφοριακό κομφούζιο, ευχήθηκε να εξαφανίζονταν όλοι. Να μπορέσει να πάει μια ώρα αρχύτερα στο σπιτάκι του, να ησυχάσει. Να φάει ένα πιάτο φαϊ, "κάτι ελαφρύ" ήλπιζε και να ξαπλώσει στον καναπέ... Να απολαύσει με την ησυχία του την ξεκούραση και το μιζέριασμα του άρρωστου. Δεν ήθελε τίποτε άλλο! Μόνο ξεκούραση και ησυχία...

Ο ήχος του κινητού τον επανέφερε, κάπως, στην πραγματικότητα.
"Ναι?"
"Φέρε ψωμί..."
"Ωχ! Δεν έχουμε καθόλου?"
"Όχι! Α! Φέρε και γάλατα..."
"Τίποτε άλλο?" ρώτησε σαρκαστικά.
"Όχι... Α! Φέρε και γιαούρτι!"
"Εντάξει", είπε απογοητευμένος. Άλλα 10 λεπτά εγκλωβισμένος στο αυτοκίνητο και την κίνηση, σκέφτηκε.

Αφού σταμάτησε στον φούρνο και μετά στο περίπτερο κι ενώ, είχε σχεδόν πλησιάσει το σπίτι του, ξανακτυπάει το τηλέφωνο. Αυτή τη φορά ήταν για δουλειά. Μίλησε για κανένα 5λεπτο πριν κατέβει απ' το αυτοκίνητο. Επιδείνωση του άγχους - αυτό αντιπροσώπευε το τηλεφώνημα. Ο προϊστάμενος του, του υπενθύμισε κάποιες συναντήσεις, που έπρεπε να προγραμματιστούν άμεσα. Το κάψιμο στο στομάχι του έγινε πιο έντονο.

Μπήκε στο σπίτι από την κουζίνα. Μύριζε φαγητό! Γνωστή, γαργαλιστική μυρωδιά, αλλά δεν μπορούσε να προσδιορίσει σε ποιό φαϊ αντιστοιχούσε. Τι να είναι άραγε?

Εκεί τον υποδέκτηκε η κόρη του. Η μικρή είχε, όπως πάντα, μεγάλη όρεξη για κουβέντα και ήθελε την αμέριστη προσοχή του. Του έλεγε τι ακριβώς είχε κάνει στο σχολείο - με όλες τις λεπτομέρειες. Ο γιος του, που ήταν καθισμένος στο ειδικό κάθισμα για μικρά παιδάκια, είχε την απαίτηση να τον σηκώσει στα χέρια. Ήθελε χάδια και παιχνίδια! Τον πήρε αγκαλιά, αλλά δεν είχε το κουράγιο να παίξει μαζί του, όπως άλλες φορές. Ο μικρός σαν να το κατάλαβε, λούφαξε στην αγκαλιά του, πιππιλώντας το δάκτυλο του.

Η γυναίκα του εμφανίστηκε κρατώντας ένα πλαστικό καλάθι, γεμάτο ρούχα πλυμμένα.
"Α! Ήρθες?... Να φάμε και να πάρεις την μικρή στο μάθημα μπαλέτου."
"Ωχωχωχ! Το είχα ξεχάσει...". Πάει η ξεκούραση και ησυχία, σκέφτηκε. Μόλις του δημιουργήθηκε κι ένας μίνι πονοκέφαλος πάνω από το δεξί φρύδι. Ας είναι, τουλάχιστον, ελαφρύ το φαϊ, Θεέ μου! ευχήθηκε.

Η γυναίκα του σερβίρει βιαστικά τα συνοδευτικά, φέτα, ελιές μαύρες και κουτρούβι. Ωραία, σκέφτεται, δεν είναι όσπριο, αλλιώς θα είχαμε ψαρικό σε κονσέρβα. Η γυναίκα ανοίγει την κατσαρόλα και ευωδιάζει ο χώρος. Αφού γέμισε τα πιάτα, σέρβιρε πρώτα αυτόν...

Χρειάστηκαν λίγα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει τί φαϊ ήταν αυτό, μπροστά του. Πατάτες, κολοκύθια και μελιντζάνες επέπλεαν, μέσα σε μια κόκκινη, παχύρευστη, λαδερή, γεμάτη κρεμμύδια και σκόρδο, σάλτσα. Όσο λαχταριστό φαινόταν, άλλο τόσο απαγορευμένο ήταν για την παλλινδρόμηση...

"ΟΟΟΧΙ! Δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορεί! ΟΛΑ ανάποδα? Ο-Λ-Α??? Ακόμα και το φαγητό είναι... ΤΟΥΡΛΟΥ!" 

Η τελευταία λέξη ξεψύχισε στα χείλη του, που αμέσως μετά, επιδόθηκαν - με ανάμικτα συναισθήματα - στην κατανάλωση του απολαυστικού εδέσματος...


- ΤΤ μου, συγγνώμη, που εδανείστηκα το Suicidal ύφος σου, για έναν ανίερο φαγητο-αυτοκτονικό ποστ :/ -