...PLITSH...

Αθήνα 1999...

Ο Γρούτος τζι εγώ, φοιτηταί, εζούσασμεν σε ένα φτηνό δυάρι, που ήταν τζαι... ρετιρέ (ιμίσh), στον τρίτον όροφο μιας αρχαίας πολυκατοικίας, κάπου στο Γουδί.

Να σκεφτείς ότι μετά τον σεισμό, τον Σεπτέμβρη του '99, εσημαθκιάσαν την ότι πρέπει να εξεταστεί, γιατί επαρουσιάσεν κάποιαν αστάθεια. Τελικά... επέρασεν τες εξετάσεις. Ούτε ασανσέρ εν είσχεν! Στην XS κουζίνα είσχεν ένα παράθυρο, που άννοιεν στον φωταγωγό. Που τζιαμαί εμπαίναν οι φωνές του γέρου, του αποκάτω, που επαούριζεν της κοτζιάκαρης του, που είσχεν άνοια, αλλά τζαι κάτι κατσαρίδες... ΝΝΑ!

Οι διπλανοί μας ήταν τζαι τζείνοι ένα ζευκάρι κυπραίων φοιτητών με την διαφορά ότι τζείνοι ήταν αρραβωνιασμένοι. Πολλά καλά παιθκιά. Ο Ψηλός, έτσι εφωνάζαμεν τον γείτον, γιατί ήταν 1,85 τζι η Κοντή, η χαρτωμένη του (1,55 τοπς)! Εβοηθούσαμεν ο ένας τον άλλο, ανταλλάσαμεν επισκέψεις τζι αποκτήσαμεν πολλά καλές σχέσεις.

Μιάν ημέρα, που ήμουν μόνη μου σπίτι, ετόλμησεν μια ηλίθια κατσαρίδα να παραβιάσει το δυάρι μας. Μη έχοντας τον Γρούτον πρόχειρο για να μου την πατήσει, επανικοβήθηκα! Μόλις είχα καθαρίσει! Η μαννοκατσαρίδα θα μου εμαγάριζεν το σπίτι! Κτυπώ του γείτου τζαι λαλώ του: Ψηλέ μου να χαρείς! Βούρα τζι εμπαίειν μια κατσαρίδα μες το σπίτι! Αποσβολώνεται προς στιγμή τζαι λαλεί μου "έρκομαι σ' ένα λεπτό".

"Ωχ!" σκέφτομαι. Μπορεί το πλάσμα του Θεού να ήταν στην τουαλέττα τζαι να μεν επρόλαβεν να σκουπιστεί ή να κάμει το καζανάκι, έτσι που του φώναζα. "Καλάν", λαλώ του, τζαι φεύκω άρον-άρον.

Μπαίνω ξανά μες το δυάρι τζαι κρατώ τσίλιες (με τες τρίσhες ίσιαπάνω), άμπα τζαι φύει μας η κατσαρίδα. Σε ένα λεπτό να σου τζι ο Ψηλός με ένα... Baycon στα σχέρκα!!! "Πούντην?" λαλεί μου... "Ρε ψηλέ μου, αν ήταν για να της πιτήσω, επίτουν της τζι εγώ! Εν τζαι θέλω σε για να της πιτήσεις, αλλά για να την πατήσεις!" "Όϊ", λαλεί μου, "έτσι πράμαν εν μπορώ να κάμω! ...ανατριχώ!"

Πας την ώρα έρκεται η Κοντή, βρίσκει τες πόρτες μας ανοιχτές, ακούει την φωνή του άντρα της στο δικό μου διαμέρισμα τζαι μπαίνει. Μόλις τον είδεν να... οπλοφορεί με Baycon, εκατάλαβε! "Ήβρες τον Άγιο σου να άψεις το τζερί σου!" λαλεί μου, "Άλλη φορά να μου λαλείς εμένα! Πούντην?". "Εν που κάτω που τον καναπέ", λαλώ της. Ταράσσει τον καναπέ, πάει η κατσαρίδα πως εν να διαφύγει... PLITSH... επάτησεν την!!!

Εποθαύμασα! Στα μμάθκια μου πλέον η Κοντή, εφαίνετουν πιο ψηλή που τον Ψηλό! Ο καϋμένος ο Ψηλός έφαεν το δούλεμα της ζωής του, όταν επέστρεψεν ο Γρούτος τζι έμαθεν τα καθέκαστα.

Καταλαμβαίνω τον Ψηλό. Αφού είδα πως αντέδρασε μόλις ακούστηκε το... PLITSH (κάπου πρέπει να έσχει τζι ένα R μες τουν τον ήχο, άλλα εν εμπόρεσα να εντοπίσω που ακριβώς... :Ρ)! Κύμματα ανατριχίλας εβολοδέρναν στα μακριά, τριχωτά του μπράτσα! Ίντα τζαι το μαλλί του!... σαν να τζαι σηκώστηκε ίσιαπάνω!...
Ξέρω... Το ίδιο παθαίνω τζι εγώ!

ΥΓ: Δεχόμαστεν προτάσεις ως προς τον ακριβή... ήχο του... σπουρτίσματος...