'Ανοιξη - Κήπος - Κρίση

Ίντα ιστορία τζαι τούτος ο κήπος, α!?

Κάθε άνοιξη σάζω τον, ξηχορτίζω τον, τσαππίζω τον, γοράζω φυτά,  τζαι μετά κάτι γίνεται τζαι ξερανίσκουν τα περίτου τς τς τς τς τς τς τς τς τς τς τς τς τς τς τς τς

Σίουρα εν επειδή ανάλαβεν ο Γρούτος τα... υδραυλικά...  Αφού ποττέ εν δουλεύκει το "σύστημα ποτίσματος" (ο Θεός να το κάμει) του Γρούτου. Την μιά εν στουππωμένα τα πέκκα, την άλλην εν τσακρισμένο το λάστιχο, ύστερις χαλούν τα... βιλλιστρίκια στες ενώσεις... Γενικά πάντα κάτι... πιτολοά :/

Μετά μπαίνει κι ο πάράγων φτωχή μνήμη... Αννοίεις το νερό τζαι ξηάννεις να το κλείσεις για 2 μέρες. Στο μεταξύ επλυμάναν οι τόποι τζι ελύσαν οι ρίζες των φυτών. Ύστερα ξηάννεις κανένα 15ήμερο να τα ποτίσεις και κορισκιάζουν. Άρα εν λογικό να παθαίνουν ανίατο μετατραυματικό σιόκ...

Σκέφτομαι τα τούτα ούλλα γιατί, ε! νομίζω επιβάλλεται να πάω φυτώριο να πίαω λλία πράματα.
Που την άλλη λαλώ, να πάω τωρά να πετάξω καμιάν 50ρκαν ευρά (στον χαμό του κόσμου) τζαι στο τέλος πάλαι να παν χαμένα?
Άσε που, η επιτροπή Οικονομικών (=Γρούτος) εν θα εγκρινίσκει το κονδύλι τζι εν να πρέπει να εξασκήσω πίεση τζαι να χρησιμοποιήσω αθέμιτον ανταγωνισμό...

Γρούτος: Το ταμείον είναι ΜΕΙΟΝ!
Γρούτα: Άδε δαμαί? Έχω λλίον πύον...
Γρούτος: Λεφτά δεν υπάρχουν! Να χαρείς!
Γρούτα: Έλα κοντά, λλίον, για να δείς...
Γρούτος: Τον άλλον μήνα βλέπουμε...
Γρούτα: Εν μιάλο πολλά? Να γλέπουμαι?
Γρούτος: Ρε μάνα μου, μιλώ σου σοβάρα!
Γρούτα: Αλόπως εν πο' τζείν' τα εσωτερικά...
Γρούτος: Δεν φκαίνω μάναμου...
Γρούτα: Α! Επίτησε σάνναμου!
Γρούτος: Φεύκω για να μεν με πιάει ο πέλλαρος!
Γρούτα: Τι σχέσην έσχει τωρά, το Φρένναρος?
Γρούτος: Εν επίτηδες που το κάμνεις?
Γρούτα: ΕΓΩΩΩΩ? ΕΝ ΤΖΑΙ!!! Μα χάνεις?

Γρούτα ανίκατε μάχαν!

ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟλΗΜΑ :[

Αγαπητά αναγνωστόπουλα:

ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟλΗΜΑ!

Πραγματικό! Εφιαλτικό! Τρομοκρατικό! Επικίνδυνο! Απελπιστικό!

Μα είναι δυνατόν? 
Να κάμνει έτσι ωραίες μέρες τζι εμείς να είμαστε βαούμενοι έσσω?
Να μεν τολμούμεν να φκούμεν στην αυλή?
Να φοούμαστεν να ανοίξουμεν τα παράθυρα?
Να ανοίουμεν την πόρτα με επιφύλαξη, να πέρνουμεν φόρα τζαι να βουρούμεν σκουλλισμένοι, για να μπούμεν στο αυτοκίνητο?
Να μεν μπορούμεν να φυτέψουμεν ένα λουλούδι?
Να μες μπορούμεν να κλαέψουμεν ένα δεντρό?
Να μεν μπορούμεν να σφουγγαρίσουμε λλίον την βεράντα?
Να μεν μπορούν τα μωρά μας να φκούν έξω να παίξουν?

Ναι! Εφάν μας τα κουνούπια! Κάτι κουνούπατσοι τεράστιοι τζαι μολυσμένοι! ΣΜΗΝΗ ολόκληρα!
Καρτερούν σε να φκείς έξω τζαι τσιππώνουν πάνω σου, με άφατην ευδαιμονίαν τζαι λαχτάρα!

Σχεδόν ακούεις την ευχαρίστηση τους μόλις σε δουν:
-Γιούπιιιιιιιιιι ΦΑΪ!
-Γιέεεεςςςςςςςςςςςς
-Κόψετε την ποτζεί!
-Γλήορα τζι εν να μας φύει!
-Λάωννε μας όσον θέλεις!
-Εν την γλιτώνεις!
-Θα σε κάμουμεν σατσhίν!
-Θα σου πιούμε το γαίμαααααααααα!

:s

Πριν λλίες μέρες εκαταφάαν με γιατί έκαμα το λάθος να φκω στον κήπο για περίσσοτερον από 5 δευτερόλεπτα :(

Τωρά, απευθύνομαι στην εμπειρίαν σας:
Γίνεται, ΑΝ σε τσιμπήσουν σε ένα σημείο πολλά κουνούπια, να κάμεις μώλωπες? 

Στην αρκή, μόλις τους είδα, εσκέφτηκα ότι εσπάσαν αγγεία. Παθαίνω το κάποτε στα πόθκια, όταν εν χαμηλό το σίδερο μου. Αλλά όϊ σε έτσι βαθμό! Ο Γρούτος, όμως, εδιαβεβαίωσεν με ότι δεν τους έιχα πριν να με τσιμπήσουν τα κουνούπια.
[Μεν παέι ο νους σας στο πονηρό - απλά έβαλεν μου αλοιφή, αμέσως μετά τα τσιμπήματα ;)]

11+11+11

Ανταπόκριση στο κάλεσμα της Νεράϊδας: 

1. Πιστεύεις στα ζώδια; ΟΧΙ

2. Ποιο δημιούργημα σου αγαπάς ιδιαίτερα; Εν εδημιούργησα κάτι μόνη μου για να μπορώ να μιλώ για δημιουργήματα ΜΟΥ. Ακόμα τζι η οικογένεια μου εν από κοινού δημιούργημα με τον άντρα μου. Οπότε...

3. Τι σε κάνει να ηρεμείς και να ξεχνάς τα πάντα; Η προσευχή τζαι η... θάλασσα.

4. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής σου; Να αναγιώσω τα μωρά μου σωστά.

5. Είσαι ευτυχισμένος/η; Γιατί; Είμαι! Επειδή νιώθω αγάπη!

6. Αν θα έκανες ένα πίνακα που θα σε εκφράζει, τι θα ζωγράφιζες; Όποτε ζωγραφίσω κάτι, καταλήγει σε μάτι ;) Εν ηξέρω γιατί...

7. Τι σε έχει κάνει να δακρύσεις; Από λύπη, ο θάνατος. Από χαρά, η οικογένεια μου.
8. Ποια τρέλα έχεις κάνει; Δύο εγκυμοσύνες παρά τις αρνητικές συστάσεις των γιατρών.

9. Αγαπημένη φράση; "Κόνωψ εκαθέζετο επί κέρατι βοόντος κι εκάθευδε"...

10. Αγαπημένη λέξη; "Σικκιμέ"...

11. Γιατί με διαβάζεις; Γιατί έχεις κάτι να πεις τζαι θέλω να το ακούσω :)

Ανταπόκριση στο κάλεσμα της Πρασινάδας:

1. Αν τα λεφτά δεν ήταν ζήτημα, τι επάγγελμα θα ήθελες να έκαμνες;; Αν υποθέσουμεν ότι είχα τζαι την ανάλογη κατάρτιση: αρχιτεκτονικό σχέδιο.
2. Πως πίνεις τον καφέ σου; Μέτριο με λλίον γάλα το φραπέ/νες, σκέττον τον κυπριακό.

3. Ποιό μερος θα ήθελες να επισκεφτείς τζαι γιατί; Την Καραϊβικη γιατί ήταν να πάω τζι εν επήα... ας όψεται ο Μπιν Λάντεν τζι ο άνθρακας... :/

4. Σε ποιά εποχη θα ήθελες να εζούσες; Σε τζείνη που θέλει τζι ο... Ορφέας ;Ρ

5. Ποιο ατομο θα ήθελες να συναντήσεις που κοντά τζαι τί θα του ελάλες; Τους παππούες μου για να τους πω ότι επεθύμησα τους!

6. Αν εμπορούσες να θκιαλέξεις το ονομα σου το μικρό, ποιό ονομα θα εθκιάλεες; Εν το αλλάσσω το δικό μου γιατί είσχεν το τζι ο παππούλλας μου :)

7. Ποιό ταλέντο θα ήθελες να είσhες που δεν έσhεις; Της συγγραφής!

8. Πιστεύεις στην μοίρα; ΟΧΙ
9. Αν εμπορουσες να γυρίσεις τον χρονο πισω, τι δεν θα εξαναέκαμνες; Εν θα άγχωνουμουν.

10. Ποιά ειναι η αγαπημένη σου στιγμή της ημέρας; Η ώρα που παν τα μωρά για ύπνο! Ωχ! Ηρεμίαααα!

11. Πόσες ώρες την ημέρα κοιμάσαι; 7 ή λλιόττερες (ώσπου γερνά το πλάσμα...) ;Ρ

Ανταπόκριση στο κάλεσμα του Ίνβικτου:

1. Τί σε βγάζει εκτός εαυτού; ΤΑ ΠΑΝΤΑ, όταν βρίσκομαι σε "περίεργη" διάθεση...
2. Βιβλίο ή ταινία (η οποία ταινία είναι μεταφορά από βιβλίο); ΒΙΒΛΙΟ!
3. Στιγμή από την παιδική σου ηλικία που σου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό; Ο παππούς μου με κόκκινο μαγιώ τζαι με ασσορτί καμένη πλάτη, να κάθεται που κασ' την χρυσομηλιά...
4. Αν εκλεγόσουν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ποιό είναι το πρώτο πράγμα που θα έκανες; Γιατί; Καθορισμός ορίων ηλικίας πολιτικών, από 35-55. Γιατί οι κάτω των 35 πρέπει να ωριμάσουν τζαι οι άνω των 55 να... πνάσουν ;Ρ
5. Αν αποφάσιζες να ζήσεις αλλού από εκεί που ζεις τώρα πού θα ήταν και γιατί; Πάφο γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται!
6. Γελάς; Αρκετά αλλά θέλω τζι άλλο...
7. Ποιά η σχέση σου με τα ζώα; Από μακριά τζι αγαπημένοι...
8. Τί σε ενοχλεί πιο πολύ στην κοινωνία που ζεις; Η ανοχή του κόσμου προς την πολιτική διαφθορά.
9. Τί σε έφερε σε αυτό εδώ το μπλόγκ αρχικά; Τί σε κρατάει ακόμα εδώ; Η τυχαία αναζήτηση. Οι ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και το χιούμορ :)
10. Πιστεύεις στους ανθρώπους; ΝΑΙ!
11. Κρατάς κακία; Κρατώ για λλίον, μετά περνά μου ;)

Εν θα σας βάλω άλλες ερωτήσεις. Τούτες εν αρκετές :)

Άτε, όποιος θέλει απαντά τες!

Απόλαυση!

Μετά την προηγούμενη, αχαρακτήριστη ανάρτηση μου, έβαλα το λινγκ σε ιμέϊλ τζι έστειλα το, του Γρούτου, να το θκιαβάσει. Ο μαμμόθρεφτος ετζοιμάτουν τζαι η κοράσα εθώρεν τηλεόραση. Έτσι, οπως επίναμεν το απογευματινό μας φραπέ - στο προσωπικό μας "σπουδαστήριο" - ο καθένας στο γραφείο του - απέναντι ο ένας που τον άλλον - μπροστά που τον ατομικό μας, μη φορητόν υπολογιστή - έστειλα του το ιμέϊλ (σκέφτου: ένα μέτρον απόσταση...) τζαι λαλώ του: "έπεψα σου κάτι τζαι δε το".

Ο σκοπός μου ήταν να δω και να απολαύσω ούλλες του τις αντιδράσεις.
Αννοίει το, που λες, τζι αρκέφκει να θκιαβάζει βαριεστημένα.
Σοβαρεύκει..., διά βάση..., παίρνει τον το γέλιο τζαι λαλεί μου: "μα ποιός εν τούτος, ο Γρούτος?"... συνεχίζει την μελέτη... Eγώ κρύφκω με δυσκολία...
Φύρνεται τζαι λαλεί έκπληκτος: "Αλόπως εν εμάς που ακούν τζαι γράφουν τα τούτα αχχαχαχα."...
Ξαφνικά, αποσβολώνεται... γριλλώνει τα μμάθκια του τζαι κοιτάζει με καχύποπτα...
"Τί?" λαλώ του, αθώα, "...διερωτάσαι ακόμα ποιός εν ο Γρούτος?"
Λαλεί μου κεραυνοβολημένος, "μα εσύ το έγραψες?".
Φύρνομαι τζαι ακολουθεί η εξής συνομιλία:
-Πόθεν το κατάλαβες? Που τον... βυζόπατσο? χαχαχαχα.
-Οϊ, πιο κάτω!
-Που το "ελούθηκες"? χαχχαχαχαχαχχαχχα
-Ναι! χαχχαχαχαχα
Σκέφτεται λλίον.
-Ρε μάναμου κάμνεις με ρεζίλι μες το 'Ιντερνετ!?
-Οϊ εσένα, ρε μάναμου! Τον Γρούτο!
-Εκθέτεις μας οικογενειακώς!
-ΕΓΩ? Η Γρούτα μας εκθέτει!
-Ποιά εν η Γρούτα?
-Εγω!
-Ε!...
-Ποιός την ηξέρει την Γρούτα? ...τζαι ποιός την μαμεί!
-Ε... χμ... εγώ!?!
-Ε! Είδες?
  
                             

Κάτι άσχετο: σαν εκλάεφκα μες τον κήπο εκάμαν με οι κούνουποι σατσhίν! Που πάνω ως κάτω! Ως τζαι πας τα σχείλη!
Έχουμεν κάτι κουνούπια, σε μέγεθος αλόγου!... χωρίς υπερβολη! ;Ρ

                           

Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Σαν σήμερα, πριν 22 χρόνια... όϊ κάτσε, 26...  χμ... εεε, 31? Όϊ Α? Σαν σήμερα λοιπόν, πριν 35, ΚΑΑΑΛΑΑΑΝ 36! 36? 36? ...χρόνια, εγεννήθηκα :)
Ήταν ημέρα Τετάρτη και κετέφθασα πρωί-πρωί, η ώρα οχτώ.
Είδα το φως για πρώτη φορά μες την κεβατοκάμαρη της μάμας μου, πάνω στο ίδιο κρεβάτι στο οποίο συνελήφθηκα (ο δράστης επιστρέφει ΠΑΝΤΑ στην σκηνή του εγκλήματος). Έτσι εγεννούσαν τότες: έσσω τους!
Της μάνας μου εν πρέπει να της εγέμωσα το μμάτι γιατί περιγράφει με ως "μακριά, παστή τζαι βαζανιασμένη"! Εχάθηκεν, δηλαδή, να με περιγράψει ως ψηλό, αδυνατούλικο, έντονα ροδαλό μωράκι?


 
Ρε άμμα, κάμε μου άλλη μιά φορά κουπέπια τζι εν να σκεφτώ, αν θα σου το συγχωρήσω ;Ρ

Μμμμμμμ!!!

Οικειόσκατα ;)

Εν ναιν πολλά σπουδαίο πράμα να υπάρχει οικειότητα ανάμεσα στα ζευγάρια? Πιστεύκω ότι, ΑΝ το αντίθετο της οικειότητας, εν η τυπικότητα (η περιχαράκωση του ατομικισμού μέσα στην ευγένεια), τότε η οικειότητα είναι απαραίτητη σε ένα ζευγάρι τζαι σαφώς προτιμητέα ακόμα τζι όταν είναι... ακραία...

Ο Γρούτος τζι εγώ, δεν κολώνουμεν σε τυπικές... τεχνοτροπίες και ευγενικές... μαλάξεις της καθημερινότητας. Όταν συζητούμεν μεταξύ μας, είμαστεν ρεαλιστές και ωμοί. Λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Όταν μιλήσουμε - καθιερωμένα, η ώρα 10 το πρωί - στο τηλέφωνο, εν να μου πει ούλλα τα σημαντικά, με τρόπο καταλυτικά ευθύ. Για παράδειγμα, εν θα μου πει "αφόδευσα κι εξαλάφρωσα". Εν να μου πει... "ρε μάναμου, έσχεις ιδέαν εστούππωσεν ο απόπατος?!! Ένα κομμάααατι... μισό μέτρο!" ...Ε σίουρα εν να του απαντήσω κάτι, του στυλ, "ρε για τ' όνομα! Επήεν κάτω τελικά, όξα έμεινες τζι εθώρες το?" Τζαι σίουρα εν ν' αρκέψει να μου λαλεί: "Μα μιλάς τζι εσού? Που εν' άηκες τουαλέττα ξηστούππωτη? Που θέλεις νιαγάρα του ενός τόνου?" Φυσικά εν να προχωρήσει η συζήτηση εις βάθος, εις μήκος, εις πλάτος, εις βάρος, εις χρώμα, εις υφή κλπ λεπτομέρειες...

Εν να μου πείτε, ίντα πον τούτη η κουβέντα που μας άρκεψες πρωί ξημέρωμα! Εν ναιν καπίρες φρέντλυ! Ξέρω το! Τα παράπονα σας στην έμπνευση μου: τον Αμερικλάνο (που σίουρα τωρά, που το θκιαβάζει, ή αναουλιέται ή κατουρκέται χαχαχχαχα). Φυσικά το θέμα του Αμερικλάνου ήταν για-τα-ούρα, που όμως, είναι, εξ επόψεως αντικειμένου, παρεμφερές, ε?

Επανέρχομαι στο θέμα μου. Τι εννοείς: "ΟΪΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ πάλαι στα σκατά!" ...Μα το θέμα μου εν, η οικειότητα στα ζευγάρια, καλέ μου!?!

Θυμούμαι στην αρχή της σχέσης μας, για να πάω στην τουαλέττα, έπρεπε να σιουρευτώ ότι, ήταν εκτός βεληνεκούς το φτιν του Γρούτου. Μα τι εσκέφτουμουν τότε? Υπήρχε περίπτωση να τον πείσω ότι, εν έχω σωματικές ανάγκες? Ότι είμαι αερικό (που δεν αερίζεται)? Μα μου ήταν αδιανόητο να αφήσω τον... ... ... εαυτό μου, να εκφραστεί ελεύθερα τζείνο τον τζαιρό. Ούτε που μου πέρασε που τον νου, ότι πριν ακόμα παντρευτούμεν, θα εφτάναμεν σε τέθκοια... επίπεδα οικειότητας/επικοινωνίας, που θα εσυζητούσαμε τζαι με άλλους... τρόπους - εκτός που την ομιλία, τα μάθκια και την γλώσσα του σώματος... ... ;Ρ (ελπίζω να κατάλαβες, γιατί εν μπορώ να το κάμω πιό λιανά - πάντως έσχει μεθάνιο μέσα η υπόθεση...;ΡΡΡ).

Λοιπόν έχουμε και λέγουμεν, επί παραδείγματι*:

Οικειότητα δεν είναι να σου αγγίζει ευγενικά το στήθος, δήθεν τυχαία σε ανύποπτο χρόνο.
Είναι, να το αρπάσσει τζαι να κάμνει πως διά στον εαυτό του βυζόπατσους!

Οικειότητα δεν είναι να σου λαλεί καλημέρα, μ΄ ένα φιλί, το πρωί.
Είναι, να σου κάμνει αέρα με τα σεντόνια, ώσπου να σπάσουν εσέν τα νεύρα σου τζαι τζείνος να φύρνεται που το γέλιο, γιατί την βρίσκει, να σε θωρεί νευριασμένη!

Οικειότητα δεν είναι να σε λέει "αγάπη μου".
Είναι, να σε λέει... "ρε κουμπάρε"!

Οικειότητα δεν είναι να λαλεί ότι, εν πολλά ωραίον το φαϊ.
Είναι, να σούζει, απλά, την κκελλέ του!

Οικειότητα δεν είναι να ρωτάς τον άλλο, αν/τι θέλει να (το) κάμετε ("κάτι") ;)
Είναι, να τον ρωτάς, απλά, ...αν ελούθηκε! ;Ρ

Οικειότητα δεν είναι να σε ρωτά, τι εννοείς όταν ρωτάς... αν ελούθηκε.
Είναι, να πιάννει το νόημαν αμέσως τζαι να... "σκουλλίζεται" ;) 

*= Τα παραδείγματα είναι πραγματικά και προσωπικά και ίσως ουδεμίαν εφαρμογήν έχουν επί του υπολοίπου πληθυσμού.

Χαλόου?

Ρε παιθκιά μα που εν η Neerie? Εχάθηκεν τέλεια!

Έμεινε τζι ο ττόρος του Αγίου Βαλεντίνου τζαι κρέμμεται πας το ττέλι.

Εποξύλιανε κόρη Neerie! Πότε εν να τον συνάξεις, να τον διπλώσεις, να μάθουμεν τζι εμείς ιντα πο' γινε παρακάτω?



Έβαλα το θέμα για ψηφοφορία, πάνω δεξιά. Ψηφίστε να δούμεν τι θα πει το εξιτ πολ ;)

Απορία: Τί θέλει να πει ο ποιητής?

 Ναπολέων Λαπαθιώτης

1888-1944

Λοιπόν Πρασιναδίτσα, επειδή με προκάλεσες να κάμω έρευνα... τζι επειδή το συγκεκριμένο ποίημα, του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη, ετράβησεν την προσοχή μου (αν και η ποίηση, ομολογώ, δεν είναι το φόρτε μου γιατί σχεδόν πάντα, μένω με την απορία..."τί θέλει να πει ο ποιητής?"), ήβρα 2-3 πραματούθκια, σχετικά. Πρώτα, όμως, να σας παραθέσω το ποίημα, περί ου ο λόγος:

ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ

Ζινώντας παβίδονο σαβίνι,
Κι ἀπονιβώντας ἐρομιδαλιὸ
Κουμάνισα τὸ βίρο τοῦ λαβίνι
Μὲ σάβανο γιδένι τοῦ Θαλιό.

Κι ἀνέδοντας ἕν᾿ ἄκονο λαβίνι
Ποὺ ραδαγοσαλιοῦσε τὸν ἀλιὸ
Σινέρωσα τὸν ἄβο τοῦ ραβίνι
Σ᾿ ἕνα ἄφαρο δαμένικο ραλιό!

Σουβέροδα στ᾿ ἁλίκοπα σουνέκια
Μέσ᾿ στ᾿ ἄλινα ποὺ δὲν ἐσιβονεῖ
Βαρίλωσα τ᾿ ἀκίμορα κουνέκια.

Καὶ λαδαμποσαλώντας τὴν ὀνὴ
Καράμπωσα τὸ βούλινο διράνι
Σὰν ἄλιφο τουρένι ποὺ κιράνει.

Αρχικά ήβρα το τούτο τζαι που το σχόλιο του αγνώστου συντάκτη, μαθαίνουμεν ότι πρόκειται για... υπερλεξιστικό σονέτο! Μετά απλά λέει ότι, εν πολλά σημαντικό να διατηρείται η αρχική φόρμα του ποιήματος στο πολυτονικό, για να ξεχωρίζουμεν τα άρθρα που τες αντωνυμίες, "ώστε να μην υπάρχουν και προβλήματα κατανόησης του ποιήματος"... λέει... Μα σοβαρομιλά???

Μετά ήβρα το τούτο που εν πολλά πιο κατατοπιστικό - εξάλλου, πρόκειται για την πηγή του, ως άνω, αγνώστου.
Αντιγράφω: "ο Λαπαθιώτης, σ’ ένα ποιητικό παιχνίδι του, το 1938, έγραψε το "ΒΑΟ ΓΑΟ ΔΑΟ" ένα ποίημα απρόσμενο για την εποχή του, αλλά και το προσωπικό ποιητικό του ύφος (όχι ίσως για την προσωπικότητά του απρόσμενο). Προλαβαίνει έτσι, ο Λαπαθιώτης, τους ISIDORE ISOU και MAURICE LEMAITRE, τους κύριους εκπροσώπους του Λεττρισμού (Lettrisme), το οποίο ως κίνημα εμφανίζεται γύρω στο 1945. Το κίνημα του Λεττρισμού είναι ένα "αντιλεξικό" κίνημα, πρεσβεύει μια ποίηση που θα βασίζεται στη δύναμη του φθόγγου – στη δύναμη της ήχησης, κι όχι στο νόημα των λέξεων. Ο ποιητής φτιάχνει δικές του λέξεις, καινοφανείς, με αυθαίρετους (;) φθογγικούς συνδυασμούς, φαινομενικά «άσημες», που ανοίγουν, ωστόσο, το πεδίο στον αναγνώστη, να τις φορτίσει με νόημα, κάτι που και ο ίδιος ο υπερλεξιστής ποιητής ίσως έχει ήδη κάνει, υπομειδιώντας. Πέρα από τις παράπλευρες επιδιώξεις (καινοφανή λεκτικά μορφώματα, κωμικές ετυμολογικές αναφορές, επί μέρους παρηχήσεις κλπ), κύρια επιδίωξη είναι η δημιουργία συνολικά ενός κλίματος ηχητικού, το οποίο μάλιστα με την απαγγελία εντείνεται ακόμα περισσότερο."

Είπα να έβρω τζαι κάτι παρόμοιο για να έχουμεν πλήρην εικόνα του υπερλεξισμού...

Τώρα  Τώρα  Τώρα 

Τώρα που μπήκε άνοιξη
σαμάρια βουλεμάτα
κιτίραμπι παράνυφα
όλο 'μορφιά γιομάτα

Αουραγκοντάγκος φρικασέ
σημύδες στη πλατεία
γειά και χαρά σου μενεξέ
κιμπάρι τα λιθίγια

Ούλα φασούλα ούλα τα
φατσούλα και φασούλα τα
ητάν η επιτάλατα
ταρατατού κι' ανάλατα

Κι έτσι εμάθαμεν, αγαπητοί μου, τι εστί υπερλεξισμός/λεττρισμός. Εν εντυπωσιακό κίνημα! Ο καθένας θκιαβάζοντας ένα τέθκοιο ποίημα, με εύηχους φθόγγους και λεκτικό λυρισμό (φκαριστιέται), μπορεί να του προσδίδει δικά του νοήματα. Εν υπάρχει περίπτωση να μείνεις με την απορία...