Η κκελλέ του πουπούξιου ξανακτυπά!

  Που λέεις, Ντηαρ μπλογκ, η κκελλέ του πουπούξιου ήταν πολλά ευτυχισμένη, αφού η Παναγία της έδωσε αυτό ακριβώς που εζήτησε: μιαν κοράσα, σκέττη νεράϊδα! 

  Οι νεράϊδες, όμως, κατά κανόνα εν νάκκον... παστούες! Η φιλενάς ήθελε τα μωρούθκια ναν τορφαντά! Άγχος - άγχος γιατί να μεν πασχινίσκει το μωρό! "Άμπα τζι εν πον την εθήλασα?" ερώταν με συνέχεια (οι γιατροί δεν της επέτρεψαν να θηλάσει γιατί τα φάρμακα που έπρεπε να πίνει για την πίεση ήταν να βλάψουν το μωρό - στην πορεία ανακάλυψε ότι υπήρχαν άλλα φάρμακα, που μπορούσε να παίρνει και να θηλάζει, αλλά ήταν αργά). Ο παιδίατρος είπεν της ότι, έτσι εν το καλούπι του! Ε! τάϊστο - τάϊστο εμιάλυνε (αλλά εν επάσχυνε)! Εγίνηκεν 2 χρονών τζαι γράψαν το σε παιδικό σταθμό να κοινωνικοποιηθεί με άλλα μωρά, αφού εν είσχεν αρφούθκια. Όταν η κοράσα ήταν γύρω στα 2μιση εμιλήσαν στο σχολείο για την οικογένεια. Τζι εν ηξέρω τι ακριβώς έιπαν των μωρών οι δασκάλες, πάντως όταν επήεν η φιλενάς να την πιάει που το σχολείο, ακολούθησεν η κάτωθι στιχομυθία: 

-Μάμμα?

-Ναι μωρό μου!

-Θέλω αδεφάκι!

-...(μίνι εγκεφαλικό)... Τί το θέλεις το αδερφάκι?

-Θέλω το! να γίνουμεν οικογένεια!!! 

-Μα... αφού είμαστεν οικογένεια! Εγώ, εσύ τζι ο παπάς σου είμαστε μια οικογένεια! 

-Έν ναι! Η δακάλα είπεν ότι πρέπει να έχουμε αδεφάκι! 

-Αγάπη μου, είμαστεν οικογένεια τζαι χωρίς να έχεις αδερφάκι. Έχεις ξαδερφάκια, τί να το κάμεις το αδερφάκι? 

-Τα ξαδεφάκια μου, όμως, έχουν αδεφάκια, εγώ γιατί να μεν έχω?

   Όπως καταλαβαίνεται το ηθικό δίλημμα εν τεράστιο. Διότι, η φιλενάς άλλο που δεν ήθελε (ένα τορφαντό αγοράκι), αλλά κάπου έπρεπε να δείξει αυτοσυγκράτηση! Τωρά έσχει τζαι μιαν κοράσα να σκεφτεί! Εν την παίρνει να λαλεί "σικκιμέ" πλέον! Μια φράση εκλωθογύριζε συνέχεια μες τον νου της: "Don't push your lack". Είπεν της την ένας γιατρός, που την εξέτασε μετά την εγκυμοσύνη - παρόλο που την ήβρεν πολλά καλά καρδιολογικά - για να την αποθαρρύνει απο μια νέα απόπειρα αυτοκτονίας εγκυμοσύνης.

  Έσυρνεν οφκαιρα να πιάει γεμάτα τζι εσυζήταν το θέμα με συγγενείς, φίλους (μ' εμενα), αλλά κυρίως με τον άντρα της, ο οποίος ήταν κάθετα αρνητικός - δεν εσήκωνε κουβέντα. Οι περισσότεροι ελαλούσαν της "μεν είσαι πλεονέκτισσα" . Οι πιο ηπιοι "καλύττερα να το ξηάσεις". Μα προσέχετε ρε παιθκιά! πως μιλάτε έτσι στην κκελλε του πουπούξιου?! Αφού, εν ξεροτζέφαλη! γίνεται να της πηαίνεις κόντρα? Ξυπνάς την Λερναίαν Ύδρα, ονόματι ... ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ! 

  Όπερ και εγένετο! ..."ΠλεονεΞίιια? Να θέλω αλλό' να μωρό εν πλεονεΞία? Αν ήθελα τζι άλλον αυτοκίνητο, τζι άλλο σπίτι, τζι άλλα λεφτά, ΝΑΙ! ήταν να μουν πλεονέκτισσα! Άκου να το ξηάσω!... Γιαααατί? Είχα κανένα πρόοβλημα στην εγκυμοσύνη? Ούλλα ετζυλήσαν ρολόϊ! Έπαθα τίποτε? ΟΪ! Άρα? γιατί να μεν κάμω της κοράσας μου έναν αρφούι? Εν εν κρίμα το μωρό? Αύριο πον να γύρουμεν εμείς, να μείνει μόνη της? Να μεν έσχει κανέναν?" Αυτό αγαπητοί είναι μόνο ένα μικρό δείγμα, του λεγόμενου κουκκουφήματος, που υπέστηκε τζείνος ο κακομάαααζαλος ο άντρας της... επί ένα χρόνο, παρακαλώ (η επιτομή τους οσιομάρτυρα)! 

  Τελικά... εν άντεξε! ...Έσπασε! τζι εδέκτηκε να κάμουν αλλό' να... (βασικά έν έπαιρνε προφυλάξεις, προσευχόμενος να κούφανεν ο σπόρος του, για να μεν την έσχει πας την κκελλέ του). 
  Κάπου εδώ η ιστορία επαναλαμβάνεται! 

  Επέρασαν 3 χρόνια τζαι εγκυμοσύνη γιοκ. Οπότε η φιλενάς, μιά και δυό, παεί για σαλπιγγογράφημα. Ο ακτινολόγος την πληροφορεί ότι και οι δύο σάλπιγγες είναι βαούμενες και κλειαμπαρωμένες. Πάει στον γυναικολόγο τζαι λαλεί του γιατρέ πότε να ρτω να τες ανοίξουμε? (παντές τζαι ήταν αμπούστες)... Μόλις αδιαθετήσεις, της λεει, να παρεις τηλέφωνο στην κλινική να κλείσουμεν ραντεβού, ΟΚ? ΟΚ! Περιμένει και προσεύχεται (γνωστή ιστορία)! "Άγιε μου Εφραίμ, κάμε να γλιτώσω την λαπαροσκόπηση τζαι αν εν γιος, να φκάλω τ' ονομα σου!" 

  Να μεν τα πολυλογούμεν, μετά την 3 μέρα καθυστέρησης τζι αφού αντιμετώπισε τις ειρωνείες του συζύγου (ο οποίος επερίπαιζεν την, που επίστεψεν ότι μπορεί ναν έγκυος, την στιγμή που οι σάλπιγγες της ήταν κλειστές) επήεν να κάμει αναλύσεις. Τουν' τη φορά ερώτησεν τί ώρα θα ήταν έτοιμες, για να πάει να πιάσει τζαι το report ...στην ανάγκη, να το τρίψει του σύζυγου στα μούτρα (η κατζιασμένη). Σαφώς το αποτέλεσμα των αναλύσεων την εδικαίωσε και σαφώς το απόγευμα έτριψε το report στα μούτρα του σαστισμένου και πλήρως αποδιοργανωμένου συζύγου.

  9 μήνες μετά, κατόπιν σύστασης ομάδας γιατρών (στο χειρουργείο ήταν 13 άτομα για την καισαρική!!!), εγεννήθηκε το γιούι της φιλενάααδας! Ένας λεβέντης τορφαντός, που μόλις έπιαεν το βυζί της μάνας του, έδωκεν του τζαι κατάλαβε! Φοβερή εικόνα!

  <Τωρά χειριζούμαστε το θέμα με προσοχή! Γιατί τα ψέμματα ετελειώσαν (οι γιατροί είπαν μας ότι η μήτρα της εν όπως το τσιαρόχαρτο τζαι επιδεινώθηκε ελαφρά η καρδιακή της ανεπάρκεια)! Οπότε το θέμα εγκυμοσύνη είναι ταμπού στις συζητήσεις μας (άμπα τζαι δόξει της να θέλει τζι άλλο)!>
  Εν να μου πεις: η σταθερή πεποίθηση στην περίπτωση της αγγίζει τα όρια της ανευθυνότητας! Να κρίνω από το αποτέλεσμα ή από τις πιθανότητες και τα "αν"? Τα προσχήματα τζαι η λογική συνιστούν οπωσδήποτε το δεύτερο. Μπορώ, όμως, εγώ να κρίνω το μέγεθος της πεποίθησης και των δυνατοτήτων της? Εξάλλου, "τα προσχήματα δεν είναι παρά τα σχήματα, που έχει συνηθίσει το μάτι της λογικής να κοιτάζει"...